Column Eva Hoeke

Eva Hoeke blikt terug op een korte en hete zomer

We lagen in bed, de lakens klam, de voetzolen vuil van zand, as en vergeeld gras. Ik rook mijn eigen geur en die van de Dochter die stilletjes tussen ons in was gekropen, lui zweet en zonnebrandcrème vermengde zich met prinsessenbadschuim. De deur naar het balkon stond open, de gordijnen bolden op, ergens in de verte knetterde een brommer.

We wachtten geduldig af.

De zomer had korter geleken dan andere jaren. Korter en heter, het koortsachtig dichthouden en daarna wijd openzetten van alle ramen en deuren was een ritueel geworden dat nog slechts in theorie hielp. Tegen het geheugen van honderd jaar oude bakstenen was geen kruid gewassen, de opgeslagen hitte gaf nog drie dagen warmte af en in de slaapkamers was het zaak om je koest te houden en niet te veel vooruit te kijken.

Ik sloeg de dekens van me af. Op dat moment werd de kamer opgelicht door een flits, een moment lang was het perzikpatroon van het behang kraakhelder. Drie seconden later volgde de eerste donderklap.

De Dochter gaf geen kik.

Nog steeds geen regen. Had het überhaupt geregend?

Het was vreemd om bij mezelf na te gaan wat we de voorbije weken allemaal hadden gedaan, de helft wist ik niet meer. We waren in ieder geval niet op vakantie geweest. Door schade en schande wijs geworden hadden we de ellenlange ritten naar bloedhete, door muggen en bosbranden geteisterde huisjes met puntige rotstrappen in de Provence aan de professionals overgelaten en in plaats daarvan ingezet op de aardigheid van een opblaaszwembad in de tuin, ijsjes in de vriezer en Artis in de buurt. Soms gingen we naar het strand, een gebeurtenis tussen gedoe en genieten in, en 's avonds aten we sla en keken we alle drie delen van The Godfather, ik voor het eerst, een lacune in mijn jeugd die nu voelde als een verlaat cadeau. De smeulende ogen van Michael Corleone gingen onder je huid zitten, van dwingende waarden als eer en wraak zagen we ineens de charmes in, misschien dat we daar zelf ook maar eens mee moesten beginnen, waarom niet? Je hele leven onder de knoet zitten van mitsen en maren en rede en twijfel, was dát het dan? En bij de vlammen van een die middag bij de Blokker aangeschafte vuurkorf fantaseerden we opgewonden over de werking van macht en hoe die zich verhoudt tot kwetsbaarheid, om aldoende op onze schreden terug te keren.

In de biobak hadden maden wel alvast de macht gegrepen.

Huishoudster Bep was op vakantie geweest naar een all-inclusive in Almelo en had daar zoveel gegeten dat ze had gedacht dat ze zou barsten.

Bij de kapper twijfelde ik tussen rood haar en alles eraf, ik besloot tot het eerste. Een gelukkige greep; een nabije vriendin kreeg slecht nieuws, binnenkort kreeg zij ongewild het laatste.

En zo waren we hier aangekomen. De laatste kleffe nacht, het einde van de vakantie, vanaf morgen zou alles anders zijn. In de schemerige kamer zoemde een mug, de Dochter sliep nog steeds niet, ik dacht aan alle notities die ik was kwijtgeraakt nadat ze een week eerder met mijn telefoon had gespeeld. Foetsie, weg, niks aan te doen.

Pas vroeg in de ochtend kwam de verlossing.

Dikke druppels sloegen tegen het raam en tegen de gordijnen, ze vormden plasjes op de houten vloer die ik pas de volgende ochtend zou ontdekken. We trokken lange broeken aan en gingen ieder ons eigen kant op, de kringen in de vloer de enige tastbare herinnering aan die hete zomer van 2018.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.