Emma Wortelboer.

Interview Emma Wortelboer

Emma Wortelboer heeft een ego in optima forma: ‘Ik vind die aandacht lekker’

Emma Wortelboer. Beeld Marie Wanders

Half Nederland viel over Emma Wortelboer heen toen ze haar momentje pakte tijdens het songfestival. Jammer dan, zegt de BNNVara-presentatrice. ‘Het boeit me niet zo dat ik niet likeable ben.’

‘Over Emma Wortelboer zou ik wel een cultuurfilosofische analyse van vier pagina’s willen schrijven’, zei filosoof en tv-maker Stine Jensen op 6 juni in de Volkskrant. In een interview sprak Jensen haar verbazing uit over de BNNVara-presentatrice die op 18 mei tijdens het Songfestival de douze points van Nederland uitdeelde: ‘Volgens mij zagen we hier het overheersende ego in optima forma.’ Emma Wortelboer wist in haar luttele minuten een grap te maken – ‘I am so glad for tonight and for Madonna’s autotune’ – en na de winst van Duncan Laurence kwam ze weer in beeld, trillend en gillend van vreugde.

Meteen daarna stak er een mediastormpje op rond Wortelboer. ‘Een hysterische bakvis’, noemde Johan Derksen haar in Voetbal Inside en Patty Brard vroeg zich in Shownieuws af ‘welke dealer’ ze had. ‘Het zou verboden moeten worden jezelf zo in de picture te spelen.’ Dagblad Trouw schreef dat Wortelboer zich ‘gediskwalificeerd’ had door haar ‘kijk mij nou toch eens’-optreden’.

Het was een heleboel aandacht voor de 22-jarige Wortelboer, eerder voornamelijk bekend van het programma Spuiten en slikken, waarvoor ze onder meer de aflevering Emma ontdekt haar orgasme maakte waarvoor ze naar goed BNN-gebruik in een hotelkamer in Nice huilend op bed belandde met een tantramasseur. ‘Emma kent geen schaamte en geen taboes’, zegt hoofd infotainment Gerke Nauta van BNNVara, die haar de afgelopen jaren begeleidde. ‘Ze is een groot talent met een belachelijk hoge mate van eigenheid. Maar haar spannendheid kan ook afstoten. Mensen moeten aan die rauwheid wennen. Ze kan zichzelf overschreeuwen.’

Het grote talent opent met een grote glimlach de deur van haar eenkamerappartement in de Amsterdamse wijk Slotervaart en zet een kopje thee. Keukenblok, een hoog bed, ‘heb ik samen met mijn vader getimmerd’, kat plus kattenbak, asbak op tafel, overal foto’s en animefiguurtjes – Japanse plastic poppetjes, keurig in de doosjes. ‘Emma is een ontzettende nerd’, zegt haar beste vriend Simon Becks. ‘Pokémon, anime, Game of Thrones, daar houdt ze van. We spelen veel Dungeons and Dragons en dan wil ze per se winnen. Ze is heel competitief.’

Toen ik je naam zocht in het archief van de krant, kwam ik een bericht uit 2003 in Tubantia tegen: ‘Emma Wortelboer wint jeugdwedstrijd klootschieten’.  

‘Wauw, dat is lang geleden. Dat deden we met school, ja. Je moet een bal naar voren rollen en dat deed ik zo loeihard dat ik had gewonnen.’

In 2008 werd je regionaal voorleeskampioen. In 2012 in Tubantia: Emma Wortelboer (16) wint jeugddebat.

 ‘Ja, ik was echt zo’n vet streberig kind, heel irritant. Toen zat ik op het Erasmus in Almelo, ik vond het er fantastisch. Opeens trof ik allemaal kinderen die hetzelfde leuk vonden als ik. Die ook van drama hielden en van op het podium staan.

‘Manderveen, waar ik woonde, was heel chill, tot ik méér wilde. Toen werd het een beetje een beperking. Er kwam niet eens een bus.’

Manderveen is het Twentse dorp van haar jeugd, 642 inwoners weet ze uit haar hoofd. ‘Er is geen supermarkt, geen kerk, niks. Op de basisschool zat ik een klas met tien kinderen. En dan waren er nog leerjaren samengevoegd, hè. De musical was een ramp. Iedereen moest dubbelrollen spelen.’ Ze speelde er voetbal, groeide er op met twee zusjes, Sofie en Noor. De middelbare school was 16 kilometer fietsen. In haar eentje, de eerste jaren, want niemand uit haar klas ging ook naar Almelo. Ze begon op het gymnasium, in de vijfde ging ze terug naar 4 havo. ‘Best een rare overstap, maar dat kwam: ik was al veel met theater bezig. Ik speelde bij een groep in Zwolle, dat was een soort tweede thuis voor mij. Dat slokte heel veel tijd op.’

Wat vonden je ouders daarvan? 

‘Die hadden in eerste instantie wel gezegd: school mag er niet onder lijden, maar ze zagen ook wel dat ik niet te dwingen was. Daarbij: ik was niet zomaar aan het fladderen. Ik had wel een helder doel voor ogen.’

Wat was het doel? 

‘Ik wilde graag gezien worden.’

Wat wilde je worden? Wie was je rolmodel? 

‘Sophie Hilbrand, Geraldine Kemper, Tim Hoffman, al die BNN-presentatoren. Ik dacht altijd: hún wil ik worden. Sophie vond ik echt fantastisch, nog steeds trouwens. Ik keek op zondagavond stiekem in de slaapkamer van mijn ouders naar Spuiten en slikken toen ik 12, 13 was. Ik wilde gewoon bij BNN horen. Bij dat clubje mensen wilde ik.’

Wat sprak je daar zo in aan? 

‘Ik denk het grenzeloze. Alles kan en alles mag, we hebben schijt en het is allemaal tof en vet. Ik had altijd het idee dat het een soort familie was waar het niet uitmaakt wie je bent of wat je doet, als je maar alles geeft. Bleek ook zo te zijn.’

Emma Wortelboer. Beeld Marie Wanders

Had je thuis en op school ook die we-hebben-schijthouding? Was je een wilde puber? 

‘Ik heb weleens stiekem een jointje gerookt of gezegd dat ik bij een vriendin bleef slapen terwijl ik naar een feest ging, maar ik heb niet een wilde puberteit gehad, nee. Op school zocht ik wel de grenzen op, maar niet op een vervelende manier. Ik denk niet dat de leraren slechte woorden over me spraken.’

Het was haar vader die haar tipte over de BNN Talentday nadat hij een spotje op de radio hoorde. ‘Echt iets voor jou.’ Ze ging er voor de eerste keer heen op haar 16de, ze zat nog op de havo. Het advies: kom volgend jaar nog eens terug. Dat deed ze. Ze woonde inmiddels in een studentencomplex in Amsterdam, waar ze HBO Communicatie deed tot de volgende Talentday. ‘Ik had maar wat gekozen. Ik moest een studie doen, want ik had geld nodig. Mijn ouders betaalden niks.’

Wat doen je ouders? 

‘Mijn moeder is ggz-verpleegkundige. Ze begeleidt kinderen van ouders die psychische problemen hebben of die verslaafd zijn. Mijn vader is nu beheerder van een wijkcentrum in Hengelo. Maar in de periode dat ik studiefinanciering aanvroeg was hij werkloos, dus er was niet veel geld.’

Die tweede BNN Talentday was extreem belangrijk voor je. Je wilde dat en niks anders. 

‘Ja, daar hing zo veel van af, het was niet te doen. Ik moest een 3 op Reis-tekst uitspreken over een of ander Portugees kustplaatsje en dat liep gewoon niet, ik vergat de helft. Toen ze zeiden: ‘Bedankt, je bent niet door, die tekst was niet goed’, dacht ik: you’ve got to be fucking kidding me, dit gaat me niet gebeuren. Toen heb ik die hele tekst opnieuw gedaan met een soort boze ondertoon, zo van: maar ik héb toch vertéld over die boten in dat kustplaatsje – ik heb het gewoon nog een keer staan doen. Toen zeiden ze: oké, als je deze power vasthoudt, willen we je wel een kans geven.’

‘Toen kwamen er nog zes rondes. In oktober was die Talentday en op 12 januari kreeg ik te horen: Emma, je mag aan de slag bij BNN University (het opleidingstraject van BNN, EvV). Toen dacht ik: nu ben ik er, top, made it, yes. Nee. Dan begin je pas. Helemaal onderaan, aan een lange weg. Dat had ik me niet gerealiseerd, maar gelukkig zijn daar heel goede mensen die er snel genoeg inrammen dat je niet meer bent dan een zandkorrel in de woestijn. Ze zeiden: Emma, je bent een 2 of een 9, en daar was ik het eigenlijk wel mee eens. Ik moest zorgen dat ik die 9 werd.’

Het eerste jaar bij BNNVara maakte Wortelboer voornamelijk filmpjes voor het digitale kanaal 101 TV. Een greep: Emma wordt nat gemarteld, Emma heeft telefoonseks, Emma doet mee met de ramadan, Emma blowt met haar vader, Emma vraagt liefdesadvies in de Tweede Kamer, Emma komt klaar in een busje. ‘Het is gewoon een speeltuin waar je keihard wordt klaargestoomd. Je moet veel vlieguren maken. Jezelf laten zien. Jezelf ontwikkelen, dat ging met vallen en opstaan. Ik heb zo veel bullshit gemaakt, toen, en niet naar mezelf geluisterd. Want het is keihard, ik heb echt veel gehuild.’

Dan: ‘Dat item waarin ik ging kijken of ik kon klaarkomen in een busje, dat zou ik nu nooit meer doen. Dat is wel een heftig moment in mijn carrière.’

In dat filmpje neemt Emma, dan 18, plaats in een zwarte Mercedesbus waarvan de geluidsinstallatie voluit gaat. Door de trillingen van de zware bassen zou je een orgasme kunnen bereiken, hadden ze op de redactie in een buitenlandse video gezien. Emma, in blauwe badjas, test het uit en zegt na vier minuten met rode konen op de bijrijdersstoel: ‘Volgens mij ben ik net klaargekomen. Oprecht.’

Níet oprecht, zegt ze nu: het klaarkomen was fake. ‘Ik was nog nooit klaargekomen en toen gebeurde het ook niet. Ik deed maar wat, ik speelde het zo’n beetje en er stonden alleen maar mannen omheen, weten die veel. Die dachten waarschijnlijk: laten we dit maar gewoon draaien, dan hebben we het af.’

Waarom deed je dat, dat orgasme faken? 

‘Nou ja, het hele team verwacht dat je terugkomt met een item dat uitgezonden kan worden. En dan is het leuker als het lukt. Dan wordt het natuurlijk ook beter bekeken.’ Inderdaad: het filmpje kwam op Dumpert en ging viral. ‘Opeens herkenden jongens mij met uitgaan: woehaa, jij bent van dat klaarkomen in dat busje. Alsof ik werd uitgelachen. Dat vond ik heel naar, want dat item was niet iets waar ik trots op was. Het was alleen maar gebeurd omdat ik dacht: ik moet iets doen wat opvalt. Dus toen op de redactievergadering werd gezegd: Emma, jij bent een chick, jij kunt dat wel doen, zei ik meteen: natuurlijk. Niemand die zegt: poeh, misschien is dat wel heftig, denk na over wat er over je heen kan komen. Maar ik neem niemand iets kwalijk, het was mijn eigen keus. Het was mijn eigen bewijsdrang, mijn eigen onzekerheid en mijn eigen naïviteit die allemaal samenkwamen.’

‘Ik heb het allemaal zelf gedaan, maar het was wel een keerpunt. Ik dacht: oké, ik moet nu zelf met shit gaan komen, want dit wil ik niet nog een keer.’

Je bedoelt: alleen nog items maken die je zelf bedacht had. 

‘Ja. Of nee zeggen. Dat was best lastig voor mij.’

Wat zou je nu nooit meer doen? In het filmpje Emma zoent random jongens zie je duidelijk dat je steeds moed staat te verzamelen. 

