Elk kantoor moet minstens één Gerard hebben, die nee zegt waar anderen ja zeggen

Columnist Jacq. Veldman schrijft wekelijks over het kantoorleven, dat ze uit eigen ervaring kent.

Jacq. Veldman
Jacq. Veldman Beeld
Jacq. Veldman

Iedereen zei ja, behalve mijn collega Gerard, die dus nee zei. De anderen keken zo verbijsterd als ze maar konden -in de hoop dat Gerard dan zelf op een gegeven moment ook zou denken: god ja, ik ben inderdaad knettergek. Maar Gerard sloot zijn ogen om de verbijstering niet te hoeven zien en schudde onverstoorbaar nee.

Ik stond in tweestrijd. Of eigenlijk niet echt. Elk kantoor moet minstens één Gerard hebben.

Al was het alleen maar om problemen te opperen waar de rest slechts uitdagingen ziet. Om stilstand te forceren waar vooruitgang een slecht idee zou zijn. En om dus gewoon nee te zeggen waar iedereen voortdurend maar ja zegt tegen alles.

Nou ja, en nog los daarvan: alleen al voor het verháál moet er iemand dwarsliggen. In de film is er ook altijd één persoon die gewoon wél in het noodweer de weg op wil. Juist níét de politie wil bellen als er iemand rond het huis spookt. Zich rücksichtslos losmaakt van zijn vrienden en op het enge geluid af gaat. En hoewel ik zelf altijd naar de televisie fluister: alsjeblieft mensen, bel gewoon de politie - ik snap ook wel dat het zo niet zal gaan. Puur voor het verhaal. (Wel jammer, want persoonlijk zou ik dus best een paar uur kunnen stukslaan met het kijken naar een film waarin men gezellig aan het napraten is over de vreselijke dingen die hadden kunnen gebeuren, maar dankzij bedachtzaam reageren en een telefoontje naar de plaatselijke politie niet zijn voorgevallen. Maar dat is mijn probleem, dat begrijp ik ook wel.)

Enfin, ik stond in tweestrijd. Of eigenlijk niet. Want ik wist waar mijn loyaliteit lag. En ook waar die moest liggen. Maar het was 16.57 uur, deze film had wat mij betreft lang genoeg geduurd en in dit geval had ik dus eigenlijk vooral zoiets van: kom op, Gerard, doe nou eens een keertje gezellig mee, jongen! Ging hem niet worden natuurlijk, maar dat terzijde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden