Column

Gebrek aan regelgeving lijkt oorzaak traktatiewedloop

Thomas van Luyn Beeld Robin de Puy

Mijn jongste wordt 5, en gaat uitdelen in de klas. Dus sta ik aardbeien op prikkertjes te doen, in chocolade te dippen, discoballetjes erop te sprenkelen, een schuimkoekje op het prikkertje te schuiven en het geheel in een halve meloen te steken. Met geen van deze handelingen ben ik het eens. 5-jarigen waarderen immers niets. Niets. Ik had dan ook zakjes paprikachips gesuggereerd. Altijd lekker, en technisch gezien geen snoep. Mijn vrouw dacht echter dat ik een grapje maakte, en als mensen dat denken kun je dat beter niet rechtzetten, is mijn ervaring.

Alle ouders vallen langs deze scheidingslijn in te delen: luie ach-het-zijn-maar-kinderen-schouderophalers en culinaire traktatiefascisten. Wij hebben een gemengd huwelijk. Dit jaar won zij, dus hier sta ik dan. Met in discoballetjes bedekte chocoplakvingers prikkertjes kapot te breken op een kevlar meloenschil. Die gaan zij straks in hun gehemeltes steken, en er gaan aardbei-allergische kinderen met dikke tong naar het ziekenhuis afgevoerd worden. Terwijl: sommige ouders geven hun kinderen gewoon plastic zakjes met Chupa Chups en M&M's erin, maar daar willen de traktatiefascisten natuurlijk niet bij horen (ik dus wel, zoals gezegd).

Het resultaat is een wedloop die uit de hand dreigt te lopen. Merel deelde petitfours uit, dus Driade kwam met poffertjes-met-versiersels. Nu dus ons aardbeienextravaganzum, en als die lijn doorzet, zal Atalaya straks op mini-ciabatta's met steurgarnalen trakteren, waarna Llewellyn alleen nog maar met een plankje overjarige stilton met rode port kan aankomen. Iemand moet snel weer chips of haribobeertjes uitdelen, anders zal Abdukrahman de klas met een zeppelinvlucht naar Engeland moeten verrassen.

Hoe het ook kan: in mijn klas zat een Nico, en zijn vader had een snackbar. Dus als hij jarig was, werd er een wagonlading kokendhete patat bezorgd in de klas. En omdat je met patat nooit fout kunt gaan, deed hij het elk jaar weer. Kijk, dat is uitdelen. Ik heb daarentegen een keer stickers met mijn naam erop uitgedeeld: minder feest (sterker nog, het is met mijn populariteit niet meer goedgekomen op die school).

Maar wat moet je? Er is geen protocol. Bij een geboorte hoort beschuit met muisjes, en als je doodgaat, krijgen ze koffie en cake. Maar daartussen? Iedereen doet maar wat. Je zou eigenlijk voor elke leeftijd een vaste traktatie moeten hebben. Word je 7? Bananenschuimpjes. 11: appelflappen. 14: wasabinootjes.

18: sigaretten.

Na de schooltijd geldt het omgekeerde. Iedereen weet wat er uitgedeeld gaat worden op de werkvloer: taart, taart, taart en nog eens taart. Heb je veel collega's, eet je elke dag scheerschuim op een sponzige bodem, met stukjes fruit op formaldehyde ertegenaan geplakt. Op de boekhoudafdeling van Tsjernobyl staan nog een paar onaangeroerde parten die je zó kunt opeten. Daar zou je een interessanter systeem voor kunnen bedenken. Bijvoorbeeld dat iedereen iets moet uitdelen wat begint met de laatste letter van de vorige traktatie. Dus: iemand doet schuimpjes, dan moet de volgende sushi. En dan door: ibuprofen, Noorse zalm, maggi.... hoewel, met die regel zullen humorambtenaren toch weer de kans zien om het op taart, taart, taart uit te laten lopen. Oké, vergeet 't. Voortaan gewoon iedereen altijd paprikachips. Geen klachten? Zei ik toch.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden