Interview Lust & Liefde

Felix (46) begon in zijn midlifecrisis een affaire – die nogal schuurde met zijn leven als keurige hockeyvader

Felix herkent zijn onrust als een midlifecrisis. Maar dat betekent nog niet dat hij weet hoe hij ermee om moet gaan.

Beeld Sasa Ostoja

‘Het is een vaststelling die een beetje bespottelijk klinkt en die ik liever niet had gedaan, maar de ­midlifecrisis bestaat echt. Ik ben er het bewijs van. 46 jaar, met een mooie blonde vrouw, twee blonde kinderen, een groot huis, veel verre vakanties, een eigen bedrijf en ­zo veel onrust in mijn lijf dat ik eind vorig jaar opzettelijk een verhouding met een andere vrouw ben ­begonnen. Die onrust had ik gedeeltelijk natuurlijk altijd al en heeft er onder meer voor gezorgd dat ik jarenlang keihard heb gewerkt, maar nu dat zakelijke doel alweer een tijdje is ­bereikt, begin ik om me heen te kijken en zie vooral herhaling. Op het tennisveld staan steeds dezelfde gezichten. Langs de lijn van het hockeyveld waar mijn jongens spelen, steeds dezelfde vaders. Niet een maar twee keer per week ontmoet ik hen en als we na afloop een borrel drinken, gebeurt het nooit dat een van ons iets zegt waar ik van ­opkijk, wat me aan het denken zet, of beter nog, op een ander been. Een half jaar geleden begon ik opeens te verlangen naar nieuwe werelden, nieuwe horizonten. Het ongemak had al een tijdje liggen sluimeren, maar werd ineens onontkoombaar.

Ik stelde mijn zoon voor te gaan kitesurfen, maar na twee keer zijn we afgehaakt, ik vond er niks aan, en dacht: als dit kennelijk niks voor mij is, wat dan wel? Sta ik over twintig jaar nog steeds op dezelfde tennisbaan? Met een of twee kwalen erbij, en verder onveranderd? Verhuizen was geen optie, we hadden dit huis net laten bouwen. Dus toen ik via een zakenrelatie een vrouw ontmoette, geboren in Rusland, zag ik in haar mijn escape. Sint-­Petersburg heeft me altijd getrokken als een onpeilbare stad. Ik zag haar en dacht, met jou wil ik daar rondlopen, want als ik daar met jou loop, zal het zijn of ik daar woon, of mijn eigen wereld niet langer bestaat. De hockey- en tennisvelden vervaagd tot ­wazige rode en groene vlekken, het ‘echtgenoot zijn’ en vaderschap verdrongen naar de achtergrond. Ik kan niet ontkennen dat dit een nogal egocentrisch voornemen was, maar wel een heel aantrekkelijk. Het was het voornemen, en ik zeg dit niet als slap excuus maar als mogelijke verklaring, van een man die zijn hele leven gewend is alle grote beslissingen zelf te nemen en die ervan uitgaat dat, welk besluit hij ook neemt, alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht komt.

VAKANTIELIEFDE?

Voor komende zomer is Corine Koole nog op zoek naar mannen en vrouwen die willen vertellen over een bijzondere vakantieliefde van lang of kort ­geleden. We willen ook graag de ­vakantieliefde zelf aan het woord laten; zonodig gaan we samen met u op zoek. Mail een korte toelichting naar: lust@volkskrant.nl.

Ze was tolk en ik vroeg haar mee uit lunchen. Het was herfst 2018, de zon scheen uitbundig en wij zaten op een plek aan het water met oesters en wijn. We spraken over haar geboortestad, over onze gezinnen en haar mogelijke werkzaamheden voor mijn ­bedrijf. De zon prikte in haar gezicht en ik stelde voor van plaats te wisselen en in die kleine stoelendans raakte mijn hand zinnenprikkelend de hare. Ik herinner het me heel helder. Het was het moment dat ik dacht: nu kan ik nog terug. Nu was deze lunch nog gewoon een zakenlunch. Nu kon ik de tent nog verlaten zonder dat er iets gebeurd was, maar meteen erachteraan dacht ik: nee, ik ga dit laten gebeuren en nog geen uur later zoenden we beneden in de hal. Het bijna ­rationele besluit dat eraan voorafgegaan was had me hiertoe gebracht. Ik weet nog hoe we bij het afscheid nemen opnieuw zoenden op de parkeerplaats, hoe ik wegreed en mijn auto een paar straten verderop stilzette en uitstapte en probeerde te begrijpen wat ik begonnen was. Ik stuurde haar een app waarin ik vroeg of het haar niet allemaal te snel was gegaan. Maar ze stelde me gerust, schreef terug dat ze de dag erop met vakantie zou gaan en dat ze daarna contact zou opnemen. En zo gebeurde. De tweede ontmoeting was een paar weken later. Eerst zag ik haar gele pumps uit de auto zwaaien, daarna een streep kokerrok, toen de gele blouse en uiteindelijk het Slavische gezicht met de heldere ogen. Dit keer eindigde de lunch in een hotelkamer en ik voelde me schuldig tegenover mijn gezin, maar kennelijk niet schuldig genoeg. In mijn hoofd zat een hardnekkige gedachtewolk: wat niet weet wat niet deert. En: als dit toch uitkomt, dan manage ik het wel.

Midlifecrisis en zelfgenoegzaamheid gingen hand in hand. Maar het me bewust zijn van mijn tekortschieten zorgde niet automatisch voor inkeer. Het foute van mijn gedrag schuurde te weldadig met mijn keurige voorzitterschap van de hockeyvereniging. Zo zagen we elkaar drie maanden lang, eens per week. Toen liep ik tegen de lamp. Op een avond was ik met mijn vrouw en een bevriend echtpaar aan het eten, het onderwerp waarover gesproken werd kon me niet boeien en ongedurig nam ik nog even plaats aan het tafeltje naast ons waar kennissen zaten. Eenmaal thuis kregen mijn vrouw en ik daar ruzie over, en ineens riep ze dat ze dacht dat ik vreemdging. Ze had een tekstje op mijn telefoon gezien met: miss you. Hoewel vreemdgaan niet het woord was dat bij me opkwam als ik dacht aan de geweldige middagen met de Russische, moest ik toegeven dat mijn vrouw gelijk had en ik biechtte alles op. Ze reageerde heel emotioneel en verbood me haar ­rivale ooit nog te zien. Zo werd ik van een trouwe echtgenoot en een waarachtig minnaar welverdiend een klootzak voor twee vrouwen. Maar mijn onrust is nog altijd niet weg. Mijn vrienden die van niets weten, stelden laatst voor te gaan rallyrijden door Afrika, maar wat moet ik de hele dag met een vent in een auto? Een heel andere vrouw is ook geen oplossing, want ik zal altijd uitkomen bij een kopie van mijn aantrekkelijke echtgenote. Samen zijn we nu in therapie. Als ik voor zaken in mijn auto door Duitsland rijd, denk ik uren na over onze relatie en luister naar podcasts over liefde. Mijn vrouw is daar veel minder mee bezig. Zij is tevreden met dat power­koppel dat we altijd waren. Maar voor mij is dat eenvoudig niet langer voldoende.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Felix gefingeerd.

Overleeft een liefde ziekte, een miskraam of vreemdgaan? In Van Twee Kanten interviewt Corine Koole twee partners apart van elkaar over een heftige gebeurtenis in hun relatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden