Column Sylvia Witteman

Een vrouw stapte van haar met kleuters gevulde bakfiets, greep de duif zelfverzekerd vast en betastte hem aan alle kanten

Goed nieuws in de krant: het beruchte ‘bystander effect’ bestaat niet. Een halve eeuw lang hebben we ons door psychologen laten vertellen dat omstanders bij een noodgeval niet ingrijpen, omdat ze ervan uitgaan dat iemand anders dat wel zal doen. Zo zouden er geregeld mensen verdrinken, verkracht worden of verbranden terwijl de menigte daadloos toekijkt.

Het blijkt niet waar. Gelukkig maar, want ik heb het nooit geloofd. Ik ben nogal veel op straat en zie voortdurend gestruikelde oudjes overeind geholpen worden, ruzies gesust, lastig gevallen meisjes beschermd, schreeuwende gekken gekalmeerd en bewustelozen gereanimeerd worden door een anoniem leger van dapperen. Mijn eigenste schoonzus redde vorige week nog een slachtoffer van een steekpartij door diens slagaderlijke bloeding af te binden met een theedoek, waarmee ze maar weer eens bewees dat een mens nooit genoeg theedoeken kan hebben.

Terwijl ik, op de fiets, nadacht over deze huishoudheldendaad gebeurde er iets verschrikkelijks: ik reed een duif aan. Er stoven – net als in een tekenfilm – kleine veertjes in het rond en de duif stortte ter aarde. Met tranen in mijn ogen sleurde ik mijn fiets uit de spitsuurfile en knielde naast de duif op de stoep. Hij leefde nog.

Vage herinneringen aan een lang geleden genoten EHBO-cursus kwamen boven. Moest ik hem reanimeren, met twee duimen op zijn borstkasje, of dan tenminste mond-op-snavel-beademing toepassen? Radeloos keek ik hem in de knipperende oogjes toen er naast me een fietser stopte. En nog een. En nóg een.

Een vrouw stapte van haar met kleuters gevulde bakfiets, greep de duif voorzichtig maar zelfverzekerd vast en betastte hem aan alle kanten. Een meisje van een jaar of 10 haalde een flesje water uit haar rugzak, schonk met trillende handen het dopje vol en hield dat de duif voor. Een puberjoch dat iets smalends zei over ‘vliegende ratten’ kreeg van een ander puberjoch een welverdiende duw, plus de goede raad ‘een tering-eind op te kankeren’.

Zo zaten wij met zijn allen rond die gevallen duif. Het was een dikkerd, zij het geen 100 pond, zoals die vredesduif van Leo Vroman. De bakfietsvrouw verschikte iets aan zijn linkervleugel. Prompt fladderde het dier op en vloog behendig de straat over.

‘Heb je verstand van duiven?’, vroeg ik vol ontzag aan de vrouw. ‘Mwah’, antwoordde ze. ‘Ik had vroeger een papegaai.’ De duif maakte een onberispelijke landing in een boom. Nee, het was geen olijfboom. Ook knarste hij geen ‘vrede, vrede’, want dat kunnen duiven helemaal niet. Maar hij zat daar toch maar, en peuzelde een bloesempje, alsof er niets was gebeurd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden