Column

'En dat Marokkanen óók racistisch zijn, ach, het zijn net mensen'

Het is niet stigmatiserend om het over allochtonen die discrimineren te hebben, vindt columnist voor de Volkskrant Harriet Duurvoort.

Het zijn altijd akelige incidenten die bewijzen dat allochtoon even hard discrimineert als 'wit'. Maar het is stigmatiserend, zo vond een geëmotioneerde Hassnae Bouazza bij Pauw&Witteman, om het daarover te hebben. Ik ben het daar niet mee eens. Een blik op rommelende onderbuikgevoelens over en weer geeft juist een goed beeld van hoe de vlag erbij hangt in multicultureel Nederland. En dat Marokkanen óók racistisch zijn, ach, het zijn net mensen.

Dat Nederlanders discrimineren, zoals Bouazza terecht onderstreepte, mag geen nieuws zijn. Neem nou die lullige Jan Rot in diezelfde uitzending. Of, over een andere boeg, dat Van Marwijk Seedorf nooit eens bélde. Dibi die genadeloos wordt vernederd door GroenLinkse apparatsjiks. Geert Wilders. Maar ja.

Eerlijk is eerlijk, ook allochtonen discrimineren er lustig op los. En naar boven trappen is lang zo effectief en lekker niet als naar opzij of naar beneden. Bovendien wakkert de helse concurrentiestrijd de onderlinge allochtonenkift ernstig aan. Dat is misschien ook een argument om het woord allochtoon eindelijk eens te vervangen.

Tot op zekere hoogte heeft het feit dat verschillende etnische groepen beleidsmatig onder het hoedje 'allochtoon' werden samengepakt, wel tot een soort verbroedering geleid. Een soort 'we zitten toch in het zelfde lekke schuitje' gevoel. Maar vaak is onderlinge solidariteit ver te zoeken. Wie weet was het invoeren van het ingewikkelde beleidswoord allochtoon gewoon een staaltje subliem verdeel- en heerspolitiek.

Geert
Toen ik tijdens de laatste verkiezingen wel eens naar een Surinaams radiostation luisterde, kreeg ik de indruk dat Geert bij zowel creolen als Hindoestanen wel 60 procent van de stemmen kon halen. Henk? Ingrid? Dan moet je Stanley en Sherida eens horen. Of Chandra en Sunil. Het enige dat de Begeisterung temperde waren opmerkingen als 'ja, maar als ie die mocro's eindelijk zijn mars heeft laten eten, zou hij dan niet achter ons aangaan?' In Den Haag dankte de PVV zoals we weten zijn overwinning aan de Hindoestanen.

Surinamers houden natuurlijk sowieso van een lekker potje verbaal racisme op zijn tijd, ook onderling. Maar afgezien van wat ergernis over geteisem speelt ten opzichte van Marokkanen ook wat anders: jaloezie. Met lede ogen moest men aanzien dat Marokkanen kutmarokkanen werden. Want elke allochtoon weet inmiddels: hoe akelig racisme ook is, het betekent in een beleefde samenleving zoals Nederland gelukkig ook cashen. Zie het als een soort maatschappelijke ziektewinst.

Cynisch misschien, maar hoe meer angst, afkeer en discriminatie, hoe meer subsidie en erebaantjes er zijn op te strijken. Want die vermaledijde witte machthebbers zijn toch vaak vriendelijke, schuldbewuste, bevoogdende linkse maakbaarheidsmenschen die het beste met de verschoppelingen van het moment voorhebben. Surinamers gelden intussen als voorbeeldig geïntegreerd maar daar koop je niks voor. Zoals een Surinaamse welzijnsmeneer ooit gepikeerd opmerkte: 'Je krijgt alleen subsidie als je tegen een hoog gebouw aanvliegt. Maar onze jeugd is ook nog steeds kansloos!' Gelukkig voor deze meneer is er zo nu en dan een schietpartij.

Men had moeten doorpakken toen men zelf nog de meest gehekelde probleemgroep was. Dat was het ultieme moment om de gemeenschap omhoog te stuwen in de vaart der volkeren. Marokkanen zijn hier volleerd expert in en dat steekt. Het is misschien de wet van de remmende voorsprong. Surinamers leren bij wijze van spreken al 400 jaar dat de Rijn bij Lobith ons land binnenkomt. Lange tijd op straffe van vierendelen. Die koloniale tijd... over racisme gesproken.

Daar is het hele overzeese project op gebaseerd. Uitbuiting, slavernij, contractarbeid. Maar ook een welvarende 20ste eeuw waarbij in de oorlog gecollecteerd werd om die arme hongerende kindjes in het moederland eens wat anders te eten te geven dan een bloembol. Sterker nog, de Surinamer is, net als de Antilliaan, in al zijn luidruchtige versies, eigenlijk gewoon ontworpen door Nederland. Een soort Dutch Design. Toch wel een deugdelijk cv voor - noem eens wat - een burgemeesterschap van een grote stad. Maar nee. Marokkanen kwamen, zagen, braken de boel af (sommigen) en overwonnen (toch nog bewonderenswaardig veel). En dat binnen 40, 50 jaar!

En die mooie mocrochicks, met echt(!) haar tot hun toch nog Afrikaans gevormde derrière, willen, gehoofddoekt of niet, wel allemaal een mooi zwart vriendje. Onuitstaanbaar.

Harriet Duurvoort is media-ondernemer en columnist voor de Volkskrant. Deze column stond afgelopen maandag in de Volkskrant.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden