Column Aaf Brandt Corstius

Foto’s en filmpjes analyserend kwam ik erop uit dat het tekenlokaal afgebrand was

Je middelbare school is over het algemeen de plek waar je de meeste emoties hebt liggen, voor zover je ergens emoties kunt laten liggen. De emoties die ik op mijn oude school, het Vossius Gymnasium in Amsterdam, heb laten liggen, passen niet allemaal in een column, maar neem van me aan dat ze het gehele spectrum beslaan van euforie tot diepe wanhoop, met daartussenin vertwijfeling over de vraag of mijn nieuwe spijkerjas te gebleekt of juist te felblauw was.

Die school, het Vossius dus, stond gisteren ineens in de fik, en dat nieuws bereikte mij al zo ongeveer voordat de brandweer was aangekomen. Ik dacht terug aan de vorige keer dat het Vossius in de fik stond, want oude gymnasia zijn blijkbaar nogal brandgevoelig. Dat was ongeveer dertig jaar geleden, toen ik er zelf op zat. Toen kwam ik er pas dagen later achter dat er een brand geweest was, want het was Koninginnedag, dus we hadden geen school, en in die tijd moest iemand je daar dan over opbellen of een missive over sturen, geen idee hoe dat soort boodschappen gecommuniceerd werd, misschien deden ze iets met rookpluimen, wat in dit geval praktisch was geweest.

Dertig jaar geleden was de brand veroorzaakt doordat iemand een molotovcocktail naar binnen had gegooid. De maanden erna brachten we door in een ander schoolgebouw en verloor ik al mijn vriendinnen door radicale changementen in ons sociale systeem. Zo gaat dat op een middelbare school, maar ik gaf de brand de schuld van alles.

Het was dus met enig gevoel dat ik nu de doorgestuurde filmpjes van een in de hens staand Vossius zat te bekijken, en gisteren werd het nog verwarrender, toen de rector in de media liet weten dat hij niet wilde vertellen welke lokalen er waren afgebrand, want: ‘Dat zou heel gevoelig liggen bij docenten en (ex-)leerlingen’.

Je denkt dan meteen aan het lokaal van mevrouw Koekoek, waar een Romeins ruïnelandschap op de muren was geschilderd, maar het bericht meldde dat ‘de historische muurtekeningen, waar leerlingen zich zorgen over maakten’ –gymnasiasten zijn toch echt de goeiigste wezens op aard – bewaard waren gebleven.

Om welk lokaal ging het dán, vroeg ik me naarstig af. Dat is het probleem met nieuws dat voor overgevoelige (ex-)leerlingen verborgen wordt gehouden: dat gaan die overgevoelige (ex-)leerlingen dan zelf proberen uit te puzzelen.

Foto’s en filmpjes analyserend kwam ik erop uit dat het tekenlokaal vast afgebrand was. Met tekeningen en al. In mijn tijd was de tekenleraar trouwens de enige die zich bij zijn voornaam liet noemen. Roeland. Maar ik noemde hem meneer Windig, want zo vervelend was ik toen.

Het is pittig, zo’n schoolbrand, alles komt weer terug, en dat is niet per se goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden