ColumnChris Oostdam

Een relatie is geen gegeven, je moet er keihard voor werken. Dat geldt ook voor Ronald en mij

Ronald en ik maken er samen het beste van, maar ziek zijn levert wel spanningen op.

Ronald en ik zijn al best lang bij elkaar. Het was niet altijd makkelijk. Ik heb in al die jaren heus weleens gedacht: als het zo moet, kap ik ermee, en ik weet dat Ronald die momenten ook heeft gekend. Maar we zijn er steeds doorheen gekomen en er alleen maar sterker van geworden, als stel. Een relatie is geen gegeven, je moet er keihard voor werken. We hebben geen kinderen, dat helpt ook, denk ik. We moeten het echt met elkaar doen.

Ik heb soms het idee dat mensen wel erg gauw de stekker eruit trekken als het een tijdje niet zo lekker loopt. En dan komt er weer een nieuwe relatie en dan lopen ze tegen dezelfde problemen aan: geldzorgen, gedoe om kinderen – om twee van de meest universele redenen voor onenigheid te noemen. Wat er met al die samengestelde gezinnen bovendien alleen maar ingewikkelder van wordt.

Enfin. Toen ik ziek werd, gaf dat Ronald en mij een enorm en diep gevoel van verbondenheid. Dit overkwam niet alleen mij, dit overkwam óns, en we gingen er samen het beste van maken. Dat doen we trouwens nog steeds. Maar samen betekent niet dat er geen verschillen zijn. Mensen vragen aan mij: ‘Hoe gaat het met Ronald?’ Ik zeg dan: ‘Dat moet je aan hemzelf vragen, het liefst als ik er niet bij ben.’ Want hij heeft zijn eigen proces. Ik ga straks dood, maar hij moet door.

Het levert spanningen op die voor mij niet precies hetzelfde zijn als voor hem. Er zijn dagen dat ik last heb van vermoeidheid en me schuldig voel dat er niets uit mijn handen komt. Hij is bezig met de verbouwing, waarbij altijd weer van alles tegenzit. We hebben allebei nachten dat we slecht slapen. En dat botst weleens.

Ik ga hier nu niet in detail onthullen hoe het er bij ons thuis aan toegaat als we ruzie hebben, maar laat ik er dit over zeggen: we zijn allebei niet op ons mondje gevallen en kunnen allebei koppig en eigenwijs zijn. Bij een ruzie kan het knetteren en donderen, of er is sprake van ijzige stiltes en krampachtig negeren. Maar altijd weet een van ons – meestal ik – de kar wel weer vlot te trekken en het gesprek op gang te brengen. Ruzies zijn niet leuk, verre van dat, maar de lucht klaart er wel van op. Je weet weer van elkaar waar je staat, je houdt elkaar een spiegel voor, en je hoort welk effect jouw gedrag, vaak onbedoeld, heeft op de ander. En ik vind dat onze relatie daar beter van wordt. Tot de volgende ruzie.

Ik moet grinniken om mensen die opnieuw met elkaar trouwen om hun beloften te hernieuwen en daar nogal een spektakel van maken. Wij doen dat eigenlijk na elke stevige ruzie: we zijn een verbintenis met elkaar aangegaan in Italië, in voor- en tegenspoed, bij ziekte en bij gezondheid, en we zijn van plan ons daaraan te houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden