'Er hangt nooit zomaar een warm lijf tegen me aan'

Irene (35) is al elf jaar single en snakt naar een man. Datingsites werken niet, maar wat dan? Haar geduld raakt op.

Het moeilijke van lang geen relatie hebben, is onder andere het gebrek aan intimiteit en seks en aangeraakt worden. Noem het ouderwets, maar ik vind dat seks te maken heeft met liefde, vertrouwen, iets opbouwen met de ander. Als je lang alleen bent zoals ik, betekent dat dat je jarenlang niet geknuffeld wordt. Er hangt nooit zomaar een warm lijf tegen me aan op de bank als ik bijvoorbeeld een film aan het kijken ben. Zo langzamerhand is het of ik seksueel op slot zit. Of dat deel van mij onbereikbaar is geworden. Toen ik een tijdje terug eens argeloos met korting naar de sauna ging en me daar liet masseren, stond ik na afloop huilend op straat. Ineens merkte ik hoe gevoelig mijn lichaam is, hoe fijn het is iemands handen te voelen. Ik ben nu alweer elf jaar zonder man. Iedere oud en nieuw denk ik: en dit jaar gebeurt het, dit wordt mijn geluksjaar. Maar zo langzamerhand voelt die belofte als een leugen. Ik ben als dat kind dat steeds net naast het doel schiet. Ik geloof niet meer dat die erin kan gaan. Het idiote is, ik ben sociaal, met veel vriendinnen. Ik zie er leuk uit, als ik anderen mag geloven, maar met mannen lukt het niet. Het is niet dat ik niemand kan krijgen of dat elke date op een drama uitloopt, maar het is steeds 'net niet'. Vriendinnen zeggen, je moet minder kritisch zijn, maar daar heeft het niet mee te maken. Is de essentie van liefde niet: iemand ontmoeten die iets wezenlijks toevoegt aan je leven, je manier van denken, die je stimuleert, ziet wie je bent? Ik ben niet wanhopig, heb geen rotleven. Ik denk alleen dat het samen met iemand veel leuker is. Mensen zeggen tegen me, heerlijk toch, dat je nooit verantwoording hoeft af te leggen? Maar wat ik heerlijk zou vinden is te worden gebeld werd met de vraag 'waar blijf je, het is al zo laat'.

Eindeloos heb ik rondgehangen op datingsites en Tinder. In een half jaar ontmoette ik twintig, dertig mannen, tot ik gek werd van het steeds maar interesse veinzen. Al mijn vrije avonduren gingen op aan scrollen, swipen en berichten sturen. Het paradoxale van die sites en apps is dat je je alleen maar slechter gaat voelen omdat je voortdurend bezig bent met wat je mist. Als ik met vriendinnen naar de film ga of een avond een boek lees, voel ik me eigenlijk veel beter. En daar zit nu precies de crux. Ik zou tegen mezelf moeten zeggen: laat het aan het toeval over. Het is gewoon pech dat je niemand tegenkomt. Wacht af wat er gebeurt. Een therapeut zei eens tegen me: 'Het is ook heel lastig om iemand te vinden met wie je je leven wilt doorbrengen. Zo raar is het niet, dat het niet lukt.' Maar toch is dat niet hoe ik het ervaar, en ook niet wat mijn goedbedoelende omgeving mij probeert duidelijk te maken. Iedereen adviseert me mijn lot in eigen hand te nemen. De een zegt, wees eens wat minder selectief. De ander zegt, ga eens wat vaker zomaar een avond met een man mee. Een datingcoach adviseerde in zijn boek een tijdje met meerdere mannen tegelijk te daten. Hoewel dat tegen mijn natuur is, heb ik zelfs dat geprobeerd. Zat ik daar aan een cafétafel tegenover een man met in mijn achterhoofd de gedachte aan de volgende afspraak een dag later. Genant en uitputtend.

Toch vind ik het lastig te accepteren dat ik de liefde niet kan beïnvloeden en misschien nog jaren single blijf. Het idee om achterover te leunen en af te wachten wat het leven biedt, staat me minstens zo tegen als het overspannen daten. Laatst heb ik op een avond alle sites en apps geblokkeerd, ik had zo genoeg van het wezenloze koppen kijken. Maar nu denk ik alweer, wat moet ik dan? Als ik niks doe, gebeurt er zeker niks. Tinder stuurt me voordurend opdringerige appjes dat het weken geleden is dat ik in hun aanbod heb gesnuffeld. Telkens kom ik in de verleiding die app toch maar weer te openen. Want ik weet, in de kroeg vind ik mijn man niet. Niet alleen omdat ik geen drinker ben, ook omdat de kroeg sinds het onlinedaten zijn functie als ontmoetingsplek wat heeft verloren. Van een afstand kun je niet zien of iemand single is. Waarom zou een man het risico nemen een blauwtje te lopen als hij de vrouwen vanuit zijn luie stoel voor het uitzoeken heeft? Soms denk ik: misschien ben ik echt lelijk en dom. Zo'n jaar of vijf geleden was ik ontzettend verliefd op mijn zangdocent. Hij deed de deur open voor mijn eerste les en ik zag het direct: zo'n man bij wie ik mijn tentje wilde opslaan. Maar voor geen goud durfde ik met hem te flirten, want ineens was het of er veel van af hing. Ik was opgelucht toen ik ontdekte dat hij een vriendin had, hoefde ik me geen illusies te maken. De laatste tijd heb ik meer lef en neem ik vaker het initiatief, maar ook dan loopt het altijd op niks uit.

Intussen raak ik uitgekeken op mezelf. Mijn sores, mijn gedachten, ik ken ze zo langzamerhand wel. Ze hebben lucht nodig. Soms kan ik me er niet toe zetten mijn huis op te ruimen. Al mijn kleren liggen op de grond, niemand die er aanstoot aan neemt. Het is niet goed zo lang alleen te leven. Je kunt liefde niet verdienen door eerst 'van jezelf te gaan houden', zoals wordt beweerd. Ik ken zat vrouwen die net zo onzeker zijn, die het wel lukt iemand te vinden, en daarna enorm opbloeien. Door mezelf ook nog eens mijn pech te verwijten, maak ik het alleen maar erger. Maar ik kan het niet helpen, ik word steeds ongeduldiger. Er moet iets gebeuren.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Irene gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden