Ex-dealer Brown begint met serie over onderwereld

'Ik schaam me over deze aflevering. Ik vind het zelf de slechtste', verontschuldigt ex-drugsdealer Steve Brown zich bij voorbaat over het eerste deel van zijn programma Zware Jongens....

Zware jongens. Veronica, 22.20 uur.

In deze aflevering draait alles om drugs. Met deskundigen van de Jellinek kliniek en verslaggevers van het gebruikersmagazine Mainline wordt ingegaan op de opkomst van crack (gekookte cocaïne) en de risico's van dit uiterst verslavende drug. 'Weet je, na een half uur moet je opnieuw scoren', weet een crack-junk uit ervaring.

Verder duikt Brown in de wereld van de drugspanden. Met een verborgen cameraatje neemt hij een kijkje in zo'n basehol, zoals het in jargon heet.

De makke van deze eerste aflevering is volgens Brown dat de enorme omzet die gedraaid wordt in baseholes niet goed genoeg uit de verf komt. 'Ik begrijp de ophef niet die er in Nederland bestaat over coffeeshops, terwijl baseholes, waar alleen bruin en wit (harddrugs) wordt gedeald, worden getolereerd.'

Dat gegeven had hij er dus in verwerkt willen zien. 'Maar ja, de eindredactie ligt niet bij mij.' Wel heeft hij voor de volgende afleveringen bedongen bij de montage aanwezig te kunnen zijn.

Terwijl hij bezig was met deze serie, heeft Brown een logboek bijgehouden. Daarin schrijft hij hoe bepaalde beelden tot stand zijn gekomen. Hij verwacht dat het boek binnen een week in de boekhandel ligt. 'Het wordt dan het eerste boek dat helemaal van mijn hand is.'

Het onlangs verschenen boek Smokkelroutes en Witwaspraktijken schreef Brown namelijk in samenwerking met onderzoeksjournalist Peter Stuivenberg. 'Een feitenboek, waar ik niet kapot van ben.'

Al eerder benaderde Brown Veronica met een programma format. Zo wilde hij ooit een talkshow beginnen. 'Een soort alternatieve misdaadshow' compleet met de 'misdadiger van de week' en 'levend publiek', aldus Brown. Leuk idee, dacht Veronica, maar blies het destijds af omdat het risico te groot was dat het programma uit de hand zou kunnen lopen. 'Er had wel eens een klapje kunnen vallen. Maar dat moet kunnen', bagatelliseert Brown.

Zware Jongens is niet geënsceneerd, verklaart Brown. 'Ik loop dus niet continue met een verborgen camera op zak. Ik vraag mensen of ze akkoord zijn dat ik ze film. Zo niet, dan gaat het niet door. Maar ik heb inmiddels wel gemerkt dat het makkelijker is om vijf ton hash in een container te stoppen, dan iemand voor de camera te krijgen.'

Ter afsluiting van deel 1 interviewt Brown een voor de camera onherkenbare 'ripper' (de ene crimineel die de andere crimineel belazert). 'Hoe voelt dat nu als je een succesvolle rip maakt?', vraagt Brown als een volleerde sportjournalist. Het antwoord: 'Je krijgt direct een paal in je broek' laat weinig aan de fantasie over. En eigenlijk geldt dat voor de hele eerste aflevering. Spectaculair, schokkend of opzienbarend wordt het niet.

Daarnaast veronderstelt Brown veel kreten, namen en gebeurtenissen uit de onderwereld bekend bij de kijker. Het beloofde 'unieke beeldmateriaal' met de verborgen camera valt zwaar tegen. Maar goed, Brown heeft nog vijf afleveringen om zich te revancheren.

Na het zien van deel 1, biedt hij bij het afscheid zijn boek Smokkelroutes en Witwaspraktijken aan. Het bevat de cryptische opdracht: 'Beste Ellen, Ik ga er vanuit dat je een goede recensie schrijft. Anders. . .'

Tja. Wellicht maar niet te zwaar aan tillen. Hij lachte tenslotte ontwapenend bij de overhandiging. Dacht ik.

Ellen van den Boomgaard

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden