Die ene leerlingDirk Megens

‘Een vrouw die mijn moeder kon zijn zat huilend in mijn les. Kon ik haar negeren?’

Leerkrachten, docenten en hoogleraren over de leerling die hun kijk op het vak veranderde. Deze week: Dirk Megens (34), docent economische vakken bij ROC Nijmegen. Hij leerde van Marlies, die in werkelijkheid anders heet, dat een filmpje soms wonderen doet.

Beeld Hedy Tjin

‘Die eerste dag kwam ik joviaal de klas binnen. Hoi, ik ben Dirk Megens, we gaan met rekenen aan de slag.’ Meteen hoorde ik her en der een zucht, een siddering. Sommige studenten trokken wit weg.

‘Het was mijn tweede jaar als docent op een mbo. 24 was ik, net klaar met de lerarenopleiding. Ik had nog niet vaak aan volwassenen les gegeven, maar nu kreeg ik een klas van de bbl-opleiding maatschappelijke zorg. Bij zo’n opleiding beginnen studenten meteen met hun baan en gaan daarnaast één dag naar school. Het waren vooral mensen die zich op latere leeftijd wilden laten omscholen.

‘De rekenles was misschien tien minuten bezig. Ik vertelde over de toetsen die ze moesten halen. En op het bord schreef ik wat we allemaal gingen behandelen. Optellen, aftellen, vermenigvuldigen, delen. Verhoudingen, procenten, grafieken. Ik draaide me om. En toen zag ik een vrouw keihard huilen.

‘Het was Marlies, een jaar of 50, kort praktisch haar. Ze had zowat haar hele leven in een bibliotheek gewerkt. Na veel wikken en wegen had ze zich ingeschreven voor een opleiding tot persoonlijk begeleider in de gehandicaptenzorg. Ze was ruim dertig jaar niet naar school geweest.

‘Wat moest ik? Een vrouw die mijn moeder kon zijn zat huilend in mijn les. Kon ik haar negeren? Nee, iedereen zag dat er iets aan de hand was. Een knuffel geven? Leek me ook raar. En dus besloot ik eerst de test uit te delen waarmee ik het niveau van de studenten wilde peilen en haar daarna even apart te nemen.

‘Buiten het lokaal begon ze al snel te vertellen. Haar nieuwe baan beviel zo goed. En nu hoorde ze over een verplichte rekentoets. Stel dat ze straks klaar was met de opleiding, maar geen diploma kreeg vanwege dat rekenen. Ze had rekenangst, een diepe aversie voor cijfers. Halverwege de lagere school had ze het al niet meer bij kunnen houden. De jaren daarna kreeg ze makkelijker stof dan de andere leerlingen. Sindsdien rekende ze niet of nauwelijks nog.

‘We hebben toen een afspraak gemaakt, Marlies en ik. Als zij superhard haar best zou doen, zou ik dat ook doen. Ik gaf haar tijdens de wekelijkse lessen extra instructie, samen met een paar andere studenten die niet goed konden rekenen. We begonnen bij de basis. Optellen, aftellen, tafels leren. En langzaam groeide het zelfvertrouwen, ook bij Marlies.

‘Ze was gemotiveerd, mailde me ook regelmatig met vragen. Maar dat werkte niet prettig, merkte ik. Het lukte me niet goed om haar per mail alles duidelijk te maken. Als we het in de les samen doen, zei ze, dan snap ik het. Maar thuis lukt het niet meer. Dan mis ik u. Kunt u uw uitleg niet voor me opnemen? Zodat ik het kan terugkijken.

‘Toen heb ik een camera geleend. Die hield ik met mijn linkerhand boven een stuk papier waar ik met mijn rechterhand een som op maakte. Soms schoof het blaadje weg, het was superknullig. Ik plaatste de video op YouTube. Dat eerste jaar heb ik acht filmpjes voor haar gemaakt.

‘Het jaar daarop zei ze: leuk, die filmpjes, maar het zou nog leuker zijn als u ook in beeld bent. Ik heb toen een stoel op tafel gezet en daar de camera op geplaatst. Ik kon de sommen nu op het digibord uitleggen. Toen heb ik nog dertig tot veertig video’s voor haar opgenomen. Dat lijkt veel werk voor één student, maar ik begon ook andere studenten naar de filmpjes te verwijzen. En mensen van andere opleidingen vonden ze ook op YouTube. De 160 filmpjes die ik inmiddels heb gemaakt zijn ruim 2,5 miljoen keer bekeken.

‘Voor Marlies was het een opluchting dat de overheid besloot de verplichte rekentoets af te schaffen. Desondanks bleef ze hard werken. En uiteindelijk haalde ze een 5 voor de toets, die nog wel werd afgenomen. Dat was voor haar een hele prestatie. Ik kreeg nog complimenten van haar man bij de diploma-uitreiking. Het was haast een wonder dat ik haar aan het rekenen had gekregen.’

Fura Grol (55), coördinator en leraar van een internationale schakelklas (ISK) in Deventer, over het zwangere meisje dat haar deed inzien dat ze niet iedereen kan redden.

Sanne Kuyt (44), basisschoolleraar in Haarzuilens over de jongen die hij over het hoofd zag. ‘Jij ziet mij te weinig’, had hij op een briefje gekrabbeld

Gezocht: méér verhalen over die ene leerling!

Bent u zelf docent (geweest) en is er een leerling door wie u anders naar het vak bent gaan kijken? De Volkskrant zoekt nog deelnemers voor de rubriek Die ene leerling. Het gaat daarbij nadrukkelijk niet alleen om succesverhalen, waaruit blijkt hoe de docent een leerling weer op de rails wist te krijgen. Ook interessant zijn verhalen waarin een docent pas later inziet wat hij had moeten doen. Tips? Mail r.kuiper@volkskrant.nl. We houden rekening met de privacy van de leerling.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden