Eindeloos spektakel aan de Rijn

Het uitzicht vanaf het terras van Hotel Grand Café De Tolkamer op de Rijn is een film. De film gaat dag en nacht door, is gratis, en geschikt voor eenieder die bereid is zich voor enige tijd met stomheid te laten slaan....

Alles draait hier om het water en de binnenvaart. Dat was al zo toen het gebouw in 1905 werd neergezet als douanekantoor en dat is weer zo sinds het vijf jaar geleden een hotel werd: achttien onalledaagse kamers met een inrichting waarover is nagedacht, in termen van sfeer, smaak en stijl.

De Rijn komt hier in het plaatsje Tolkamer, vlak bij Lobith, het land binnen en hij doet dat van links naar rechts. Dat is aanvankelijk wat verwarrend, want in een film gebeurt alles van rechts naar links. Je bent daardoor geneigd te denken dat Duitsland rechtsaf is, maar het is natuurlijk linksaf, want het water stroomt naar de Noordzee, die dus verderop naar rechts moet liggen. 'Hier volgen de mededelingen van Rijkswaterstaat', klonk het vroeger op de radio als je als kind een beetje ziek in bed lag. De waterstanden werden voorgelezen. Belfeld, Bingen en Pannerden passeerden, gevolgd door getallen waarvan de draagwijdte moeilijk te peilen viel, maar die de veilige gedachte opriepen dat de regering de zaken goed in de hand had.

De waterstanden zijn van de radio naar Teletekst en internet verdwenen, het douanekantoor verloor zijn functie toen een jaar of tien geleden de schippers dankzij de EU niet langer voor de deur hoefden af te meren om in te klaren, maar in het Grand Café wordt de hoogte van de Rijn nog met een krijtje op een bord bijgehouden.

Het is moeilijk hier niet in de ban van de rivier te raken. Vijf minuten lopen stroomopwaarts ligt het restaurant Villa Copera. De Tolkamer werkt samen met deze gelegenheid, die een keuken heeft om zeer uitvoerig over naar huis te schrijven. De eetzaal op de eerste verdieping draait dezelfde film. Wie op weg erheen een beetje doorloopt, ziet als in een herhaling hetzelfde schip opnieuw voorbijploegen tegen de stroom in.Duizend schepen passeren hier per etmaal.

Het valt zwaar 's avonds in kamer 9 de gordijnen te sluiten, terwjil elk moment weer zo'n onafzienbaar grote en verlichte duwbakcombinatie met drie personenauto's aan dek voorbij kan komen.

Maar 's ochtends zijn ze er weer, zichtbaar vanuit de ontbijtruimte die via een loopbrug is verbonden met het terras, waar je de hele dag kunt zitten in de zon met open mond, zonder veel te hoeven zeggen, want alles spreekt hier voor zichzelf. 's Avonds wachten binnen de riante bedden, die ook al sprakeloos de volmaaktheid onderstrepen van een plek waar de Batavieren ooit van links naar rechts langskwamen.

'Daar zat mijn chef', wijst een passerende gepensioneerde naar een royale hoekkamer op eenhoog. Hij is van de generatie die de vanzelfsprekendheid van rangen en waterstanden nimmer in twijfel heeft getrokken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden