Stamgasten De Ark

‘Een tijd geleden heb ik het opgeknapt. Daar kwam wel enige dwang bij kijken’

Jos (58) fietst vrijdagmiddag na zijn werk naar café De Ark, tussen de weilanden en fruittuinen in Wervershoof. ‘En als ik thuiskom, haal ik een chineesie.’

Jos in café De Ark. Beeld Gidi Heesakkers

Jos: ‘Ik werk al vanaf mijn 16de in een garage, als automonteur.  Mijn eerste werkgever ging failliet, bij deze werk ik sinds 1984. Ik ben de oudste, alle collega's zijn jonger. Waar het over gaat in de pauze? Nergens over. Ze zitten allemaal in hun telefoon. Ik ga dan een boekje lezen, of de krant. Ik kan heel goed niksen. In de trein ook, lekker naar buiten kijken, naar de landschapjes die voorbijkomen. Beunhazen doe ik niet, nooit gedaan. Daar heb ik helemaal geen zin in. Ik maak in het weekend liever een mooie fietstocht met mijn broer en schoonzus, en dan onderweg stoppen voor koffie met gebak en een lekker biertje. 

‘Ik woon alleen, mijn hele leven al. Mijn broer en ik gingen samen het huis uit, dat was lekker goedkoop. Hij kreeg verkering en ging met zijn meisje wonen, ik zou wel zien hoe dat zou lopen, met de liefde. Het is nooit ‘moeten’ geweest voor mij. Inmiddels zou ik het ook absoluut niet meer willen, mijn huis met iemand delen.

‘Rond de tijd dat mijn broer onze woning verliet, werden er verderop nieuwe huurhuisjes opgeleverd waarvoor ik me had ingeschreven. HAT-eenheden heetten die toen: Huisvesting Alleenstaanden en Tweepersoonshuishoudens. In het kleine huisje dat ik toen kreeg toegewezen zit ik nu nog.

‘Een tijd geleden heb ik het opgeknapt. Daar kwam wel enige dwang bij kijken - leuke dwang hoor. Ik heb een werkster, of nee, zo heet dat natuurlijk niet, een interieurverzorgster. Zij is een goede kennis van me. ‘Nou Jos, hoe lang wil je hier nog wonen?’, vroeg zij op een gegeven moment. ‘Wat dan?’, was mijn reactie. Zij wees me erop dat de vloer versleten was, en het behang zat er ook alweer een tijdje op. Boeiend, dacht ik eerst. Als je alleen woont stoort verder toch niemand zich aan kastjes die ouder worden, dat soort dingen. Maar door haar opmerking begon ik het toch te zien. 

‘Bij de woningbouwvereniging bleek ik in aanmerking te komen voor renovatie: een nieuwe keuken, een nieuwe badkamer, een nieuw toilet. Toen ben ik zelf begonnen met schilderen en doen, ik heb alles compleet overhoop gehaald. Nu ik er weer helemaal tiptop bij zit ben ik er toch blij mee. Ik hoef er van mijn leven niet weg.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden