COLUMNAaf Brandt Corstius

Elke generatie gaat onduidelijker praten: sneller en meer binnensmonds

Een van de manieren waarop je merkt dat je ouder wordt, is dat je jonge mensen niet meer kunt verstaan. Dit heeft op geen enkele manier met een haperend gehoor te maken, maar met het feit dat elke generatie onduidelijker gaat praten: sneller en meer binnensmonds. Het is een soort spraakerosie; langzaam verliezen we als mensheid elke vorm van articulatie en op een dag zal de mens louter communiceren via binnensmondse klanken die zo klinken: ‘Hmmmmm, hmmmma hm hm hm.’ (Dit betekent: ‘Een latte macchiato met havermelk, alsjeblieft.’)

Als je niet gelooft wat ik zeg, luister dan een keer naar de stem van Philip Bloemendal van het Polygoonjournaal van vroeger. Zo heftig articulerend sprak in die tijd iedereen! Daar gingen generaties en generaties overheen, het praten ging steeds sneller en onduidelijker, en dit alles mondde uit in de volgende situatie.

Mijn man en ik zaten in een café en werden bediend door een millennial. Een late millennial moet ik erbij zeggen, iemand van amper twintig met alleen een schort aan. Onder het schort droeg ze geometrische tatoeages en Doc Martens. Ze kwam bij onze tafel staan en zei (of vroeg?): ‘Zame zame zame hm hm hm.’ Wij verstonden het niet, maar op goed geluk antwoordde ik: ‘Twee koffie verkeerd, graag.’

Toen ze wegliep, spraken mijn man en ik onze gebruikelijke oudemensenriedel uit over die millennials die zo onverstaanbaar waren. Maar ineens kwam er een vlaag van zelfreflectie over ons heen – dit gebeurt zelden – en realiseerden we dat wij in de ogen van die millennial óók belachelijk praatten. Veel te heftig articulerend, met allerlei klemtonerige klemtonen. ‘Twéé koh-ffie, vurrrrrkieerrrrrd, GRAAHHHGGG!!!’ Wij spraken in haar optiek waarschijnlijk puur Polygoon. Ze stond nu bij de bar, waar ze ons ongetwijfeld imiteerde voor haar collega’s.

Dus we besloten onduidelijker te praten. De volgende gang bestelde ik: ‘Doemijma broodjkaas.’ Ze begreep het meteen, zelfs in het drukke, luidruchtige café. Ze noteerde de bestelling en bracht wat ik had gemompeld.

Met het bestellen van een stukje taart en wat thee gingen we alsmaar sneller en onverstaanbaarder praten, maar ze gaf geen krimp. Alles kwam.

Totdat ik aan het eind ‘een verveine-thee’ zei op zo’n rappe, moderne manier dat zij er zelfs geen raad meer mee wist. ‘Wat zegt u?’ Ik schoot onmiddellijk terug in mijn modus van duidelijk pratend oud mens, en zei verveine heel Frans en thee heel scherp. Ik denk dat ik er ook een te heftig ‘gráág’ achteraan gooide.

Ze bracht de thee en mummelde iets. Ik wist niet wat ze zei, maar ik besloot mijn pinpas aan haar te laten zien, in de hoop dat ze daarop had gedoeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden