InterviewOver de Liefde

Eigenlijk ben ik vooral teleurgesteld in mezelf: zijn gebrek aan ambitie en eeuwige te laat komen zeggen niks over zijn liefde

Julia (29) was smoorverliefd, maar langzaam slopen er ergernissen in de relatie. Waarom kwam hij áltijd te laat?

Beeld Sasa Ostoja

‘Toen we een jaar samen waren, waren er genoeg redenen om te stoppen. Maar toen ik hem voor de allereerste keer ontmoette, hoorde ik alleen zijn stem en zag alleen zijn intens donkere haar. Ik lette niet eens op wat hij aanhad. We hadden om twee uur in de middag afgesproken en werden om zeven uur het theehuis uitgegooid omdat het sloot. Geen van beiden wilden we dat deze ontmoeting stopte. Wie zijn je vrienden, waar kom je vandaan, wat doe je: we wilden alles van elkaar weten alsof we de enige twee overlevenden waren na een natuurramp. Ik gooide per ongeluk vieze rietsuiker in mijn koffie in plaats van kristalsuiker. Normaal erger ik me aan zo’n vergissing in gezelschap van iemand die ertoe doet. Nu lachten we er samen om en deed ik geen enkele poging mijn fout te verdoezelen. Precies dat maakte het zo mooi, vanaf het eerste moment. Ik hoefde geen indruk te maken: hét bewijs dat hij echt iets voor me betekende. Ik was niet alleen nieuwsgierig, maar ook veilig bij hem. Tegen alle moderne date-conventies in, spraken we twee dagen later alweer af en in de uren die ertussen zaten, lieten we elkaar weten ons enorm te verheugen.

Ik was 26 en sinds mijn achttiende niet meer verliefd geweest. Ik vond het fijn in mijn eentje, maar ineens verdween die behoefte; al snel zagen we elkaar vier keer per week. Zijn bijna zwarte ogen onder zijn geprononceerde wenkbrauwen keken me verrukt aan. En al verbaasde het me dat je je zo op je gemak kunt voelen bij iemand die je eigenlijk niet kent, ik was weerloos.

Vier maanden later ging ik naar India voor een yoga-opleiding. Tot mijn vreugde wilde hij mee. Maar onmiddellijk nadat hij had toegezegd, waren er allerlei praktische consequenties die hij niet had voorzien. Hij moest iets regelen voor zijn zoontje en ook financieel kreeg hij het niet rond, waardoor ik hem geld moest lenen. In India werden we iedere ochtend om 6 uur verwacht in de yogazaal. Ik stond om half zes op om me in alle rust voor te bereiden, hij zette zijn wekker om vijf voor zes en kwam hijgend vijf minuten te laat binnenlopen. Zo ontkiemde binnen vijf maanden dat wat ons na een jaar of twee zou overwoekeren. Er ontwikkelde zich een patroon. Als we een afspraak hadden met mijn familie, zat ik een kwartier van tevoren klaar en was hij zo lang aan het drentelen dat we altijd te laat kwamen. Gingen we uit eten, dan zei hij: schiet jij het even voor, al wisten we allebei dat ik het nooit zou terugkrijgen. De ergernis daarover leidde niet tot ruzies, maar keerde zich tegen mijzelf. Ik verweet mezelf dat ik mijn grote verliefdheid, dat overweldigende met niets te vergelijken gevoel, liet bederven door pietluttigheden. Hier was de grote liefde, pal voor mijn neus. Ik hoefde maar ja te zeggen en een gezamenlijk leven was mijn deel. En toch zegevierde telkens mijn behoefte aan orde, zekerheid en mijn onvermogen tot spontaniteit.

Zijn nonchalance had toch ook voordelen? Toen ik hem eens op gespaarde punten meenam naar een spa en er iets mis was met de reservering, wilde ik chagrijnig naar huis rijden, maar hij zei: wat valt hier nog meer te beleven? In een mum van tijd zaten we op een terras met een biertje. Hij stimuleerde me de dingen meer op hun beloop te laten. Maar het spectrum van controle willen houden tot nonchalance is erg breed en wij zaten allebei aan een uiterste kant. Hij was elf jaar ouder dan ik en werkte drie dagen per week. Soms waren er dagen dat ik had gewerkt, boodschappen had gedaan en gekookt en dan had hij alleen een paar YouTube-filmpjes gekeken en wat gitaar gespeeld. Hij wilde wel koken, maar dan werd het zo’n vet en onherleidbaar gerecht, dat ik met mijn controlfreakerigheid weer de leiding overnam. Na een jaar gingen we naar huizen kijken. Hij wilde graag samenwonen. Ik droomde weg bij het idee voor altijd met hem onder een dak te leven, maar telkens als ik besefte dat alle verantwoordelijkheid dan op mijn bordje zou komen, deinsde ik terug.

Het echte keerpunt kwam toen ik besefte dat ik graag kinderen wilde, maar niet met hem. Ik zag hoe zijn ex alles alleen deed. Zo verkruimelden langzaam de grondvesten en toen hij uit frustratie eens drie dagen niet tegen me sprak, was er geen vezel meer in mijn lichaam die verliefd was. Pas op dat moment, toen mijn liefde klein genoeg was om de laatste vlammen te kunnen blussen, kon ik het uitmaken. Nu zijn we anderhalf jaar verder en ik blijf me afvragen: waarom nam ik deze man niet zoals hij was? Hij wilde mij toch ook niet veranderen? Eigenlijk ben ik vooral teleurgesteld in mezelf. Zijn gebrek aan ambitie en eeuwige te laat komen zeggen niks over zijn liefde. En ik, die mezelf altijd voorhield geen materialist te zijn, bleek toen het erop aankwam te verlangen naar een man die soms genereus mijn eten betaalt. Het praktische won het van het gevoel, het banale van het hemelse. Hij zei altijd: het gelukkigst zijn we als we op ons eilandje zitten, zonder haast, zonder buitenwereld, maar zodra er bruggen gebouwd moeten worden met anderen, gaat het fout.

Een paar weken geleden kwam ik hem ineens tegen in de supermarkt. Die wenkbrauwen, die ogen, binnen een seconde was ik weer verliefd. Toch wil ik het niet opnieuw proberen. Als ik 60 was geweest, had het anders gelegen. Maar ik ben 29, ik wil kinderen, reizen, me ontwikkelen in mijn vak. Dat alles lukt niet met een man met wie ik geen hecht team vorm, omdat we het niet eens kunnen worden over wie wat doet in huis en hoe storend het is om je niet aan je afspraken te houden.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Julia gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden