columnjulien althuisius

Flitsbezorgers lossen een probleem op dat niemand heeft

null Beeld

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen ­kunnen, nee móéten verzetten. Deze week keert Julien Althuisius zich tegen de flitsbezorgers.

Of ik mijn joggingbroek al aanhad, vroeg de poster in het bushokje. De vraag stond in grote, witte letters tegen een blauwe achtergrond. Daaromheen danste een bont gezelschap aan levensmiddelen met een hoog stedelijk – borderline snobistisch – gehalte. Een paarse zak Kettle-chips, een avocado, een pak sojayoghurt, een blikje Coca-Cola (gewaagd), een fairtrade kruidenmix voor curry en natuurlijk een pak havermelk. Onder de joggingbroekvraag diende in gele letters het antwoord zich aan: Zapp it! De boodschap: als je je comfortabele joggingbroek eenmaal aanhebt, kun je je natuurlijk niet meer met goed fatsoen op straat begeven om die ene boodschap te halen die je vergeten bent. Gelukkig is er Zapp, een koeriersdienst die je vergeten avocado tegen een geringe vergoeding binnen tien minuten bij je thuis bezorgt.

Zapp is niet de enige zogenoemde flitsbezorger. In korte tijd zijn meerdere steden in Nederland overspoeld door koeriersdiensten die allemaal beloven dat ze 24 uur per dag, zeven dagen per week binnen enkele minuten je boodschappen bij je thuis bezorgen. Behalve Zapp zijn dat onder andere Gorillas, Flink en Getir, met aan de horizon nog drie of vier andere aanbieders die de komende tijd beginnen. Vrijwel allemaal bieden ze boodschappen tegen supermarktprijzen en rekenen ze slechts een geringe vergoeding voor het bezorgen ervan. Omdat ze allemaal beloven ‘binnen minuten’ te bezorgen, hebben ze overal in de stad bevoorradingsmagazijnen nodig. De koeriers moeten natuurlijk ook betaald worden (niet genoeg, vinden ze zelf), om maar niet te spreken van al die fraaie elektrische fietsen waarop ze door de stad sjezen. Het is gissen naar het verdienmodel en dat is vrijwel altijd een slecht teken.

Enfin. Ik had geen joggingbroek aan. Maar ook als dat wel het geval was, zou ik geen gebruik maken van de flitsbezorgers. Allereerst: wat is er mis met in je joggingbroek boodschappen doen? Dat is toch juist de bedoeling? Bovendien woon ik, net zoals bijna iedere stedeling, op loopafstand van minstens twee supermarkten. En als die niet voorzien in mijn plots ontstane, onbedwingbare behoefte aan een bos koriander of pak Oreo’s, kan ik nog altijd terecht bij de Turkse groenteboer, Poolse supermarkt, Marokkaanse slager, de snackbar, de avondwinkel of de sigarenboer; lokale ondernemers die ik hun door mij verkregen omzet – hoe bescheiden ook – meer gun dan het nieuwste speeltje van een anonieme durfkapitalist.

Los van het feit dat al die fietskoeriers als kruisvaarders van coole duurzaamheid met hun haast en hun snelle fietsen de toch al opgefokte en overvolle openbare ruimte nog meer belasten, zit er ook een bedorven bijsmaak aan de ogenschijnlijk vrolijke opkomst van de flitsbezorger. Zapp, Gorillas, Flink en Getir doen zich voor als verantwoorde en sympathieke oplossingen voor een probleem waar we allemaal mee te maken hebben.

Alleen, dat probleem bestaat niet. Tenzij je ziek bent, of slecht ter been, of die ene keer dat je per ongeluk rond het ochtendgloren op een huisfeest staat zonder sigaretten en Captain Morgan, is de flitsbezorger niets meer dan een overbodig luxeproduct dat luiheid faciliteert en stimuleert. Aartsduivel Belfagor rijdt tegenwoordig op een elektrische fiets.

Niet alles hoeft optimaal gemakkelijk te zijn. Niet alles hoeft met een paar swipes afgedaan. Voor sommige dingen moet je gewoon van je luie reet komen. Niet omdat het moet, maar omdat het beter is. Bovendien schuilt er ook een zekere cognitieve dissonantie in altijd maar steen en been klagen dat het leven zo duur is, en ondertussen met je AirPods in een pak havermelk bij je thuis laten bezorgen.

Is het dan ook nooit goed? Nee, het is ook nooit goed. Loop gewoon naar de supermarkt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden