Geef liever een hengel dan een vis

Doe-het-zelfhulp is populair. Is dat een bedreiging voor de professionele clubs? Hans de Bie vindt van niet. Samenwerken, daar gaat het om....

Wat werkt beter in het mondiale ontwikkelingswerk? Wie weet er in Nederland het meeste van ontwikkelingssamenwerking? Wie heeft in het verre land ter plekke de beste contacten? Zijn dat de doe-het-zelvers of de gevestigde grote organisaties?

Dat zijn de vragen rond de Grote Ontwikkelingsquiz (zie het Betoog van 15 september). Uit mijn ervaring met het vanuit Nederland financieel bestuurde Eco-Trustproject in de Zuid-Indiase deelstaat Tamil Nadu, vind ik dat het vooral gaat om de samenwerking tussen beide partijen. Tussen de (uiteraard) onbetaalde vrijwilligers van de doe-het-zelfclubs en de (terecht) betaalde werknemers van een grote organisatie. Die samenwerking in Nederland is belangrijker dan het antwoord op de vragen wie het meeste weet en het werk het beste doet.

Dat neemt niet weg dat bij die doe-het-zelvers het enthousiasme zo groot is, dat geen enkele euro van giftgevers en sponsors in Nederland binnengebracht ergens anders voor bestemd wordt dan het goede doel in dat verre land.

Neem ons eigen ecologische project van Eco-Trust in India. Elke reis naar en verblijf in dat land wordt door de doe-het-zelvers zelf betaald. Kosten voor een eigen krantje en een informatieve folder behoren uiteraard tot de projectkosten. Verdere onkosten worden door de vrijwilligers van ons Eco-Trustproject als gift aan het project geschonken. Bij de grote goede-doelenorganisaties is dit anders, die ontvangen geld van de overheid. Hier werken betaalde mensen. (Een constatering, die niets afdoet aan de menslievende inzet van die betaalde krachten.)

De veronderstelling door de profi’s dat bij doe-het-zelf-clubjes geen of weinig kennis verkregen wordt over de situatie ter plaatse, bestrijd ik.

Bij het Eco-Trustproject is de Nederlandse tak pas ontstaan, twaalf jaar geleden, nadat in Zuid-India al een initiatief bestond. De mensen daar kennen hun eigen cultuur en de behoeften aan verbetering van de leefomstandigheden het best. Daar wordt het project in de praktijk gebracht door betrouwbare en bekwame mensen.

Vanuit Nederland zorgen wij voor het geld, stimuleren de publiciteit en adviseren de Indiërs bij hun plannen. Zoals bij ons project waar een goed geleide Computeracademie wordt gestart. In een regio waar de opgroeiende jeugd computeronderwijs dringend nodig heeft. Het Eco-Trustproject heeft als motto dat wij de kinderen in Zuid-India geen vis geven, maar wel een hengel om te leren vissen.

Het Eco-Trustproject is dus geen bodemloos vat. Het streven is het project op een gegeven moment succesvol af te ronden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden