Reportage Albert Balvers

Een rat met negen levens: hij was ‘Heer Albert’, meester-oplichter, nu heeft hij zijn leven gebeterd. Echt.

Als ex-oplichter pakte ‘Heer Albert’ topfuncties bij KPN en V&D, daarna bekostigde hij zijn overdadige levensstijl met nepinvesteringen. De nieuwe Albert Balvers vindt dat achteraf allemaal om te kotsen.

Albert Balvers in de parkeergarage waar een speciale eenheid van de politie hem heeft arresteerd. Beeld Julius Schrank

Op de dag dat zanger Robbie Williams in het Gelderse Joppe optrad, dacht Heer Albert iedereen te verblinden. Albert Balvers, zoals hij officieel heet, voelde zich een zonnekoning die met één beweging ‘een ­regenboog kon spannen’. Hij was de succesvolle zakenman, en hier op het feest in de tuin van zijn villa moest het wereld­record synchroon in katzwijm vallen worden aangescherpt.

Robbie William was met twee security-gorilla’s de tuin binnengeslopen via een zijdeur. De feestverlichting werd even gedimd, en daar – bafff – stond hij als de grote verrassing op het podium: So let me entertain you! Hij zong het echt, hij ging ons vermaken – en óf Heer Albert zich ging vermaken.

Ha! Ha! Je had die gezichten moeten zien, overal open monden. Dat was nog eens indruk maken, Robbie Williams in de tuin van de Ina Hoeve aan het Spoorpad in Joppe, een kerkdorp van bijna vierhonderd inwoners. De gasten hadden niet voor niets hun ­bovenmodale auto’s laten wegzetten om deze decadente uitspatting bij te wonen. Hier waren ze getuige van een magisch moment dat ze hun hele leven niet zouden vergeten, ja hoor, echt alle 180 gasten.

En dit alles ter meerdere glorie van hem, daar bovenop de apenrots, trommelend op zijn borst. Meer Heer ­Albert kon Heer Albert op deze 30 mei 2008 niet zijn.

Dat hij een oplichter was, een pathologische leugenaar die al in de jaren tachtig in de gevangenis negen maanden had gezeten wegens omvangrijke flessentrekkerij en door De Telegraaf tot Heer Albert was gebombardeerd, die zelfs een greep uit de kas van de peuterspeelzaal van zijn kinderen had gedaan, dat leek niemand te weten. De butlers, de chauffeurs, de villa, de grote auto, zijn zakelijke belangen, zijn krankzinnige uitgavenpatroon en de liederlijke extravagantie werden gegarandeerd door ‘een web van leugens en fantasieën’, verklaarde hij later.

Zijn tweede vrouw wist niet waar ze kijken moest, haar grote idool bij haar op het gazon, op het feest voor hun 10-jarig huwelijk. Ongelooflijk, dat je dit hebt geregeld voor mij, zou ze haar echtgenoot nadien toefluisteren. En bij het volgende nummer voegde ze zich zelfs bij de Engelse zanger en zongen ze zij aan zij over het bestaansrecht van engelen, in Angels, en zweefde ze even in zijn armen.

Albert Balvers Beeld Julius Schrank

Dat het Henri Toonders uit Tilburg betrof, de bekende Robbie Williams-­imitator, had ze niet in de gaten. Zijn tatoeages waren net als die van Williams, net als zijn snaakse blik en zijn gespierde torso. En als je nu aan Balvers vraagt wanneer hij zijn tweede vrouw uit haar droom heeft geholpen, dan laat zijn geheugen hem in de steek. Je moet het zo zien, hij heeft toen echt geprobeerd de echte Robbie Williams te regelen, maar het lukte niet. Wat is er dan erg aan een goeie look-a-like?

Hij kan zich zelfs voorstellen dat hij het nooit heeft verklapt, maar dat het haar op een zeker moment wel gewaar werd dat alles wat haar echtgenoot beweerde, op drijfzand was gebouwd. Daar was hij een nietsontziende mythomaan voor, en de poppenkast ging tijdens de knalfuif gewoon door.

Zo was de blonde vrouw die ook het feest bezocht in werkelijkheid niet een trouwe employee van Balvers, maar de directrice van een high class-escortservice, tevens zijn betaalde minnares, die later overigens ook duizenden euro’s stak in een niet-bestaande belegging. Nadien zou Balvers zelfs ‘een triple-leven’ gaan leiden, door naast zijn vrouw en bijvrouw ook nog een affaire te beginnen met een Russische golddigger.

Er liepen topmannen rond van telecombedrijf KPN, ex-collega’s van de gastheer, die een vermoeden hadden dat er niets van deugde. Een half jaar eerder was er op het bureau van de KPN-topman Ad Scheepbouwer een briefje afgeleverd over ‘het zeer duistere verleden van Balvers’, met bijgevoegd een uitgebreid verhaal over hem uit De Telegraaf van 1987. Daarin stond beschreven hoe hij met list en bedrog op kosten van opdrachtgevers de wereld rondreisde, totdat hij werd opgepakt en in de gevangenis terechtkwam.

Albert Balvers Beeld Julius Schrank

KPN ontsloeg hem niet op staande voet, maar Balvers trad ‘om persoonlijke redenen’ eind 2007 terug, overigens zonder dat de firma de zaak had uitgezocht. Voordat hij was aangesteld als directeur KPN Vaste Net, was hij niet gescreend. Dat deed geen enkel ­bedrijf, bemerkte hij. De hoogste ­financiële man van Vroom & Dreesmann was hij geworden, maar geen aandeelhouder wist dat hij een strafblad had als veroordeelde oplichter.

En dat oude zakenvriendje dat hem zo innemend de hand schudde bij vertrek van het feest, dat had een maand eerder per direct zijn geld teruggevraagd in een fake-investering rond internetbedrijf Coolblue­ omdat hij de zaak niet vertrouwde. Hij wist dat dit feest een voorbode was van de ineenstorting van het Balvers-imperium: zo enorm over de top kon ­alleen een afscheid zijn.

Er waren mensen met wie hij hier proostte, vrienden, buren of compagnons, die geld hadden gestoken in zijn irreële Chinese winkelplannen. Zij vroegen zich af, net als de plastisch chirurg van zijn vrouw, zijn accountant en zijn private banker, waar hij deze exorbitante exercitie van kon betalen. Maar Balvers wist dat als de muziek maar hard genoeg stond en er vermaak, champagne en fijne spijzen in overvloed bleven, zijn gasten geen tijd hadden om hierover met elkaar van gedachten te wisselen.

Na het feest barstte er overigens een imposant onweer los boven Joppe. Dat was het enige dat hij niet direct had geregeld, althans, hij eiste het niet op, als zelfbenoemde master of the universe.

Bllèhhhh! Albert Balvers (59) stopt zijn vinger in zijn keel, en zegt erbij dat het hele feest met terugwerkende kracht om te kotsen was, net als zijn gedrag. Totaal losgeslagen, onecht, hij dacht dat hij zich alles kon permitteren. Balvers kan het zeggen, het gaat over hem, of over de hem die hij toen was, een echte oplichter. Nu zegt hij een ex-oplichter te zijn, met de nadruk op EX. Heer Albert – een verwijzing naar de bekende, goedgemanierde oplichter Ari ‘Heer’ Olivier – is niet meer.

Je kunt hem nu vinden in een rijtjeshuis aan de rand van Hamburg met zijn derde vrouw, als de trotse bezitter van een openbaarvervoerkaart. Want hij heeft GEEN AUTO. Wat? Ja, echt! De man die van Porsches hield, het liefst hoerenbrons van kleur, voor wie de auto een rijdende troon was in zijn keizerrijk, slingert zich nu door de Hamburgse grootstedelijke jungle van bus naar S-Bahn naar metro.

Liegen, doorgaans toch zijn tweede natuur, probeert hij te vermijden, met zijn nieuwe ik. Je kunt het hem horen zeggen, terwijl we koffie drinken in winkelcentrum Hamburger Meile. Op deze vroege ochtend was het echter al één keer niet gelukt. Hij had een afspraak met een kennis afgezegd met de smoes dat hij naar de dokter moest. Het kon niet anders; een ontmoeting met een verslaggever opgeven als reden zou hij weer moeten uitleggen. Hij zegt: de waarheid is vaak zo inefficiënt. Als hij nu voor een bedrijf een klus wil doen als managementtrainer en eerlijk zegt dat hij een ex-oplichter is, dan heeft hij geen werk. Zegt hij niks, dan kan hij komen. En als ze hem googlen, dan weten ze het sowieso. Bij ‘een grote internationale uitgever’ komt binnenkort zijn politieke thriller uit, het begin van een drieluik. Hij heeft een nieuwe identiteit bedacht, die onmogelijk naar hem te herleiden is. Die houdt hij geheim. Anders blijft hij maar bezig met de ballast uit het verleden.

Net zette hij zijn beste beentje voor om het bezoek de plek aan te wijzen waar hij op 19 maart 2012 door drie Duitse politiewagens werd klemgereden. Op de eerste verdieping van de parkeergarage van dit winkelcentrum. Hij bestuurde een azuurblauwe BMW, zijn derde echtgenote zat naast hem en hij had net zijn auto in een vak geparkeerd. ‘Balvers, Albertus’, bekende hij te zijn, even later zat hij achter in de politieauto als ‘internationaal gezochte crimineel’. Hij was in 2010 in Nederland veroordeeld wegens oplichting, maar had nog niet zijn hele straf uitgezeten, en bleek daarom te worden gezocht. Hij zou uiteindelijk tot februari 2013 in de bak blijven.

Zijn vrouw bleef geschokt in de Hamburgse parkeergarage achter, de politiewagen naroepend dat haar man hartpatiënt was.

Tegenover Balvers, in zijn blauw geruite overhemd, kakibroek en bruine brogues, weet je dat alles waar kan zijn, en ook weer niet. Hij zegt dan wel schoon schip te hebben willen maken met het publiceren van zijn autobiografie Steil omhoog en hard omlaag, hij zegt ook zelf dat er een dunne lijn loopt van ex-oplichter naar oplichter. Oude duiveltjes steken soms de kop op, een hang naar luxe en status. Een ziekelijke geldingsdrang. In zijn werk was hij nietsontziend, als puinruimer, voor het vuile werk was hij uitermate geschikt. In de top van het bedrijfsleven zag hij niemand zich bekommeren om het algemeen belang, iedereen was bezig met zichzelf. Hij paste daar perfect.

Ik hoef alleen maar naar mijn verleden te kijken om te weten wat mijn toekomst is, luidt de slotzin van zijn boek, waarmee hij de wankelmoedigheid van een ex-oplichter definieert.

Zijn strenge Oekraïense vrouw, die hij op internet heeft gevonden, houdt hem al jaren bij de les, zegt hij. Als hij nog één keer wat flikt, schopt ze hem de deur uit. Jawohl mein Führer, grapt hij vaak – overigens niet in het openbaar. Kijk! En hij laat een foto zien van zijn vrouw. Status, geld en seks – daar was hij door geobsedeerd. Dit is nu zijn status, deze mooie, elegante vrouw, waarmee hij vol trots door de stad kan lopen als aanstaande zestiger.

Het is ­genoeg geweest zo, zegt hij in de metro, hij werd doodmoe van zichzelf. Weer een bank­directeur om je vingers winden met lulpraatjes. Een investeerder. Vrouwen. Je moest eens weten hoe vermoeiend het om al die leugens te managen.

Balvers in de parkeergarage waar een speciale eenheid van de politie hem heeft gearresteerd. Beeld Julius Schrank

Op zoek naar zekerheden checkte een advocaat, in opdracht van zijn uitgeverij Personalia, uitvoerig de informatie in het boek. Voorafgaand aan het uitbrengen van het boek stuurde Balvers zelf veel van de met naam en toenaam genoemde zakenlieden, familie en vrienden een brief, met daarin zijn publicitaire voornemen, op zoek naar wederhoor. Bijna niemand reageerde, in een enkel geval kwam er een schrijven terug van een advocaat dat diens cliënt nooit meer met hem te maken wil hebben. Zijn drie kinderen uit zijn eerste huwelijk lieten weten niet met naam en toenaam in het boek te willen. Inmiddels is zelfs alle contact met hen verbroken. De wijze waarop hun moeder, zijn eerste vrouw, als opportunist en egoïstisch is neergezet, vinden zij lasterlijk.

