Sarita Sylveste over schuldproblematiek.

Opinie Op de Zeepkist

‘Eigenlijk is het te gek voor woorden hoe makkelijk het is om in de schulden te raken’

Sarita Sylveste over schuldproblematiek. Beeld Katja Poelwijk

Schulden maken heeft ook te maken met een gebrek aan zelfliefde.

Wie: Sarita Sylvester (35) uit Rotterdam, docent Zorg en Welzijn

Het probleem: Wie eenmaal in de schulden zit, komt er moeilijk uit

De oplossing: Leer kinderen vanaf de basisschool budgetteren én laat een overheidsinstantie toezicht houden op dossiers bij deurwaarders

‘Achteraf gezien is het eigenlijk te gek voor woorden hoe makkelijk het is om in de schulden te raken. Op mijn 18de vroeg ik bij de bank roodstand aan, met een limiet van 1.000 gulden. Vanaf dat moment was het hek van de dam. Op mijn 19de dacht ik dat de oplossing voor mijn geldgebrek een doorlopend krediet van 5.000 euro was. Zo had ik op mijn 19de al een veel te grote schuld. Dat geld ging op aan kleren en uitgaan. Aan hebbedingetjes. Of ik trakteerde mijn vriendinnen – ‘Ik heb geld!’, riep ik dan. Ik bleef meer geld uitgeven dan er binnenkwam.

‘De echte ellende begon toen ik in 2008 niet goed in mijn vel zat en mezelf trakteerde op een vakantie. Mezelf met vakanties ‘verwennen’ deed ik wel vaker, zelfs als ik er het geld niet voor had. Deze keer liet ik mijn doorlopende krediet omzetten in een persoonlijke lening om op vakantie te kunnen. Het bedrag werd verhoogd naar 12 duizend euro. Toen ik daarna mijn baan verloor en in de WW terechtkwam, moest ik het plots met 500 euro per maand minder doen. De krediet werd een strop. Ik kon mijn hypotheek niet meer op tijd betalen, mijn zorgverzekering niet, zelfs de 6 euro per maand voor het stallen van mijn fiets niet. En ik stopte mijn kop in het zand: ik opende mijn post niet meer, de brievenbus werd mijn grootste vijand. Zonder dat ik het echt doorhad, had ik uiteindelijk bijna 30 duizend euro aan schulden uitstaan.

‘Toch besefte ik pas dat ik hulp nodig had, toen ik weer werk had en er beslag werd gelegd op mijn salaris. Ik had allerlei betalingsregelingen met verschillende incassobureaus, maar die liepen door dat beslag gevaar. Dat is het nare van schulden hebben: niemand houdt in de gaten hoeveel schuldeisers er zijn, om hoeveel geld het gaat, en niemand houdt rekening met elkaar. Je raakt makkelijk verstrikt in dat web.

‘Aangespoord door een nicht ben ik uiteindelijk bij een maatschappelijk werker beland. Zij is mijn reddende engel geweest. Ze heeft me geholpen een overzicht te krijgen van al mijn schulden en me geleerd te budgetteren. Toch merk ik dat het wel in mijn karakter zit, dat ik mezelf dingen wil gunnen terwijl ik het geld er niet voor heb. Dan moet ik mezelf actief terugfluiten. Als ik op vakantie wil, moet ik daar maar voor sparen.

‘Mijn situatie had voorkomen kunnen worden, als ik als kind al had geleerd hoe te budgetteren. Budgetteren is meer dan de uitgaven van de inkomsten aftrekken – ook het emotionele aspect van geld is belangrijk. Wéten dat je geluk niet kunt kopen, bijvoorbeeld. Het maken van schulden heeft namelijk ook te maken met een gebrek aan zelfliefde en het willen opvullen van een leegte door spullen te kopen.

‘Wat ook had kunnen helpen om mijn schulden te voorkomen, is een officieel overheidsorgaan dat bijhoudt of iemand bij meer dan twee deurwaarders een dossier heeft. Dan kan de overheid gericht hulp aanbieden en iemand bijtijds bijsturen. Deurwaarders zouden een meldplicht moeten hebben. Wanneer zij constateren dat iemand problemen heeft met het afbetalen van zijn of haar schulden, moeten ze aan de bel trekken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.