Column Arthur van Amerongen

Geestelijk gaat het bergafwaarts met mij

De wandellust is vandaag ver te zoeken, maar de gedachte aan een spiernaakte, rennende Dolf Jansen doet wonderen.

Ik slaag er maar niet in om gezaghebbende bellettrie over de Via Algarviana uit te poepen. Mijn wandeldagboek is verdorie net een poesiealbum. Tip, tap, top, de datum heeft een hoedje op. Pitje patje poe, Tuurtje doe je mondje toe.

Ik heb inmiddels 100 kilometer van de Via Algarviana voltooid. Nog maar 200 te gaan. Slechts 15 kilometer sloeg ik over ik wegens bipspijn na een potje bamzaaien met jagers. Ik ben 10 kilo afgevallen en zie eruit als een godenzoon.

Geestelijk gaat het bergafwaarts met mij. Daarom loop ik vandaag met lood in de schoenen van Salir naar Alte. De wandellust is mij vergaan. Ik word gek van de overdaad aan natuur en verlang naar de verkwikkende lucht van een pissteeg, naar junkies, hoeren en alcoholisten. Gewoon een beetje onder de mensen zijn. Gezellige alcoholisten, geen straalbezopen keuterboertjes.

Ik word helemaal niet zen van wandelen, zoals iedereen veronderstelt. Eerder militaristisch. Ik marcheer namelijk. Keihard focussen op het einddoel, of dat nou Stalingrad, Gallipoli, Waterloo is of Alte. Dat lukt mij alleen maar met vaste tred en de mantra van Rammstein die door mijn hoofd pompt: links zwo drei vier, links zwo drei vier (overigens geleend van het Einheitsfrontlied van Bertold Brecht).

Ik zou nooit een boek over wandelen, joggen of marathons kunnen schrijven. Ik associeer dat met die Amsterdamse sportgalerie waar mannen in roze polo’s en knalgroene broeken apetrots een zeefdruk met de titel Golfer kopen. Van Amerikaanse speelfilms over honkbal word ik ook verdrietig.

De benenwagen kan natuurlijk schitterende literatuur opleveren, kijk maar naar Pieter Winsemius, Bram Bakker, Abdelkader Benali, Dirk van Weelden en Dolf Jansen.

Toch lees ik liever Vom gehen im Eis, een wandeldagboek van cineast Werner Herzog. Zijn boezemvriendin, de beroemde filmhistorica Lotte H. Eisner, lag op sterven in Parijs. Herzog besloot haar leven te redden door van München naar Parijs te wandelen, midden in de bitterkoude winter van 1974. Herzogs symbolische dodenmars werkte, want Eisner stierf pas negen jaar later.

Omdat ik plotsklaps heel erg aan een spiernaakte, rennende Dolf Jansen moest denken, slaat mijn humeur om. Mijn leven heeft wel zin! Ik ben weer in harmonie met de natuur van mijn geliefde Algarve. Dankbaar doe ik de zonnegroet en zwaai ik naar de magische Rocha da Pena, de Rots van Verdriet. Ik heb een ochtendneutje verdiend in het gehucht Benafim. Olleke bolleke knol, nu is mijn blaadje vol. Hop, hop, hop, de inkt is op.

Foto Gabriel Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.