Eigenhandig een rondgang maken in zijn voormalige zakelijke en persoonlijke netwerk levert opmerkelijke reacties op. Zo hadden sommige ex-contacten het gevoel dat hij hen op subtiele manier trachtte te chanteren met mogelijk belastende informatie. Anderen menen dat zijn grootheidswaanzin en narcisme hem tot een boek hebben gedreven, en dat iedereen weer in zijn verhaal zal trappen. Allen gaven aan nooit meer in één ruimte, of dit geval in één verhaal, te willen verkeren met Balvers, die ze een psychische stoornis toeschrijven. Eens een oplichter/ leugenaar, altijd een oplichter/leugenaar.

Maar dat is niet alles. Hij wordt door verscheidene topmannen uit het ­zakenleven ook omschreven als charmant, innemend, briljant in zijn werk – hij behoorde niet voor niks tot de top van vooraanstaande bedrijven als Cap Gemini, Dixons, KPN en V&D. Dat zij nooit meer ­reageerden als gedupeerden, had ook te maken met schaamte, een kan-gebeuren-gevoel, of ze haalden hun schouders op over het financiële verlies dat in verhouding tot hun rijkdom niets voorstelde. Geen van de gedupeerden heeft ooit een cent teruggezien, Balvers was ­failliet verklaard.

Maar wonderbaarlijk genoeg klonken er wel voorzichtige complimenten over de manier waarop zij waren opgelicht. Hoe zij overstag gingen en tienduizenden euro’s stopten in een achteraf non-existente zakelijke missie, was hogeschoolzwendelarij. Ze kunnen niet anders zeggen – en tot deze conclusie komt de dader zelf ook, in al zijn bescheidenheid.

Want als hij het heeft over Champions League-niveau oplichterij, dan ziet de ex-oplichter zichzelf weer staan in een luxe hotelkamer in Barcelona, met uitzicht op zee, met zijn telefoon in de hand. Hij was met zijn vijf kinderen in dit chique onderkomen, en het mocht hen aan niks ontbreken, net als zijn vrouw. Ja, er was urgente financiële nood, als in een piramidespel schoof hij met bedragen, hij moest tijd kopen om schulden te kunnen afbetalen.

Aan de lijn had hij een zakenman, een geroutineerde dealmaker die beloofde in te stappen in het Chinese winkelproject – en die moest nu ECHT doorkomen. Er lag een glimmende prospectus, met feeërieke rendementen in het verschiet, de fiscalist en een extra financieel adviseur van de zakenman hadden zich er al over gebogen.

Feitelijk gezien was het volgens Heer Albert goeie gebakken lucht.

Balvers in de parkeergarage waar een speciale eenheid van de politie hem heeft gearresteerd. Beeld Julius Schrank

En terwijl Balvers naar de golven keek, kwamen zijn telefonische aanmoedigingen om NU in te stappen, anders was het TE LAAT, zou ZIJN KANS zijn verkeken, de deal ging nu ECHT closen. De hele trukendoos ging open, zijn lulijzer draaide op volle toeren. Oké, ik stap in, hoorde hij. Het geld wordt overgemaakt, honderdduizend euro.

Ja, op zo’n moment sta je als oplichter wel even te glimmen, zegt de ex-oplichter. Potverdikkeme, als zelfs een gast van zo’n kaliber erin tuint. Wow, ik heb het weer gered, ik kan weer even vooruit.

Balvers is een rondkijker, waar hij ook is, zoals nu in de Rindermarkthalle in de Hamburgse wijk St. Pauli, hangend boven een bordje Thais eten. Je ziet de ogen achter zijn bril vliegensvlug heen en weer schieten. En er is nog iets dat opvalt, als je zo’n dag met hem optrekt: hij is altijd in ­control. Zowel in het gesprek, als in het boek. Zoals hij beschrijft hoe hij in maart 2009, een paar maanden voordat hij door de justitie werd opgepakt, serieus aan zelfmoord dacht.

De bank had de steun opgezegd, hij had geen werk meer, bevriende aspirant-financiers voor allerhande projecten deden niet mee. De verzorging van zijn autistische zoon kon niet meer worden betaald. Zijn tweede echtgenote wist van al zijn dure erotische escapades en zijn strafrechtelijke geschiedenis. Zelfs de broer van zijn chauffeur bedroog hij voor 7.000 euro.

Balvers voor het gevangenis "Holstenglacis", waar hij heeft vastgezeten. Beeld Julius Schrank

Je kon zeggen dat Balvers verdomd slechte kaarten had – maar hij ­beschrijft het als een boswandeling die wordt onderbroken door een blaar onder de voet.

Zijn reactie: ik ben een koude kikker, daar ben ik in opgeleid.

Wat volgt is een bitter verhaal over een spartaanse opvoeding, onder leiding van zijn vader die militair was. Voorts zwierven er door het huis talloze geheimen van zijn ouders, die een permanente spanning veroorzaakten. Later bleek er een halfzus te zijn, en een halfbroer. Zijn vader kon dagenlang zwijgen uit kwaadheid. Als

Balvers het ouderlijk huis binnenliep, kon hij feilloos de sfeer aanvoelen – en dat heeft hem bij hem wortel geschoten. Ook later, in zijn werk, zag hij gelijk hoe de verhoudingen waren als hij een ruimte binnenkwam. Daardoor wist hij wat hem te doen stond, hoe hij mensen tegen elkaar uit kon spelen om er zelf beter van te worden.

Zijn andere opleiding in het manipuleren van mensen volgde hij tijdens workshops en sessies bij de Inlichtingendienst Buitenland (IDB). Die hadden hem als hts-student al geronseld, maar toen hij werd ingezet bij een bedrijf stopte hij ermee. Hij zegt dat hij daar in de opleiding leerde hoe je mensen naar de mond kon praten, om je zin door te drukken, hoe je via valse informatie mensen iets kon laten geloven. Het vermogen om aan je aan je omgeving aan te passen, om altijd te overleven. Hij zegt een tuimelaar te zijn, een steh-auf-Mensch, iemand die valt, maar die altijd weer overeind komt. Bedreven in wat hij ratting noemt, hij weet altijd als een rat het laatste gaatje in de plint te vinden om te ontsnappen. Telkens opnieuw heeft hij een leven opgebouwd, nadat hij een spoor van verwoesting had achtergelaten, vooral sociaal. Geen goeie vriend heeft hij meer over.

Ook in Duitsland heeft hij een nieuw sociaal leven moeten opbouwen, en daarom vertelt hij tijdens etentjes met mogelijke vrienden ook gewoon wie hij is, een ex-oplichter. Dat hij spijt heeft over wat hij andere mensen heeft aangedaan, dat het hem kwelt, en dat het terecht is dat hij heeft vastgezeten. Dat wordt geaccepteerd, merkt hij. Maar ja, als hij ze zou vragen om geld te lenen, dan wordt het een ander verhaal.

Balvers voor het gevangenis "Holstenglacis", waar hij heeft vastgezeten. Beeld Julius Schrank

Balvers zit op het terras in de haven van Hamburg aan een cola-light. Even daarvoor stond hij voor de Holstenglacis-gevangenis, en wees hij de cel aan waar hij terecht was gekomen, na de aanhouding in de parkeergarage. In totaal heeft hij op vijftien plekken vastgezeten. Hij had me nog mee willen nemen naar luxe winkelstraten van Hamburg, waar mensen in Lamborghini’s of Aston Martins rondrijden om vooral gezien te worden. Mensen die hangen aan luxe en status en die in een fantasiewereld leven. Soms gaat hij daar met zijn vrouw ­kijken, gewoon op een zaterdagmiddag op het terras zitten.

Ha! Kijk, daar zit er weer een met een kleine penis in een te grote auto, en daar rijdt kleine penis 2 in een glimmende bolide. Daar moeten ze dan om lachen, om die gecompenseerde geestelijke leegte van die types – ­eigenlijk van die oplichterachtige types die exorbitante feesten geven in hun tuin, en een beroemde zanger, of een imitator, uitnodigen om ENORME INDRUK te maken.

Pffffff. Gelukkig is hij van dat type verlost, voordat hij een nog grotere klootzak werd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden