Eva Hoeke krijgt bericht uit Betondorp: 'Als je een keer naar Amsterdam wil, dan kom ik jullie halen'

Column Eva Hoeke

Eva Hoeke. Beeld Robin de Puy

Nadat Jorrie de ex-buurtjunk een week eerder mijn voicemail had ingesproken met de mededeling dat uit het oog nog niet meteen uit het hart was, belde Betondorp dit keer in de vorm van Arie, de boomlange pensionado die me in de lente van 2015 via de brillenwinkel van zijn zoon een zonnebril had verkocht met een korting die er in andere winkels al standaard op zat, een gebbetje waar elke nieuwe buurtbewoner intrapte. Hij had de gewoonte je op onverwachte momenten klem te rijden en vanuit zijn raam te roepen of je een biertje moest, een aardig gebaar waar ik toen ook al nooit tijd voor had, en nu zat hij in het restaurant van tuincentrum Osdorp te wachten tot zijn vrouw klaar was, een mooi moment voor een praatje met mij.

'Jij belt ook nooit terug!', riep hij door de hoorn. 'Waar heb je het zo druk mee in dat dorp van je? Met je kinderen zeker, en met dat huishoudstertje van je, Bep? Ja, want ik lees het allemaal, hoor. Elke zaterdag moet ik dat blaadje halen voor mijn vrouw, die vindt het schitterend, ik zal d'r zo even geven. Ze is nu een rondje aan het doen, en daarna gaan we een broodje warm vlees eten. Maar, moet je luisteren: waarvoor ik bel...'

Hij nam een slok, op de achtergrond klonk tuincentrummuziek. 'Ik was met Otto op zoek naar een auto. Je kent Otto toch? Die ouwe Jood? Die zoekt een auto. Nu is er bij jou in de buurt een man die handelt in klassiekers, Rolls-Royces en Jaguars van veertig jaar oud. Die repareert hij, doet-ie drie jaar over. Heel intrigerende man. Nou dacht ik: kan jij daar niet een stukkie over schrijven? Het is bij jou in de buurt, bij de Schaanse Zans.'

Ik: 'Wat moet jij met een Jaguar, Arie?'

Arie: 'Ikke niks. Maar hij heb daar voor wel een paar miljoen aan auto's staan. En puntgaaf, hè? Het is niet dat je zegt een hoop ouwe rotzooi. Maar effe iets anders: als jij nou een keer wil stappen in Amsterdam, dan haal ik jullie op en dan breng ik jullie weer terug.'

Ik: 'Nee joh, ben je gek.'

Arie: 'Hallo, ik blijf er niet bíj. Dan gaan ik ergens zitten en dan drink ik gewoon niet. Als ik moet rijden drink ik niet één biertje, dat doe ik gewoon niet, klaar. Maar dan hoeven jullie tenminste niet met de trein enzo, want dat heb ik ook gelezen, dat jullie eruit waren gezet. Ja, want ik lees alles. Nou, en verder gaat hier alles z'n gangetje. Joerie drinkt weer hè? Niet zo veel, zegt hij zelf, dus dan weet je het wel. En de Snor, die ken je ook wel hè, Snorrewitz? Daar ging ik altijd mee stappen, want dan reed hij en dan kon ik drinken en hij gokken, die is van de week gedotterd, dus ik denk - o wacht even, daar komt mijn echtgenote. Hier komt ze.'

Gerommel met Arie's telefoon.

Paula: 'Ik hoor niks.'

Ik: 'Hee Paula, hoe is het?'

Paula, tegen Arie: 'Ik kan d'r niet verstaan, hoor.'

Arie, geïrriteerd: 'Hoe kan dat nou. Zeg eens wat dan.'

Paula: 'Hallo. Hallo! Nou Eva, ik kan je niet verstaan, maar ik heb nog een verhuiskaart voor je gemaakt. Oké? OKE?'

Gerommel, Arie weer aan de telefoon. 'Nou, waarom ze dat niet kan verstaan is me een raadsel, zal d'r gehoorapparaat zijn, die gilt en piept. Je krijgt een verhuiskaart van d'r. Nou, en je belt maar als je een keer naar Amsterdam wil, dan kom ik jullie halen. En vergeet die autodealer niet.'

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.