‘Dat. Dat is een item dat ik nu nooit meer zou doen. Als ik iets haat zijn het sociale experimenten, ik vond dat echt verschrikkelijk.’

Emma Wortelboer. Beeld Marie Wanders

Waarom deed je het dan toch? 

‘Omdat je soms dingen moet doen die je niet leuk vindt, en je wil ook niet op je flikker krijgen. Het moet een beetje kut zijn, hè, dat heb je in elke baan aan het begin. Alleen: bij mij werd alles ook uitgezonden. Daarom heb ik na dat busje bedacht: ik schuw geen onderwerp, maar het moet wel echt zijn. Dus niet meer dat soort crap van ‘Emma heeft zich altijd al afgevraagd hoe een erotische massage voelt’ als dat niet zo ís.’

Niet veel later heb je voor Spuiten en slikken de aflevering  ‘Emma ontdekt haar orgasme’  gemaakt. 

‘Ja, en ik denk dat dat nog steeds een van de beste en mooiste items is die ik heb mogen maken. We hadden het in de redactievergadering over klaarkomen, en toen zei ik dus wél gewoon eerlijk hoe het zat bij mij, dat ik nog nooit was klaargekomen. Een eindredacteur zei toen: we gaan op zoek naar jouw orgasme. En ik dacht: wauw, misschien is dat wel heel gaaf. Zo pakte het ook uit. Want uit de research bleek dat er heel veel vrouwen zijn die moeite hebben met klaarkomen, dus het was ook een maatschappelijk thema en niet een soort egotripperij.’

Toch: nu was je wéér dat meisje van het orgasme. 

‘Ja, maar nu was het van míj, snap je? Na dat busje vond ik het rot als ik erop werd aangesproken, nu was ik juist trots. Natuurlijk krijg je ook reacties van mannen als: geil wijf, ik kan je wel laten komen, je moet gewoon een keertje op mijn pik komen zitten. Maar heel veel mensen zeiden ook: wat goed dat je er zo open over durft te zijn, wat cool dat je dit doet.’

Spuiten en slikken is niet meer op tv, maar online maak je Emma’s peepshow, waarin je ook weer seksonderwerpen bespreekt. En op tv maak je Trippers, over jongeren in subculturen over de hele wereld. Heb je het gevoel dat je nu helemaal op je plek zit? 

‘Het kan zijn dat ik over een maand denk: jezus, wat saai, maar op dit moment voelt het goed, ja. Ik heb geleerd dat mijn carrière niet de hele tijd zó hoeft te gaan’ (ze wijst omhoog, EvV), ‘het mag ook wel even zó’ (ze houdt haar hand vlak, idem). Ik was mezelf steeds aan het vergelijken met collega’s uit het vak, daar ben ik mee opgehouden. Ik werd er krankjorum van.’

Met wie vergeleek jezelf dan, en op welke fronten? 

‘O, echt met iedereen. Met een Tim, een Gwen, een Geraldine’ (resp. BNNVara-collega’s Tim Hofman, Gwen van Poorten en Geraldine Kemper, EvV) ‘en dan spiegelde ik mezelf aan hen: waarom hebben zij een eigen programma en ik niet? En ook die stomme influencerscrap op Instagram natuurlijk: je kunt iedereen de hele dag volgen, dus denk je voortdurend: hé, die doet een fotoshoot, of die staat op te treden, waarom lig ik nu thuis op de bank niks te doen? Wat gaat er mis? Dat gaat zo in je hoofd zitten, ik werd er heel onzeker van. Ik was meer bezig met die anderen dan met mezelf. Maar dat heb ik nu wel losgelaten.’

Hoe? 

‘Door iedereen die dat gevoel bij me opriep te ontvolgen. Dat klinkt misschien heel kinderachtig radicaal, maar ik moest het blokkeren, dat was voor mij echt even nodig. Nu kan ik ze allemaal prima weer volgen, maar toen moest de focus echt even terug naar mezelf.’

Welke ontwikkeling heb je doorgemaakt als tv-maker, als je terugkijkt op die begintijd? 

‘Ik durf veel meer te luisteren. In interviews – aan het begin ben je alleen maar bezig met de volgende vraag die je gaat stellen, dan denk je: het moet een scherp interview worden, het moet díe richting op. En ook naar mezelf, naar wat ik wel wil doen en wat niet. Maar de verhalen die ik nu maak voor Trippers had ik nooit kunnen overbrengen zonder de ervaring met al die andere items, hoor.’ 

Je baas Gerke Nauta van BNNVara zegt: we hebben moeten werken aan Emma’s likeability. 

‘Haha. Ja.’

Dat herken je? 

‘Jazeker.’

Emma Wortelboer. Beeld Marie Wanders

Waarom was dat nodig? 

Ze haalt haar schouders op. ‘Als mensen mij ontmoeten vinden ze me gewoon een bitch. En als ze naar me kijken op tv denken ze: wie is deze oproerkraaier? Waarom doe je zo raar? Ik kan heftig overkomen, dat schrikt mensen af, ja, dat is niet likeable. Maar het boeit me eigenlijk niet zo veel dat ik niet likeable ben. Ik wil dat ook eigenlijk helemaal niet per se zijn. Dan moet ik mezelf gaan forceren om bepaalde dingen wel of niet te zeggen, terwijl ik het eigenlijk wel lekker vind, zo. Daarbij: als mensen me beter leren kennen, ontdekken ze dat het allemaal best meevalt met die heftigheid. Neem het Songfestival: als mensen jou zo voor het eerst zien, denken ze: zij is vet heftig, wat een raar wijf, daar hebben we helemaal niks mee. Dat mag allemaal, maar als je me wat vaker ziet, kun je me beter plaatsen. Maar ja, Gerke vindt het inderdaad wel lastig dat ik niet likeable ben.’

Hoe zou je dat kunnen veranderen? 

‘Door wat minder de boventoon te voeren als ik met anderen samen een programma presenteer. Maar ook al zijn het mijn beste vrienden, er is altijd competitie wie het beste item maakt of bij wie er het minste wordt uitgeknipt. Dat is ook goed, dat houdt je scherp. En ik gun mijn collega’s de wereld, maar ik gun mijzelf het meest. Dat klinkt misschien heel kut, maar het is wel zo. ’

Zoals je vriend Simon zei: Emma is competitief. 

‘Heel erg, ja, ik wil gewoon de beste zijn.’

En winnen. 

‘En winnen, ja, dat is mijn doel in het leven. Ik wil het leven winnen. Ik denk dat iedereen dat wel voelt, dat iedereen voor zichzelf kiest als het erop aankomt.’

Doe je geen moeite om aardig gevonden te worden? 

‘Nee, dat doe ik echt niet meer. Dat deed ik wel, maar ik heb er niet veel aan. Ik vind het ook niet zo leuk. ’

Dat mensen je aardig vinden? 

‘Ja, ik heb niet zo veel aan die emotie, dat mensen me aardig vinden.’

Wat wil je wel?

‘Wat ik het liefst wil is dat ik op een of andere manier blijf hangen. Dat het gezien wordt wat ik maak.’

Dat is met het Songfestival wel gelukt. De reacties waren vaak grof; op radio Veronica werd verondersteld dat je je in Hilversum ‘naar binnen hebt gepijpt’, in Voetbal Inside smaalden Johan Derksen en René van der Gijp dat je vast nog harder zou gillen als je klaarkomt. Wat doet dat met je? 

‘Voetbal Inside kijk ik heel vaak, dus ik vond het op zich best leuk dat ze mij bespraken in dat programma. Maar het sloeg natuurlijk nergens op. Nu kijk ik vaak genoeg om te weten dat het 9 van de 10 keer nergens op slaat wat er in Voetbal Inside gezegd wordt, maar het blijft gek dat ze uitgebreid de tijd nemen om het over je te hebben op een manier die ik helemaal niet gewild heb. Ik wist niet eens dat die beelden uitgezonden werden.’

Die beelden dat je stond te gillen van blijdschap. 

‘Ja, dat was volkomen oprecht. We wonnen het fucking Songfestival, waar ik al fan van ben sinds ik een kind ben, na 44 jaar en uitgerekend de keer dat ik er deel van mag uitmaken, dus ja, dat was een explosie van vreugde. Het was voor mij echt een topavond. En anderen gingen er nu een nare nasmaak aan geven? Ik dacht: iedereen kan alles over me zeggen, maar jullie verpesten het niet voor mij. Jullie maken het alleen maar groter. Dus thanks, I guess. Maar het is wel een beetje gek, ja, als mensen zulke dingen over je zeggen.’

Wat vond je het gekst? 

‘Het gekst vond ik Patty Brard. Omdat ik haar altijd best hoog had zitten, juist omdat zij overal schijt aan heeft. Zij springt van een duikplank en neemt een klysma terwijl ze ondertussen lachend Shownieuws presenteert, dat vond ik altijd cool. Dus dat uitgerekend zij me op mijn plek probeert te zetten en me van drugsgebruik beticht tijdens de puntentelling – het gaat niet eens over de inhoud. Dat vond ik wel het laagste.’

Ook intellectueel Nederland kwam met kritiek. Wat vond je van het commentaar van Stine Jensen, die een analyse van 4 pagina’s over je wilde schrijven? 

‘Ik heb het gelezen, ja, leuk dat ze dat wil doen. Ik weet zelf ook nog lang niet waar alles vandaan komt wat ik zeg of roep of uitstraal.’

Ze zei: volgens mij zagen we hier het overheersende ego in optima forma. Herken je daar iets in? 

‘In zekere zin wel, ik heb best een groot ego. Ik lees dat ook niet als een belediging, het ego in optima forma, ik denk dat het eigenlijk juist wel mooi is dat dat er ook mag zijn. Ze heeft er in elk geval over nagedacht.’

Stine Jensen bekeek je Instagram en zei daarover: ‘Wat ik daar aantrof: het kán haast niet extraverter. Als ik foto’s van haar zie waar ze bijna bloot opstaat, roept dat allerlei vragen bij mij op: is dit onwijs assertief of ongelooflijk onzeker?’ 

‘Ik denk een combinatie. Ik ben niet onzeker over mijn lijf, maar wel over mijn Instagrampositie in Nederland. En ik weet dat als ik zoiets post, er heel veel mensen naar mij kijken. Ik vind mezelf mooi, dus ik neem de vrijheid om zulke foto’s te plaatsen. Tegelijkertijd ben ik onzeker: vinden ze me ook leuk als ik zulke foto’s niet plaats?’

Het zijn sexy poses die je aanneemt; wijdbeens met je hand op je kruis of halfbloot met je kont naar achteren. Kim Kardashian-achtig. Wat mannen lekker vinden. 

‘Ja, en vrouwen ook. Ik vind dat zelf ook de leukste accounts om te volgen: Kim Kardashian, Kylie Jenner, Bella Hadid. Al die modellen die zich zo sexy profileren, ik vind dat heerlijk om naar te kijken. Ik volg geen enkel mannelijk account, want dat boeit me geen reet, maar dit is gewoon lekker. Lekker makkelijk en plastic en nep, net als het Songfestival eigenlijk.’

En daarom doe je het zelf ook? 

‘Ja. Ik vind het gewoon leuk als mensen op die manier naar mij kijken. En ik weet dat ik heel veel reacties en heel veel likes krijg als ik zulke foto’s plaats.’

Mannen reageren met: geil wijf, ik zou je doen. 

‘Ja, dat hou je altijd. Mensen hebben het idee dat ze een soort fantasie met je kunnen hebben. Dat vind ik ook wel chill.’

Stine Jensen vraagt zich af: is het superexhibitionistisch en een beetje triest of juist heel erg feministisch?

‘Sowieso is het ook een beetje triest, haha. Maar dat mag toch ook? Het mag toch dat je denkt: wat triest dat ze daar op bed zo’n geile foto zit te maken – maar fuck it, ik like ’m toch. Tegelijk is het ook feministisch, denk ik, omdat ik me niet laat tegenhouden door regels over wat je wel of niet hoort te doen. Ik doe het voor mezelf.’

En het exhibitionisme waar ze het over heeft? 

‘Dat is het ook. Ik zal niet ontkennen dat ik dat een beetje in me heb zitten. En dit is mijn manier om daar een plek voor te vinden. Ik zou nooit over straat gaan paraderen met zo weinig kleren aan, maar dit is een veilige manier voor mij om het te doen. Want ik bepaal wat je te zien krijgt. Dat is ook een vorm van macht.’

Stem je dat af met BNNVara? Hebben zij regels over wat wel en niet te posten op Instagram?

‘Niet op dit gebied. Je mag geen reclame maken voor spullen die je gratis krijgt, maar dat wil ik niet eens. Ik voel me een soort slet als ik een shampoo of een riempje zit aan te prijzen. Ik heb het weleens gedaan, maar ik voel me er elke keer weer vies bij.’

En je voelt je niet vies als iemand schrijft: geil wijf, ik zou je doen. 

Grijns: ‘Snap je? Dat is best wel gek, hè?’

Ik vind de Emma op Instagram zo tegenstrijdig met de Emma in Emma’s peepshow. Je seksadviezen daarin zijn nuchter en verstandig en feministisch, zo vind ik je op Insta niet. Eerder behaagziek. 

‘Klopt, ben ik helemaal met je eens. Het grootste verschil is dat ik die peepshow voor anderen maak. Insta doe ik voor mezelf. Ik vind die aandacht lekker.’

Je beste vriend Simon zegt: Emma denkt na over de volgende stap in haar loopbaan. Ze wil niet alleen maar dat seksmeisje zijn. 

‘Nou, dat seksmeisje ben ik toch wel, dat kan ik beter maar accepteren. Maar ik wil niet in herhaling vallen, nee, ik wil er niet in blijven hangen. Dus moet ik nu gewoon heel goed mijn werk doen en ervoor zorgen dat de volgende fase in mijn carrière weer een andere richting krijgt.’

Je wilde altijd bij Spuiten en slikken, dat doel heb je bereikt. Wat is nu je doel? 

‘Als ik heel ver in de toekomst durf te kijken, dan wil ik Linda de Mol worden. Niet alleen presentator, maar ook een merk, een manier van leven bijna. Zo cool vind ik dat van haar.’

En voor welke manier van leven zou het merk Emma Wortelboer staan? 

‘Dat alles mag en alles kan, zolang je er maar goede redenen voor hebt. Schijt aan dingen, geen taboes. Daarom vinden mensen mij zo heftig, denk ik, maar ik vind: alles moet besproken kunnen worden: seks, pedofilie zelfs, geldzaken – heel raar dat in Nederland niemand het over zijn salaris wil hebben, terwijl ik denk: wat maakt dat nou uit?’

Wat verdien je? 

‘Wat verdien ik? Wil je dat weten? Ik verdien 5.300 euro bruto, dat is 3.200 euro netto.’

Ik vraag het omdat Simon zei: je moet er eens naar vragen hoe het voor Emma is om op zo’n jonge leeftijd al meer te verdienen dan haar ouders. 

‘Ja, dat is best gek. Het voelt alsof ik het nog niet verdien. Het is best veel geld, en wat doe ik nou eigenlijk? Het is niet helemaal eerlijk: mijn moeder stopt al 35 jaar haar ziel en zaligheid in het helpen van anderen, en bij mij draait het tot dusver voornamelijk om Emma Wortelboer.’

Emma Wortelboer. Beeld Marie Wanders

CV Emma Wortelboer

1996 Geboren in Deventer

2000 Verhuist naar Manderveen (Ov.)

2008 Gaat naar scholengemeenschap Het Erasmus in Almelo

2014 Behaalt havodiploma

2014 Begint HBO Media, Informatie en Communicatie in Amsterdam

2015 Wordt aangenomen bij BNNVara

2016 – 2018 Presenteert Spuiten en slikken

2017 3 op Reis midweek

2017 Club Hub op NPO3

2018 – nu Yung DWDD in De Wereld Draait Door

2018 – nu Emma’s peepshow

2019 Maakt afleveringen van Trippers

18 mei 2019 Deelt voor Nederland de punten uit tijdens het Songfestival

Emma Wortelboer heeft een relatie en woont in Amsterdam

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden