Fancy

HET WAS niet eens zó'n zware dag, afgelopen april, toen ik met mijn dochter Wouda (14) en een buurmeisje naar Walibi Flevo was gegaan om de 'Meidendag' te bezoeken die daar door het blad Fancy werd georganiseerd....

Vandaar dat ik me, gewapend met een boek, een pakje brood en wat blikjes frisdrank, tussen de duizenden bakvissen begaf die zich in speciale ruimtes lieten voorlichten over mode, muziek, liefde, beauty, uitgaan, jongens, make-up en seks. En wie weet welke zaken nog meer, want volwassenen mochten er niet in. Bij die gelegenheden pakte ik m'n boek (Renate Dorrestein, Want dit is mijn lichaam) en ging ik op een terras zitten wachten en lezen tot de twee terugkwamen. Dat kon nooit erg lang duren. Ik begreep dat wel een beetje. Het meidenpubliek, bestaande uit gerugzakte duo's of groepjes vriendinnen, zag er doorsnee toch wel ouder uit dan mijn dochter. Vandaar dat het een geluk was dat het weer droog bleef. Het grootste deel van de dag konden we besteden aan de genoegens van een pretpark op zondag.

Inmiddels zijn we ruim een half jaar verder. Wouda zit nu in de drie-havo en krijgt met name in de bèta-vakken soms opgaven te maken waarop ikzelf zo een-twee-drie geen antwoord kan geven. Er is in betrekkelijk korte tijd veel veranderd. Maar wat dat dan precies is, is moeilijk te omschrijven.

Ze zit vaker op haar kamer, alleen of met een vriendin, Goudkust is uit, jongens zijn niet meer zo stom als daarvoor. Het zijn allemaal zaken die moeilijk zijn te doorgronden voor een vader die zelf opgroeide als middelste in een gezin met drie jongens.

Zo blijkt er op haar verlanglijstje naast een draadloze hoofdtelefoon, opblaasbare fotolijstjes en een nieuwe walkman (want het klepje van de huidige is kapot), opeens een jaarabonnement op Fancy (f 52,80) te staan. En dat terwijl ze in april er eigenlijk nog min of meer aan voorbijliep. Daarom het novembernummer gekocht van het blad 'voor meiden die alles willen weten'. De artikelen en artikeltjes over popmuziek, kleding, hebbedingetjes en make-up geloof ik wel. Die sla ik over. Daarentegen ga ik wel door naar het dossier Vrijen & jij, naar de brievenrubriek, of naar het artikel Wat doe je met je ex? Allemachtig, is het al zo ver met mijn dochter? Maakt het meisje dat zich een half jaar geleden bij wijze van spreken nog kon vermaken door in een boom te klimmen, zich nu zorgen om witte vloed, voor het zingen de kerk uit gaan en ongewenste zwangerschappen?

Moet ik mijn dochter daaraan blootstellen, denk ik even. Totdat ik mezelf terugzie als puber van veertien. Wat deed ik in die tijd? Hetzelfde! Dat wil zeggen: eraan denken, gissen, met mijn vrienden op school stoere praat uitslaan, maar dan wel zonder precies te weten waar de klepel hing. Wat is er in de loop van dertig jaar toch veel ten goede veranderd. Wouda, het is je van harte gegund.

Gijs Zandbergen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.