Gastrobar Oriental is een toffe tent

Recensent Mac van Dinther eet bij Gastrobar Oriental in Amsterdam.

Beeld Els Zweerink

Hoe komen we in Gastrobar Oriental?

Toen we dit voorjaar werden geweigerd bij restaurant Citroën in Amsterdam kregen we een tweet van Ron Blaauw. 'Hier is wel plek, Mac', schreef Blaauw. Typisch Ron. Altijd humor.

Wie is Ron Blaauw?

De ondernemendste kok van Nederland. Een paar jaar geleden had hij een culinair imperium dat zich uitstrekte van Amsterdam tot Ouderkerk. Dat ging mis, maar Blaauw gaat onverdroten door. Hij ontketende een kleine revolutie door als eerste zijn sterrenrestaurant om te bouwen tot Gastrobar. Dat kunstje probeert hij nu opnieuw te flikken met het op Chinees-Aziatische stijl geschoeide Gastrobar Oriental.

Mooie nieuwe zaak?

Stel je een cocktailbar voor: beetje schemerig verlicht, bamboe vloer, grijs plafond. Een vierkante bar prominent in het midden, daaromheen bruine banken en houten stoelen om op te eten. Achterin is de open keuken, aan de zijkant zit het dimsum loket, ernaast staat een glazen vitrine met naakte Pekingeenden. Chinese accenten zijn spaarzaam - een wandtekening van een Aziatische schoonheid, een boeddha bij de receptie - Chinese koks trouwens ook.

Wat eten we?

We eten ons het schompes. Onze eigen schuld natuurlijk, maar ook die van de kaart waarop allerlei opwindends staat. Te veel om op te noemen, vandaar dat we ons beperken tot de hoogte- en dieptepunten. Om met de laatste te beginnen: vegetariërs hebben hier evenveel te zoeken als een non op een SM-party. Het menu telt één groentegerecht: saaie bonensalade met flauwe tofu. Een ander afknappertje is de tempura van baby-inktvis: veel losse deegklodders met af en toe een snipper inktvis.

Nu de positieve highlights graag.

De gestoomde hapjes (dimsum) zijn prima, al had het broodje met ossenstaartvlees meer kruiderij kunnen gebruiken. De Pekingeend is curieus: een traditioneel Chinees gerecht dat op zijn Frans wordt opgediend. Het borstvlees rosé gebraden - Chinezen hebben een gloeiende hekel aan rauw - het vlees van de bouten gekonfijt, met een vleugje gember. Het smaakt fantastisch. Alleen het vel, toch de essentie van Pekingeend, is niet goed. Dat hoort goudbruin en knapperig te zijn. Hier is het dun, vet en taai. De traditionele dunne flensjes zijn vervangen door gestoomde witte broodjes - geen verbetering.


Daarna hebben we nog plek voor een curieuze zalmpizza - een stapel gemarineerde zalm op een ronde cracker - en gebakken lamspannekoek. Dat is een revelatie: een dubbelgeklapte pannekoek, gevuld met de onedele delen van het lam: maag, hart, dikke plakken lever. Het zijn heftige smaken, stevig gekruid, echt iets voor de geoefende eter. Maar ongelofelijk stoer.

De cijfers:

Kosten: euro 50 p.p.

Eten 7

Bediening 7,5

Entourage 7,5

Prijs-kwaliteit 7

Het menu:

Tempura van baby-inktvis Dimsum Pekingeend Zomerboontjessalade Zalmpizza met appel Lamspannekoek met mangochutney Custardtaartje.

Hoe is de bediening?

Attent, soms bijna overbezorgd. Misschien wel doordat ze ons herkenden.

Nog een dessert gehad?

Dan Tat, een van oorsprong Portugees gebakje van custard in bladerdeeg (pastel de nata) dat via Macau China is binnengekomen en nu op elke straathoek in Shanghai te krijgen is. De uitvoering is een sof: een bak crème brûlée met wat losse stukjes bladerdeeg. Het lijkt er nog niet op.

Wat zeggen we dan van Gastrobar Oriental?

Als ik Aziatisch wil eten ga ik wel naar een Aziaat, zei een kokende bekende. Daar zit wat in. Maar we kunnen ons goed voorstellen dat we hier nog eens terugkomen. Toch best een toffe tent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden