media

‘Eigenlijk ben ik gewoon als hoer weggezet’ – vier vrouwelijke BN’ers blikken terug op de media anno 2000

null Beeld Monique Bröring
Beeld Monique Bröring

Sinds sterren als Britney Spears en Paris Hilton zich uitspraken, is er meer aandacht voor de kijk op vrouwelijke beroemdheden rond het jaar 2000. Hoe ging het er in de Nederlandse media aan toe? Vier BN’ers blikken terug.

‘Yeah right, zij denken dat wij dat geloven, waar hebben die mormels hun hersenen zitten? Heeft Britney Spears dat ook niet eens beweerd?’

Het is november 2004. Iemand onder de naam ‘Kopstoot’ reageert op een bericht op het populaire forum Fok!, getiteld: ‘Georgina Verbaan: ‘Mijn borsten zijn echt.’’ Al een week domineert één onderwerp het publieke debat in Nederland: de lichaamsdelen van de populaire actrice Georgina Verbaan.

Om van een grote schuld bij de belastingdienst af te komen, besluit de 25-jarige Verbaan ja te zeggen tegen een shoot in Playboy. Wanneer een preview wordt gedeeld met het publiek, is dat voer voor een verhitte discussie: zijn haar borsten wel echt? Het duurt niet lang of Verbaans lichaam wordt ter discussie gesteld in roddelbladen, talkshows en op fora als Fok!. Wanneer Verbaan voor de zoveelste keer de echt-of-nepvraag krijgt van een verslaggever van de regionale zender AT5, laat ze hem zelfs even voelen. Ook kwaliteitskranten deinzen niet terug voor berichtgeving over het onderwerp.

Georgina Verbaan in 2004. Beeld Hollandse Hoogte /  ANP Kippa
Georgina Verbaan in 2004.Beeld Hollandse Hoogte / ANP Kippa

De discussie woedt zo hevig, dat Verbaan besluit een mammografie laten maken in het Diagnostisch Centrum Amsterdam. De resultaten komen op de voorpagina van De Telegraaf. Heel Nederland ziet nu het bewijs: Verbaan heeft geen ‘hulp’ gehad.

Maar daarmee gaat de storm niet liggen. Kranten schrijven in mediarubrieken over het ‘plaatselijk acht kilo zwaarder geworden sterretje’ (de Volkskrant), en over haar ‘handelsmerk dat haar meer oplevert dan een kopje koffie’ (NRC). En ja, ze had zichzelf natuurlijk ‘alle commotie kunnen besparen door haar kleren aan te houden’ (Trouw).

Als we het nú over de periode net na de eeuwwisseling hebben, schuift er bij veel (jonge) mensen wellicht een wat geromantiseerd beeld voor ogen. Generatie Z doet zich op dit moment tegoed aan opnieuw populaire ‘Y2k’-fashion (waarbij Y2k staat voor het jaar 2000). Denk aan schattige kleine schoudertasjes, laag uitgesneden, wijde broeken en korte topjes met spaghettibandjes. Millennials op Instagram halen maar al te graag herinneringen aan jarennulmuziek boven. ‘Millennials gebruiken de verdrietige nummers uit hun jeugd om hun depressie op gang te helpen’, grapt de koffiedrinkende Instagram-bekendheid @justme.rod, wiens video’s vaak gepaard gaan met muziek uit de jaren 2000, van Britney tot 3 Doors Down of Jennifer Lopez.

De laatste jaren is in de media ook meer aandacht voor de minder prettige kanten van het tijdperk. De zero’s was de tijd waarin Britney Spears eerst als naïef zangeresje en later als psychopaat en ongeschikte moeder werd uitgetekend. In de New York Times-documentaire Framing Britney Spears lieten de makers zien hoe een veelvoud aan nare, seksistische berichten Spears tot waanzin dreven. Ze was niet alleen. Paris Hilton en Lindsay Lohan bijvoorbeeld, overkwam hetzelfde.

Hoe zat dat in Nederland? De dag dat Britney doordraaide, was de dag dat Georgina Verbaan Britney-fan werd. ‘Toen ze met een paraplu op paparazzi insloeg dacht ik: dat had ik kunnen zijn’, zegt Verbaan nu. ‘Ik herkende me er totaal in. In 2008 was ik al lang bekend, en had ik al lang veel last gehad van de roddelpers. En met mij ging het erg slecht, er was sprake van zelfbeschadiging. Dan werd ik in de bus gebeld door Henk van der Meijden.’ Ze imiteert met lage stem de roddeljournalist: ‘Georgina, heb jij een zélfmoordpoging gedaan?’ Toen was ik zó jong. Dan druk je zo’n man maar weg, op je grote rare mobiele telefoon.’

Hoe kijken vier vrouwelijke BN’ers twintig jaar later terug op het begin van hun carrière in de jaren nul?

Actrice Georgina Verbaan, kunstenares en content-creator Sonja Silva, presentatrice Renate Gerschtanowitz en politica Sylvana Simons werden allemaal plotsklaps beroemd in de jaren nul. Verbaan als actrice, de rest als vj’s bij TMF, die toen enorm populair waren. Hoe werden zij in de media geportretteerd, volgens henzelf? En hoe was dat in vergelijking met nu?

Telelenzen

In 1995 krijgt Nederland zijn allereerste muziekzender: TMF. De presentatoren van de muziekprogramma’s, de vj’s, zijn het uithangbord van de zender. De meesten, zo ook Sonja Silva, hebben nog weinig tv-ervaring en worden uit het niets beroemd. Silva, die vanaf 1999 de r&b-toptwintig, de dagtopvijf en later SonjaSilva.com presenteerde, sluit op haar 44ste thuis nog altijd al haar gordijnen.

Sonja Silva in 2001. Beeld Hollandse Hoogte / Frans Schellekens
Sonja Silva in 2001.Beeld Hollandse Hoogte / Frans Schellekens

‘Misschien denk je: die Sonja spoort niet’, zegt ze. ‘Maar ik vond het bijzonder onprettig dat er altijd mensen voor de deur naar binnen stonden te kijken.’ In haar vj-tijd lag er vaak paparazzi voor de deur, vertelt ze. ‘Als ik een nieuw programma ging presenteren, of een nieuwe vriend had, kon ik er gif op innemen dat ze er weer waren.’

‘Ik heb met een gevoel van herkenning zitten kijken’, zegt Silva over de Britney-documentaire. ‘Nederland is maar een klein landje, wat zij en ik hebben meegemaakt is niet met elkaar te vergelijken. Maar toch heb ik me altijd een beetje verbonden met haar gevoeld.’

null Beeld Monique Bröring
Beeld Monique Bröring

De hoofdredacteur van TMF neemt presentatrice Renate Gerschtanowitz (toen nog Verbaan) in haar begintijd als TMF-vj apart en zegt: ‘Er gaat een moment komen dat je in elkaar klapt. Dat je een mental breakdown krijgt. Dat hebben de meeste vj’s ongeveer een half jaar nadat ze zijn begonnen met werken, door alle aandacht.’ Vóór TMF heeft Gerschtanowitz veel modellenwerk gedaan, maar nog maar weinig mensen kennen haar gezicht. ‘Waar ik eerst het anonieme meisje was, werd ik ineens Renate van TMF’, zegt ze nu.

Renate Gerschtanowitz (toen nog Verbaan) in 2004. Beeld Hollandse Hoogte / Fotopersburo Edwin Janssen
Renate Gerschtanowitz (toen nog Verbaan) in 2004.Beeld Hollandse Hoogte / Fotopersburo Edwin Janssen

De beloofde inzinking blijft uit. ‘Ik denk dat dat komt omdat ik goed in mijn vel zat en ervaring in het modellenwerk had.’ Zij vindt: het valt in Nederland enorm mee wat roddelpers betreft. ‘Ik kan me in relatieve vrijheid op straat begeven. Ik ben nog nooit achtervolgd door auto’s, met camera’s, met telelenzen. Dat gebeurt hier niet, daar zijn we te nuchter voor. Thank god, hoor. Als je dat de hele dag om je heen hebt, word je toch gek?’

Silva ervaart dat heel anders. De presentatrice heeft autisme en is daar open over. Twintig jaar geleden was ze nog niet gediagnosticeerd. Ze was eigenlijk erg introvert en ‘speelde’ vooral sociaal. Dat maakte alle aandacht ‘een hel’. ‘Het is zo fucking awkward’, zegt ze over de paparazzi-aandacht. ‘Constant naar buiten komen met een glimlach, mensen die van je verwachten dat je er altijd goed uitziet, dat je leuk, lief en vrolijk bent. Het is verschrikkelijk. Niemand is altijd lief en vrolijk.’

‘Bekend worden was echt shocking’, zegt actrice Georgina Verbaan. ‘Heel eng.’ Als ze op 17-jarige leeftijd doorbreekt met een rol in de populaire soap Goede tijden, slechte tijden, is haar anonimiteit ‘van de ene op de andere dag’ verdwenen. Verbaan komt in een wervelwind van fotoshoots, interviews en paparazzi terecht. ‘Dat was verschrikkelijk. Ik wist niet wie ik was, dat zou je op die leeftijd een beetje rustig aan moeten ontdekken’, zegt ze. ‘Maar als je zo bekend wordt, wordt dat voor je besloten. Je hebt weinig controle.’

En ze mag dan wel bekend zijn, ze moet in die tijd nog gewoon met de trein. ‘Ik had geen rijbewijs’, zegt ze. ‘Eigenlijk was ik voor al die aandacht, vind ik achteraf, te jong.’ Bij de soap krijgt ze ook geen begeleiding in het plots bekend worden, zegt Verbaan. Ook zij trekt thuis de gordijnen dicht. ‘Er zaten altijd wel types met telelenzen, soms letterlijk achter het vuilnis.’

Lekker wijf

‘Ik heb de berichtgeving over mij toen als erg positief ervaren’, zegt Sylvana Simons. Voor haar is bekend worden lang niet zo shocking als voor Verbaan. Simons heeft ervaring in de entertainmentindustrie als danseres en werkt voor TMF bij een grote club in Rotterdam. ‘Wel werd ik altijd omschreven als ‘de exotische verrassing’. Er was altijd een impliciete verwijzing naar mijn kleur en natuurlijk ook mijn sekse. Ik viel op.’

Sylvana Simons in 2006. Beeld Hollandse Hoogte / C. Barton van Flymen
Sylvana Simons in 2006.Beeld Hollandse Hoogte / C. Barton van Flymen

‘Ik was in veel berichten over mij natuurlijk een of andere domme huppelkut, een ex-model’, zegt Renate Gerschtanowitz. ‘Ik zou alleen bij TMF zitten omdat mijn vriendje bij de tv werkte.’ Leuke reacties waren er ook genoeg, zegt ze, maar terugkijkend merkt ze wel een ‘toontje’ op. ‘Als ik interviews deed, had ik in het begin heel erg de neiging om te vertellen dat ik ook heus wel boeken las, dat ik echt wel meer was dan een blond fotomodel. Mijn manager wees me daarop en zei: daar sta jij boven. Toen ben ik ermee gestopt.’

Dat Gerschtanowitz in haar begintijd het frame ‘dom blondje’ krijgt, is gezien de manier waarop zij en andere vj’s in de TMF-tijd aan de buitenwereld worden gepresenteerd, niet verwonderlijk. ‘Ik was me ervan bewust dat je als vj als sekssymbool werd neergezet’, zegt Silva. ‘In eerste instantie was je gewoon dat lekkere wijf om mannen aan te trekken. Daar ging het ook altijd over.’

‘Voor mij was het geen hele comfortabele positie om in te zitten’, zegt Silva. ‘Ik werd ook erna altijd gecast als het lekkere wijf, gevraagd voor dingen als het lekkere wijf. Terwijl ik ook wel iets te melden heb.’ Drie jaar geleden, bij een van haar laatste acteerklussen, krijgt Silva een rol in misdaadserie Penoza, waarbij ze eindelijk eens niet dat ‘lekkere wijf’ is. ‘Ik speelde een rechercheur zonder make-up op, die snotterend mocht huilen. Daarvóór was ik bijvoorbeeld duikschoolhouder in de serie De Erfenis. Het duikpak werd afgestroopt, en ik zat helemaal in de olie. Dat was zó saai.’

Uithangbord

Dat vj’s het uithangbord waren van de zender, gold voor de vrouwen meer dan voor de mannen, herinnert ook Simons zich. ‘We waren de lekkere wijven van TMF. Daar waren we ook voor aangenomen. Ik vond dat geen probleem, omdat ik geen alternatief kende. Het hoorde er gewoon bij. Natuurlijk hadden we talent en skills. Maar dat was niet waar in de berichtgeving de nadruk op lag.’

‘Fotoshoots moesten altijd sexy’, zegt Gerschtanowitz. ‘Het zendermanagement had een mening over wat ik aan moest, hoe mijn make-up moest zitten. Ik kan me niet herinneren dat er bij mijn mannelijke collega’s zo nagedacht werd over wat ze moesten aantrekken.’

De outfit die Gerschtanowitz droeg bij haar bekendmaking als vj herinnert ze zich nog goed. ‘Afschuwelijk echt. Een megakort rokje en laarzen. Als ik er nu naar kijk, denk ik jézus, het staat zo ver van mij af.’ Ook Silva weet precies wat ze tijdens haar eerste fotoshoot voor TMF droeg: ‘Kleding die helemaal niet bij me paste. Een soort zilveren beha en een heel strakke, lage broek. Ik stond er en dacht: wat de fuck ben ik hier aan het doen?’

Als de FHM, een op dat moment enorm populair mannenblad, Gerschtanowitz vraagt voor een bikinishoot, zegt ze ja. ‘Is dat iets wat ik per se leuk vind? Nee. Maar ik deed het wel. Dat hoorde er een beetje bij. Nu denk ik: het had me echt gestolen kunnen worden. Waarom moet ik in mijn bikini als TMF-vj in de FHM staan? Met de wijsheid die ik nu heb, had ik het eigenlijk helemaal niet willen doen.’

‘Het is niet zo lang geleden dat tieners in fotoshoots best wel geseksualiseerd werden’, zegt Verbaan. Zij wordt op de Goede tijden-set meteen door haar collega Angela Schijf gewaarschuwd. ‘Ga je bij die en die op de foto? Dan moet je uitkijken hoor, voor je het weet sta je in je beha. Die kletst je uit je kleren.’ ‘Maar dan kom je op zo’n shoot met je 17-jarige karaktertje...’, zegt Verbaan. ‘Uiteindelijk zijn er wél foto’s van mij in een behaatje op mijn 17de. Het was niet iets wat ik echt wilde. Ik werd niet gedwongen, maar ik had wel het gevoel dat het moest.’

Vroege trollen

‘Ik heb in het begin van mijn carrière vaak het gevoel gehad dat ik mensen eraan moest herinneren dat ik een volwassen vrouw was’, zegt Simons. Ze herinnert zich een interview bij Barend en Van Dorp, net ná haar TMF-tijd. ‘Ze wilden me ‘kritisch’ bevragen’, zegt Simons

In het fragment concentreren de interviewers zich enkel op het feit dat ze een quiz over seks presenteert en dat dat beneden haar niveau is, ‘als talentvolle vrouw’. ‘Toen moest ik van me afbijten en zeggen: ik ben er niet van gediend dat jullie zo tegen me praten. Ik werd als meisje gezien, maar ik was gewoon een vrouw met kinderen.’ Dat van zich afbijten doet Simons blijkbaar in de reclame, want als het interview verdergaat zegt Van Dorp: ‘We hadden het net over jou en we moeten toch iets anders tegen je quiz aankijken, hij zit in de buurt van een Nobelprijs.’

Silva heeft in haar TMF-tijd van ‘serieuze’ media weinig last, vooral roddelbladen en de reacties van het publiek vindt ze vervelend. Waar we nu wel zo’n beetje gewend zijn aan online-trollen, zegt Silva, was dat twintig jaar geleden nog in opkomst. Als ze op de cover van mannenblad Maxim verschijnt, maakt Shownieuws een bericht. ‘Een prima stuk’, zegt Silva. ‘Maar een man schreef eronder: ‘Sonja Silva verdient het om verkracht te worden.’ Ik heb altijd heel hard geroepen dat dat soort dingen me niet interesseerden, maar dat is niet waar. Van dat bericht heb ik een paar dagen last gehad. Omdat ik gewoon niet kon begrijpen waarom iemand zoiets zou zeggen.’

null Beeld Monique Bröring
Beeld Monique Bröring

Gerschtanowitz kon roddelbladenpulp makkelijk van zich afzetten, zegt ze. ‘Ik kan me goed voorstellen dat het bij de een makkelijker gaat dan bij de ander. Het kan je ook echt onderuit schoppen. Mijn leven was niet zo rock-’n-roll, ik had weinig exen waarover geschreven kon worden. Ik heb bovendien nooit in een mediastorm gezeten waarin allerlei onwaarheden of onaardige dingen over me werden gezegd.’

Mammogram

Georgina Verbaan heeft die ervaring wél. Haar lichaam, haar talent en intelligentie worden in het begin van haar carrière continu bekritiseerd. ‘In Café de wereld (een satirische 3D-animatieserie van de VARA, red.) werd ik elke avond gepersifleerd als een soort opgespoten, domme golddigger’, zegt Verbaan.

Het werd nooit letterlijk gezegd, meent de actrice, ‘maar ik ben eigenlijk gewoon als hoer weggezet. Waren er sketches op tv, of ging het in Dit was het nieuws over iets doms? Dan werd ik erbij gehaald.’ Al die berichtgeving had volgens Verbaan ‘absoluut’ een seksistische component. ‘Want het ging alleen maar over hoe stom ik was, of hoe mijn lichaam eruitzag.’

‘De roddeljournalistiek is vervelend’, zegt Verbaan. ‘Maar het is extra vervelend voor kwetsbare mensen, zoals ik dat zelf ook wel was.’ Op haar 16de woont Verbaan al niet meer thuis. Sprake van steun of een warm nest is er niet. ‘Dan is het heel moeilijk om te zien wie er gelijk heeft en ga je die berichten ergens ook geloven.’

‘Ik was in die tijd nog aan het opgroeien’, zegt Verbaan. Ze lacht: ‘Ik was best een... een probleemjongere, een stuiterbal, een ongeleid projectiel. Ik werd als wild uitgetekend en ik was het ook, moet ik eerlijk zeggen. Maar achteraf had er iemand moeten zijn die zei: hee Verbaantje, volgens mij is dit allemaal niet zo handig voor jou, misschien moet je nog even kijken of je niet terug naar school wilt. Het was niet helemaal veilig, nee.’

En toen kwam het nationale debat rondom de Playboy-shoot. ‘Dat was echt héél erg’, zegt Verbaan. ‘Traumatisch, eerlijk gezegd. Ik weet niet waarom ik vervolgens dat mammogram heb gedaan, maar iets in mij wilde bewijzen dat het niet zo was. Als ik dat met die verslaggever van AT5 terugzie, kan ik wel overgeven. Ik schaam me zo erg dat ik erin ben meegegaan. Eigenlijk moet je denken: zoek het lekker uit, ik heb mijn belastingschuld afbetaald, zak er maar in. Maar ik was zo jong, en het ging over mijn lijf.’

Backlash

Veel Amerikaanse journalisten en essayisten vroegen zich na het verschijnen van de Britney-documentaire af: was het specifiek Britney waarover op een nare manier werd geschreven, of was de tijdsgeest gewoon niet zo fijn voor vrouwen? Britney werd beroemd in de tijd van size zero, waarin een thigh gap iets nastrevenswaardigs was (je bovenbenen mochten elkaar niet raken), waarin slutshaming niet op veel weerwoord hoefde te rekenen en waarin upskirting ook in Nederlandse blaadjes compleet normaal werd gevonden: paparazzi verdrongen zich rond limousines voor een foto van het ondergoed van de uitstappende vrouwelijke beroemdheid in kwestie.

Over het algemeen was de manier waarop vrouwelijke bekendheden in die tijd werden neergezet misschien wel misogyn, zegt Simons. ‘Maar dat was de norm, de standaard in die tijd.’ De jaren rond de millenniumwisseling waren ‘backlash’-jaren voor het feminisme, zegt Simons. ‘Ik denk dat het feminisme in de jaren tachtig in een impasse is geraakt. De jaren negentig betekenden de opkomst van het grote geld, de luxe. We zijn allemaal zo succesvol, kijk ons eens gaan. We werden achtelozer, zorgelozer, we waren niet geïnteresseerd in de belangrijke zaken.’

Simons kan niet beweren dat ze in haar TMF-tijd veel direct seksisme heeft meegemaakt. ‘Dat neemt niet weg dat ik voel en weet dat het er was’, zegt ze. ‘Het seksisme dat we over ons heen kregen was van het vleiende soort dat ik niet als echt seksisme herkende. Het was algemeen geaccepteerd dat het over je uiterlijk ging. Wij wilden ook het lekkere wijf zijn, de leukste zijn, populair gevonden worden. En dat er dan in verkleinwoordjes over je werd gesproken en naar je werd gekeken... Mijn feministische bewustzijn stond niet aan in die jaren. Dat komt echt omdat we werden opgeslokt door wat we meemaakten.’

Beeldvorming

Is dat veranderd? Simons denkt zeker van wel. ‘We zijn met zijn allen bewuster geworden. We letten op taalgebruik, op beeldvorming. De jongere generatie van nu herkent allerlei structuren. Ik moet aan Demi Lovato denken, of Taylor Swift. Dat zijn jonge vrouwen die heel veel over zich heen krijgen, maar zeggen: we’re not taking this crap. Maatschappelijk gezien mag het overigens beter zijn geworden, voor haar persoonlijk is het omgekeerde gebeurd. ‘Ik krijg nu elke dag racistische en seksistische tweets, opmerkingen en berichtjes. Maar dat heeft vooral met mijn carrièreontwikkeling te maken.’

‘Ik ben nog niet zo ver dat ik wat mij is overkomen in zijn tijd kan zien’, zegt Verbaan. ‘Ik ben een jaar of tien helemaal kwijt. Ik zie weleens foto’s van shoots uit die tijd en dan denk ik: ben ik dáár ooit geweest? Tegelijk ziet Verbaan wel dat er dingen zijn veranderd. ‘Als acteur kun je bij scriptbesprekingen zeggen: ‘Leuk, drie witte mannen hebben dit weer geschreven. Letten we even op dit en dat?’ Dat doe ik nu wel, en vroeger ook niet.’

Het beeld dat Verbaan ‘dom’ zou zijn, is wel lang blijven hangen. ‘Ik heb het overal gemerkt, op sets bijvoorbeeld. Anderzijds ook wel een makkelijk uitgangspunt. Ik kreeg op een gegeven moment een Gouden Kalf, toen was iedereen gechoqueerd. En in goede recensies voor toneel of film ben ik een jaar of tien een verrassing geweest, iedere keer. Ik blijf echt tegen iets opboksen.’

null Beeld Monique Bröring
Beeld Monique Bröring

‘In 1999 hoefde ik niet met een verhaal over seksisme in de Hitkrant aan te komen’, denkt Silva. ‘Het feit dat ik het in dit interview zo open kan bespreken zonder te denken dat ik straks word afgemaakt, is een stap vooruit. Maar het seksisme ís er nog wel.’

Waar alle vier de vrouwen het wel over eens zijn: vrouwen nemen het onderling meer voor elkaar op. ‘We zijn zelf mondiger en er zijn ook meer mannen die seksisme openlijk bekritiseren’, zegt Simons. ‘Ik volg Roxanne Hazes op Instagram’, zegt Silva. ‘Ze plaatste laatst een eerlijke foto van haar lijf, met lovehandles. Prachtig! Daar kwamen reacties op: waarom doe je dit, wie wil dit nou zien? Anderen schreven daar weer onder: dit is gewoon een prachtige foto! Ik heb toen ook gereageerd, maar voelde al minder de behoefte omdat ik zag dat anderen voor haar opkwamen. Dat zou twintig jaar geleden niet zijn gebeurd.’

Stompzinnige vragen

Nog een verschil: ‘Als jonge, beginnende ster heb je nu meer in de hand wat je naar buiten brengt’, zegt Gerschtanowitz. De presentatrice denkt dat sociale media daar enorm aan hebben bijgedragen. ‘Nu kun je helemaal je eigen beeld creëren, veel meer contact hebben met je publiek. Desalniettemin moet je snappen wat je doet. En da’s lastig op jonge leeftijd. Wat wéét je nou als je 20 bent?’

‘Toen Twitter opkwam had ik voor het eerst een direct kanaal naar buiten, wat niet versleuteld werd door een of andere journalist’, zegt Verbaan. Mensen kunnen zo mijn eigen toon horen. Eerder werden halve interviews met mij opgevuld met ‘hihihihi’. In die zin heeft het internet me ook weer mijn vrijheid teruggegeven.’

Interviews geeft Verbaan nu sowieso bijna niet meer. ‘Ik leerde dat ik dat helemaal niet hoefde te doen. En dat heeft geholpen.’ Gerschtanowitz doet hetzelfde. ‘Als mensen nu in interviews met mij vragen stellen over Winston, denk ik: vraag een interview met hem aan. Of Winston mij aan mijn carrière heeft geholpen, bijvoorbeeld. Als ik daar antwoord op geef, wordt het onderdeel van het interview. Op zulke stompzinnige vragen ga ik nu gewoon niet meer in.’

Zou de hele kwestie rond haar shoot in Playboy voor Verbaan nu anders zijn gelopen? ‘Ja zeker’, zegt ze stellig. ‘Nu worden mensen ervoor berispt als ze zich op deze manier over een vrouwenlichaam uitlaten. Metéén.’ Lachend: ‘Je wordt gecanceld, denk ik.’

Roddelbladen blijven toch een inherent seksistische tendens hebben, denkt Verbaan. En de enige manier om dat te veranderen, is je uitspreken, vindt ze. ‘Mijn agent zei voor dit interview: ‘Je hebt hier een aanvraag van de Volkskrant, die zullen we maar even niet doen, hè’. Ik zei: ‘O nou, eigenlijk wil ik dat misschien wél een keer doen.’ Zodat mensen eens weten wat er toen met mij is gebeurd.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden