De gidsLust & Liefde

Frank (65) wilde nooit trouwen, maar sinds de coronacrisis heeft hij toch een ‘echtpaarachtig ritueel’

null Beeld Saša Ostoja
Beeld Saša Ostoja

Frank (65) wilde nooit trouwen, ook niet met die ene vrouw met wie hij altijd contact hield. Tot de coronacrisis. ‘Op mijn 65ste heb ik voor het eerst de liefde gevonden.’

‘Voor het eerst in mijn leven begrijp ik wat tevreden geluk betekent, en zelfs nu spreek ik die woorden onwennig uit. Ik reisde veel voor mijn werk en nog steeds. Naar Afrika, Azië, werelddelen waar ik het enorm naar mijn zin had omdat ze me veel leerden. Op een of andere manier geniet ik enorm van die telkens wisselende omgeving, het onverwachte ervan. Toen ik 28 was en afstudeerde wist ik meteen dat ik weg wilde uit Nederland. Ik keek met verbazing naar mijn medestudenten met wie ik jarenlang plezier had gemaakt en die ineens stuk voor stuk voor een in mijn ogen voorspelbaar leven kozen. Plotseling waren ze  toen ze tegen de 30 liepen geen feestgangers meer, alsof ze zo geprogrammeerd waren. Ongeveer allemaal tegelijk kozen ze voor een degelijke baan met veel verplichtingen en weinig avontuur. Heel wonderlijk vond ik dat, nog maar kort ervoor waren we allemaal hetzelfde en ineens leken we zo verschillend. 

‘In 1999, alweer eenentwintig jaar geleden dus, kreeg ik een mail van een vrouw uit Azië die ik al dertien jaar kende. Ze had gezien dat ik betrokken was bij hetzelfde project als zij; konden we elkaar weer eens zien, samen eten bijvoorbeeld? We hadden elkaar ontmoet via werk, en waren elkaar daarna zo eens in de paar jaar ergens in de wereld tegengekomen, en altijd bij toeval. Maar dat zij de rode draad zou worden in mijn leven, besefte ik geen moment.

‘In al die jaren dat ik haar sindsdien vaker begon te zien, is van verliefdheid bij mij geen sprake geweest. Ook eerder toen ik nog jonger was, werd ik niet echt verliefd. Er was wel ooit een vrouw die uitstak boven de rest, maar van haar werd al snel duidelijk dat ze de wens had een gezin te stichten. Dat stond zo ver af van mijn eigen gevoelswereld waar juist verlangens naar het onbekende en het ontbreken van regelmaat huisden, dat ik tegen mijn zin afscheid van haar nam. Dat heb ik daarna vaker met andere vrouwen meegemaakt. Ik kon het niet, de onvoorwaardelijke romantische liefde, ik was nooit overtuigd genoeg om door de knieën te gaan. 

‘Ook deze stoere Aziatische vrouw, die leidinggaf aan grote internationale projecten op het gebied van ontwikkelingssamenwerking, wond me in al die jaren voor en na 1999 wel op, maar nooit op een manier dat ik er consequenties aan verbond. Tot vorig jaar. Ik werd 64, en voor het eerst begon ik vaagjes steeds meer naar een relatie te verlangen. Ik dacht weleens, hoe is dat als je echt oud bent, is alleen zijn dan nog steeds zo fijn? Je leest weleens berichten over mensen die pas maanden nadat ze overleden zijn worden gevonden. En dit klinkt opportunistischer dan ik bedoel, want het was niet dat ik ineens ontvankelijk voor haar werd uit plotselinge angst oud te worden in eenzaamheid. Ik had nog steeds niet dat gretige, die alles-of-niets-houding, zoals ik dat weleens bij anderen zie. Of iets ongelukkigs wat door haar heel gemaakt moest worden. Maar er groeide een nieuwsgierigheid. Misschien was het die bewuste gevoeligheid voor je willen binden, die bij mijn vrienden al opspeelde op hun 30ste en die bij mij kennelijk pas na mijn 60ste ontstond.

‘Nu pas begon ik haar te zien. Daar kwam bij: deze vrouw was even oud als ik, ik hoefde haar geen zonen te geven, ze was financieel totaal onafhankelijk en autonoom in haar beslissingen over werk. Zulke dingen spelen mee, in mijn geval zorgde het dat ik meer ontspannen werd en heel geleidelijk kon er iets ontstaan wat ik, als ik er bewust voor had moeten kiezen, voortijdig een halt had toegeroepen. Noem het platte bindingsangst die me altijd parten speelde, een huiver die ontstond toen ik als scholier in Texel kampeerde. Ik herinner me hoe naast mij een stelletje stond, een paar jaar ouder dan ik, dat om vijf uur ’s middags een wijntje dronk voor de tent, en rond middernacht alle kaarsen uitblies. Dat was het moment dat mijn vrees voor saaiheid bewust werd gewekt. 

‘Maar nu ging ineens alles vanzelf tussen haar en mij. We zochten elkaar steeds vaker op. Geen engelen die uit de hemel daalden en met bazuinen de grote liefde aankondigden, maar het was gewoon erg gezellig, en toen corona uitbrak leek het vanzelfsprekend dat we die tijd samen zouden doorbrengen. Ze trok bij me in en voor ik het wist ontstond er na dat mensenleven dat we elkaar al kenden alsnog een echtpaarachtig ritueel dat nog steeds duurt. Iedere ochtend om negen uur ontbijten we. Dan gaan we allebei achter de computer zitten, tussen de middag lunchen we samen, dan ga ik een uurtje sporten, aan het begin van de avond eten we, vandaag een noedelsoep en dan rond tien uur kijken we een film. Veel vrienden kunnen we nu niet zien, we zijn behoorlijk op elkaar aangewezen. 

‘Nog steeds is dit niet mijn meest ideale leven en haar suggestie dan ook maar te gaan trouwen was me net een stap te ver, maar ik voel me niet meer benauwd in het constante gezelschap van één vrouw. Ik heb op mijn 65ste voor het eerst de liefde gevonden. In iemand die ik kan plagen, met wie ik grapjes maak. Kalm geluk, precies als bij het kamperende stel in Texel. En het mooie is, er zijn geen claims. Als een van ons morgen aan de andere kant van de wereld gaat werken, zal de ander geen poging zal doen dat tegen te houden. We weten dat als we samen op een hotelkamer zitten tijdens een bezoek aan een andere stad, en één van ons ineens een rapport moet schrijven, de ander niet sip gaat doen, maar zelfs een zeker genoegen ontleent aan het onverwachte dat ontstaat en aan het stressen op een hotelkamer.

‘Ik had nooit verwacht dit te zeggen, maar met haar wil ik 80 worden. Mijn ergste nachtmerrie werd werkelijkheid, en de werkelijkheid is heerlijk.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Frank gefingeerd. 

Ook geïnterviewd worden? Mail een korte toelichting naar: lust@volkskrant.nl. Ook voor deelname aan onze podcast Van twee kanten, waarin geliefden elk over (een speciale gebeurtenis in) hun relatie vertellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden