Dwarsverbanden René van der Gijp en Casper van Eijck

Een ‘rare’ vriendschap tussen hypochondrische voetbalanalyticus René van der Gijp en wereldberoemde chirurg Casper van Eijck

Van der Gijp: ‘Ik denk weleens: ik kan best doodgaan vandaag. Dan bel ik Casper, en die zegt dan: ‘Dat gebeurt niet, joh.’’ Beeld Ivo van der Bent

In dit verhitte tijdsgewricht is de verbinding soms ver te zoeken. De Volkskrant laat deze zomer vrienden en familieleden aan het woord die grote en kleine verschillen overbruggen. Deze week: oncologisch chirurg Casper van Eijck en voetbalanalyticus René van der Gijp.

De wereldberoemde chirurg zit al tien minuten aan een spa rood als zijn vriend met donderend geraas zijn entree maakt in brasserie Kaat Mossel, een instituut in Rotterdam. Buiten sneuvelt het ene hitterecord na het andere. Maar voetbalanalyticus René van der Gijp (58) zou René van der Gijp niet zijn als hij toch niet even informeert of het personeel misschien de terrasverwarming zou willen aanzetten.

Kenmerkende Gijp-lach. Dan een duik in de keuken, waar zoon Sanny achter de pannen staat. Vriendin Minouche volgt in zijn kielzog: ‘Ik ga lekker buiten zitten.’ Van der Gijp: ‘Je hebt gelijk. Neem een lekker sushi-dingetje.’

Prof. dr. Casper van Eijck (62) aanschouwt het tafereel met een lichte glinstering in de ogen. De specialist in alvleesklierkanker is op zijn scooter vanaf het Erasmus MC komen aanrijden. Dat Van der Gijp iets te laat is, komt door het ‘dakkie’ van Minouche’ auto. Dat ging niet open, of niet meer dicht. ‘Auto’s raken ook allemaal van slag hè, met dit weer.’

De voetbalanalyticus is net terug van twee weken Ibiza, samen met zijn zoon Nicky, vriendin Minouche en haar zoon. Voor hem was het heel wat dat hij zich kon losmaken van zijn eigen huisje, zijn tv’tje en zijn koffiezetapparaatje, zoals dat in Gijp-jargon heet. Na een week verlangde hij alweer naar huis.

Vorig jaar zat hij ook in het vliegtuig naar Ibiza toen het he-le-maal misging. Bestelde hij een broodje ei met bacon, uit zo’n ‘zakkie’. ‘Na een uur, jongen, ik zie alles dubbel en ik ga zweten, zwéten. Dus ik ben daar neergelegd, er is geland, ehbo erbij, allemaal toestanden.

‘Het leuke is: dan ben ik helemaal van de kaart en bel ik hem. Dan zeg ik: Cas, ik ben helemaal niet goed geworden in het vliegtuig. Casper zegt dan: wat is er gebeurd? Zeg ik: ja, een eitje met bacon. En dan zegt hij: acute voedselvergiftiging, niets aan de hand. Je hebt vandaag nog even de schijterij en morgen is het weg. Maar ik kan daar weken in blijven hangen. Dan bel ik hem later weer op: het zal mijn hart toch niet geweest zijn? Of mijn nieren?’

De vraag of Van der Gijp een hypochonder is, beantwoordt hij met een aarzelend ja. Waar hij bang voor is? ‘Alles.’ Alleen al daarom laat hij zich een paar keer per jaar vrijwillig in een bodyscanner leggen, om honderd procent te kunnen uitsluiten dat hij niet stiekem is bevangen door een tropische ziekte of een gezwel dat hem van binnen kaal vreet. Nog veel vaker belt hij zijn vriend de oncologisch chirurg, die na dertig jaar vriendschap wel gewend is aan de telefoontjes waarin Van der Gijp aankondigt dat hij Petrus voor de hemelpoort al bijna de hand kan schudden.

Van der Gijp: ‘Ik denk ’s ochtends weleens: ik kan best doodgaan vandaag. ’s Middags denk ik: het zal toch niet gebeuren? En om vier uur denk ik: het gaat nu toch echt gebeuren, en dan bel ik hem op. Dan zegt hij: dat gebeurt niet, joh.’

Van Eijck: ‘Ik vraag meestal waar hij het op baseert. En dat is altijd onzin. Het is echt niet dat we iedere week een scan doen. Alleen, en dat geldt voor een hele hoop mensen, je verbetert de kwaliteit van leven enorm als je een paar kleine dingetjes nakijkt. Dat kost allemaal geen drol. Ik vind ook dat je soms dingen moet doen die misschien niet helemaal wetenschappelijk zijn onderbouwd, maar waarmee je mensen wel een groot plezier doet. Dat is in mijn ogen de essentie van de gezondheidszorg.’

Waar Van der Gijp aan de lijn hangt als hij denkt dat zijn leven nu toch echt voorbij is, belt Van Eijck hem op als het leven eens nodig gerelativeerd moet worden. Dreigt zijn werk hem op te slokken, dan is het Van der Gijp die hem met een paar gijpiaanse oneliners weer met beide benen op de grond krijgt. Ook de patiënten op Van Eijcks afdeling in het Erasmus MC profiteren van de vriendschap. Sommigen krijgen de kans een uitzending van Veronica Inside bij te wonen, waardoor het er volgens Van der Gijp soms net een ‘af- en aanrijden van de laatstewensambulance’ is.

Alles relativeren

Ze leerden elkaar kennen in 1982 bij de Rotterdamse voetbalclub Sparta. Van Eijck liep coschappen en zou er aan de slag gaan als clubarts, een rol die hij nog steeds vervult in dienst van Feyenoord. Van der Gijp stond aan het begin van een carrière die hem twee landstitels met PSV en vijftien wedstrijden in Oranje opleverde, maar waarover nogal eens wordt gezegd dat de grillige rechtsbuiten er heel wat meer uit had kunnen halen als hij iets meer bezieling had gehad. Pas als voetbalanalyticus aan tafel bij Voetbal International, tegenwoordig Veronica Inside, brak Van der Gijp door bij het grote publiek.

Casper van Eijck groeide uit tot een van de meest vooraanstaande chirurgen ter wereld. Onder anderen Apple-oprichter Steve Jobs en de schoondochter van de Indiase ex-premier Indira Gandhi schakelden zijn hulp in.

Ze vonden elkaar in de kunst om alles kapot te relativeren, het voetbal nog het meest. Van der Gijp maakte er uiteindelijk zijn werk van, maar als clubarts van Feyenoord kan ook Van Eijck zich nog elke wedstrijddag verwonderen over de ego’s die er de afgelopen 37 jaar niet kleiner op zijn geworden.

Een glimlach krult om zijn mond. ‘Bij Feyenoord zijn mensen het hele jaar bezig met de open dag. Ik denk dan: blaas een paar ballonnen op en laat wat Cliniclowns langskomen, dan is het voor die kinderen ook klaar. Ja toch?’

Van der Gijp: ‘Voetbal is hartstikke leuk, maar het wordt zo belangrijk gemaakt.’

Van Eijck: ‘Al die wedstrijden ook. Putten-Feyenoord, live op Fox Sports.’

Van der Gijp giert het uit: ‘Fox Sports! Putten-Feyenoord! Ook lekker.’

Ook over de inzet van de oefenvideoscheidsrechter, de oefen-VAR bij de vriendschappelijke wedstrijd Feyenoord-Angers, raken ze niet uitgepraat.

Van der Gijp: ‘Dan zit ik naar die onzin te kijken en denk ik: alleen daarom al wil ik naar een wedstrijd als PSV-Basel. Dat heeft hij ook. Caspertje, die mensen acht uur lang staat te opereren om van de alvleesklierkanker af te komen, gaat dan naar een wedstrijd kijken om te zien wat de oefen-VAR aan het doen is.

‘Het voetbal is altijd een wereld geweest waarin alles heel gevoelig ligt, omdat de mensen denken dat het héél veel voorstelt. Dan zeg ik altijd: ik heb een vriend, die is professor en dat stelt ook best wel iets voor. Niet veel, maar best wel wat.’

Van Eijck schept stoïcijns nog wat mosselen op. Hij weet hoe zijn tafelgenoot over hem denkt. Van der Gijp is vol lof over ‘Caspertje’, en niet alleen omdat hij hem door drie donkere periodes in zijn leven sleepte.

De eerste periode was de instorting van Van der Gijp in 2011, een jaar na de zomer waarin het Nederlands elftal de WK-finale in Zuid-Afrika bereikte. Op die golven van nationale opwinding en geluk surfte VI Oranje van 300- naar 900 duizend kijkers per aflevering. In de woorden van Van der Gijp: waar aanvankelijk vier mensen voor het hek van het Scheveningse Kurhaus stonden te kijken bij de uitzendingen, moesten Wilfred Genee, Johan Derksen en Van der Gijp in de dagen rond de finale door een opgewonden massa van duizenden mensen heen worden geloodst.

‘Ik werd daar op een gegeven moment zo bang van’, zegt hij nu. ‘Ik zat in die bruidssuite van het Kurhaus. Aan het begin van het programma stond er op vrijdagavond weleens iemand beneden ‘Gijp, Gijp, Gijp’ te roepen, aan het eind stonden daar drieduizend mensen. Als ik de tv op een andere zender wilde zetten, ging ik bukkend door de kamer, zodat niemand me kon zien.’

René van der Gijp en Casper van Eijck Beeld Ivo van der Bent

Prestatiedruk

Van Eijck heeft de gebeurtenissen niet zien aankomen bij Van der Gijp, maar verbaasd heeft het hem ook weer niet. ‘Als jij altijd maar weer met al die honderden mensen op de foto gaat, kan dat weleens te veel worden. Dat is niet erg, toch?’

Van der Gijp: ‘Ik ging voor mezelf de druk opvoeren in dat programma, door het heel groot en belangrijk te maken. Ik dacht dat niemand meer zonder twee fragmenten van Manolev op maandag kon (de Bulgaarse rechtsback van PSV was een tijdlang het vertrouwde mikpunt van spot voor Van der Gijp bij VI, red.). Dus keek ik zes keer PSV om er toch iets van Manolev uit te halen.’

Hoe kan iemand die niets serieus lijkt te nemen, een burn-out krijgen?

Van der Gijp: ‘Klopt, lieverd. Serieus: de gedachte van het móét, het móét, dat was nieuw voor mij. Normaal ging ik zitten bij dat programma en dacht ik: laat lekker gaan. Ik zeg nu weleens op maandag: ik heb geen fragment bij me. Er is niemand in Kerkrade die dan de tv uitzet.’

Van Eijck: ‘Dat heb ik met recepties enzo. Die grote ruimtes met al die mensen. Och. Daar voel ik me helemaal niet prettig.’

Maar wat is er dan anders aan als je een zaal vol artsen moet toespreken?

Van Eijck: ‘Dan breng je gewoon je boodschap over. Maar al dat onverwachte gedoe van al die mensen met die oppervlakkige dingen. Iemand die dan een zus heeft van wie de zwager een dochter heeft en die heeft een ontsteking aan haar grote schaamlip. Wat moet ik daarmee? Ik ben chirurg nota bene, hou eens op.’

Als arts moet Van Eijck wekelijks aan vijf à zes mensen vertellen dat er alvleesklierkanker is vastgesteld. Voor 97 procent van de patiënten betekent het dat ze binnen vijf jaar overlijden, want de agressieve tumor die de ziekte veroorzaakt, laat zich ook met de zwaarste middelen bijna niet verslaan.

Voor zo’n gesprek verdiept Van Eijck zich in de achtergrond van de patiënt. ‘De een is boer en de ander is bankdirecteur, dat vergt een andere benadering. Bij een boer stimuleer ik heel erg dat hij vragen stelt. Bij bankdirecteuren hoef ik dat niet te doen, want die denken over het algemeen dat ze slim genoeg zijn, of ze hebben genoeg mankracht mee om al die vragen aan mij te stellen.

‘Het is een heel ander verhaal als iemand van 36 of 42 jaar deze ziekte krijgt dan als het gaat om iemand van 80. Gisteren was een vrouw bij me, haar dochter vroeg: hoelang heeft ze nog? Die mevrouw legde haar hoofd in haar schoot en zei: ik wil het allemaal niet weten. Dan vertel ik het niet. Want het gaat om haar.’

In 2015 waren de dokter en vriend voor even één. Van Eijck belde Van der Gijp op om te vertellen dat bij diens zoon Sanny lymfklierkanker was vastgesteld.

René van der Gijp

Geboren op 4 april 1961 in Dordrecht

1978 Sparta Rotterdam

1982 KSC Lokeren (België)

1984 PSV, twee keer landskampioen

1987 Neuchâtel Xamax (Zwitserland), twee keer landskampioen

1988 FC Aarau (Zwitserland)

1989 Sparta

1990 SC Heerenveen

Van der Gijp kwam vijftien keer uit voor het Nederlands elftal en scoorde twee keer

2008-nu Vaste analyticus bij tv-programma Voetbal International, tegenwoordig Veronica Inside

2011 Voetbal International wint Gouden Televizier-Ring

2012 Boek Gijp verschijnt, geschreven door Michel van Egmond

2016 De wereld volgens Gijp verschijnt, ook geschreven door Michel van Egmond

Van der Gijp is samen met vriendin Minouche de Jong en woont met zijn zoon Nicky (18) in Dordrecht. Hij heeft nog een zoon, Sanny (28), uit een eerdere relatie.

Hoe anders is zo’n gesprek met je beste vriend?

Van der Gijp: ‘Ik denk dat hij mij hetzelfde toesprak als iemand anders. Hij zei: joh pik, het is niet goed. Hij gaat een moeilijk jaar tegemoet, maar als je al lymfklierkanker krijgt, dan maar beter in Nederland, want wij zijn hierin de Champions League.’ Van Eijck kreeg gelijk: na acht chemokuren en veertig bestralingen kwam Sanny er weer bovenop.

Van Eijck: ‘Voor mij was het niet moeilijk. Het is gewoon zoals het is. Dat zeg ik ook tegen mijn patiënten: je moet het zo snel mogelijk omturnen in iets dat hoop geeft, zodat je de schouders eronder gaat zetten. Hoe vervelend het ook is, ook dit hoort bij het leven. Als cellen niet delen, gaat er nooit iets verkeerd. Maar omdat cellen delen, leven wij. Dus omdat je leeft, krijg je kanker.’

Via zijn stichting Support Casper zamelt Van Eijck geld in voor wetenschappelijk onderzoek naar nieuwe behandelmethoden van alvleesklierkanker. ‘Iedere gek kan tegenwoordig kanker in een muis genezen, maar het moet lukken bij de patiënten. Dus moeten we onderzoek doen dat aan hen is gerelateerd.’ Van de benodigde 10 miljoen euro is inmiddels 8,3 miljoen opgehaald, mede dankzij de inzet van bekende ambassadeurs als René van der Gijp.

Als je zo begaan bent met je patiënten, hoe voorkom je dan dat je het te dichtbij laat komen?

Van Eijck: ‘Dat vind ik altijd zoiets… Neem je het niet mee naar huis? Ja, natuurlijk neem ik het mee naar huis. Laat je het niet te dichtbij komen? Tuurlijk laat ik het dichtbij komen. Als je het goed wilt doen, gebeurt dat vanzelf. Maar dat is toch niet erg?’

Van der Gijp: ‘Dat vind ik mooi, wat hij zegt. Toen mijn vriendin Daniëlle drie jaar geleden overleed, zei iedereen: je gaat het nog wel een keer een plekje geven. Dan denk ik: het is toch veel leuker als het sluimert? Dat je er iedere dag nog een beetje mee bezig bent. Dat vandaag die kleine voor het eerst met vrienden op vakantie gaat en dat ik in de auto denk: was ze er maar bij geweest. Laat het allemaal lekker sluimeren man, ik vind het lekker, jij niet? Waarom moet ik het een plekje geven, waar moet ik het neerzetten dan?’

Van Eijck: ‘Er worden zo veel clichés gebruikt. ‘Een plekje geven.’ Onzin. ‘Periodes afsluiten.’ Net zoiets.’

Na de dood van Daniëlle, die stierf aan een maagbloeding, zat Van Eijck een uur later bij Van der Gijp aan de keukentafel. Ook voetbaltrainer Mario Been en Hans Kraay jr., die hij zo vaak belachelijk had gemaakt, kwamen hem die dag steunen. Veel meer kon Van Eijck op dat moment niet doen, zegt Van der Gijp. ‘Ze was zo onverwachts overleden. Wat moet Casper zeggen dan? Je zit elkaar gewoon aan te kijken van: godverredomme.’

Ruzie hebben Van Eijck en Van der Gijp niet gemaakt in de dertig jaar die ze elkaar nu kennen. Van Eijck: ‘Maar dat komt: er komt weinig onzin uit bij hem. Wel aparte dingen, maar geen onzin.’

Van der Gijp: ‘Maar wij hebben ook een rare vriendschap. Mannenvriendschap. We zijn saampies. Als ik Casper uitnodig, zeg ik uit beleefdheid: neem je vrouw mee als je zin hebt. Maar ik weet: hij komt toch meestal alleen, dan kunnen we een biertje drinken, lachen.

‘Mensen willen heel graag andere mensen uit hun comfortzone halen. Maar als je je nou heel lekker voelt in die comfortzone, waarom zou je er dan uit moeten? Waarom zou ik ineens bij een concert van Coldplay moeten gaan staan, terwijl ik me daar heel verdrietig ga voelen?’

Vind je René veranderd door zijn tv-werk?

Van Eijck: ‘Nee, helemaal niet. Juist niet.’

Van der Gijp: ‘Dat komt: ik kom niet in die scene. Ik woon niet in Amsterdam, ik kom Arie Boomsma niet tegen die dan zegt: zullen we lunchen? Gelukkig niet. Wilfred (Genee) heeft vrienden die ook op tv zijn. Dus tegen Wilfred wordt regelmatig gezegd hoe enorm goed hij is. Tegen mij zegt niemand hoe enorm verschrikkelijk goed ik ben.’

Erger jij je weleens aan René op tv?

Van Eijck: ‘Nee. Ik heb wel het gevoel dat hij echt zegt wat hij denkt. Maar dat hij zich wel inhoudt.’

Controversiële taal

Toch is twee weken later de eerste uitzending van een nieuw seizoen Veronica Inside nog geen half uur bezig of half twitterend Nederland staat dankzij Van der Gijp en Johan Derksen alweer op zijn achterste benen. Derksen vindt dat homo’s niet zo moeilijk moeten doen en gewoon eens uit de kast moeten komen, net als de voetbalsters van het nationale elftal; volgens Derksen ‘acht lesbische wijven en een omgebouwde jongen’.

Van der Gijp knikt instemmend op tv. Zijn zongebruinde gezicht staat ernstig: ‘Ik had een interview met de Volkskrant, het ging over mijn vriendschap met Casper van Eijck, maar binnen twee minuten ging het alweer over homo’s en pruikjes.’

In werkelijkheid zijn er bijna twee uur verstreken voordat het onderwerp zich aandient. Het maakt nog maar eens duidelijk hoe hoog het Van der Gijp zit dat hij steeds weer wordt aangesproken op zijn opmerkingen over lhbti’ers.

Toen je in februari 2018 van RTL excuses moest maken voor je persiflage van de Vlaamse tv-verslaggever Boudewijn Van Spilbeeck die voortaan als vrouw door het leven ging, was je heel geïrriteerd. Waarom?

Van der Gijp: ‘Ik vond het heel erg om die man gaan toen. Die deed voor het eerst een pruikkie op op tv. Een man met een pruikje zoals je ze met carnaval ook tegenkomt.

‘Ik zat maar aan één ding te denken: wat moet die man zijn dochter denken? Zit die te kijken of heeft ze de tv uitgezet? Toen hem werd gevraagd naar zijn vrouw en dochters, zei-ie: die gaan daar zó goed mee om.’

Plotseling serieus: ‘Denk jij nou werkelijk dat als ik een pruikkie opzet, mijn borsten laat staan en een paar panty’s aandoe, dat Nicky dan zegt: papa, kom effe bij mij naar het voetbal kijken? Denk je dat? Dat idee heb ik niet. Voor mij was het een beetje wat ik altijd vind: je mag nog zoiets geks hebben, val er een ander niet mee lastig.’

Je vond het aandachtvragerij?

‘Ik weet het niet. Het viel bij mij gewoon niet lekker toen hij daar zat met dat pruikkie op. Toen dacht ik: ik doe morgen ook een pruikkie op. Ik hoefde alleen Mieke maar te bellen van de make-up. Ik zeg: Mieke, heb jij thuis nog een wit pruikje liggen? Ja hoor, zei ze. Ik zei: neem mee, dan zet ik hem op.’

Dan weet je al dat daar gelazer van komt, toch?

‘Ja!’

En toch doe je het?

‘Ja.’

Maar wat wil je met zo’n actie bereiken?

‘Helemaal niks, echt niet.’

Waarom doe je het dan?

Beslist: ‘Baldadigheid. Of er nou twee mannen op elkaar gaan liggen, twee vrouwen, twee honden, twee kamelen, het zal mij echt een pleuriszorg zijn. Het interesseert mij helemaal niks.’

Volgens Van der Gijp hebben de 500 duizend vaste kijkers van Veronica Inside heus wel door dat hij verder niets met zijn grappen bedoelt. ‘Honderd procent. Dat weet ik echt zeker.’

Van Eijck: ‘Dat hele homoverhaal… Je doet het nooit goed. Als je homo’s leuk vindt, ben je zelf homo en als je homo’s niet leuk vindt ben je anti-homo.’

Casper van Eijck

Geboren op 9 januari 1957 in Rotterdam

1977-1984 Studie geneeskunde, Erasmus Universiteit Rotterdam

1982 Clubarts bij Sparta Rotterdam

1985 Heelkunde, Leyenburg-ziekenhuis in Den Haag en Erasmus MC in Rotterdam

1991 Inschrijving als chirurg

1993 Promotie: The role of somatostatin receptors in breast and pancreatic cancer

2009 Benoeming tot hoogleraar chirurgie, met speciale aandacht voor de alvleesklier

2009 Clubarts Feyenoord

2015 Nabestaanden van ex-patiënten richten stichting Support Casper op voor nieuw onderzoek naar alvleesklierkanker

Van Eijck is getrouwd met voormalig hockey-international en kunstenares Charo Aymerich. Ze wonen in Rotterdam.

Maar zou het niet verrassender zijn als René eens zou zeggen: voor homo’s is er wel een toekomst in het voetbal?

Van Eijck: ‘Maar als je het hebt over een gespreksonderwerp, dan heb je het bijvoorbeeld over de Brexit. Homo’s zijn toch geen issue meer?’

Van der Gijp: ‘Dat denk ik ook niet. Dat denk ik echt niet, lieffie. Ik geloof zomaar dat je als homo’s niet hand in hand moet lopen in Amsterdam. Maar denk jij dat je als René van der Gijp, die iedere maandagavond iets over Ajax zegt, hand in hand moet lopen in Amsterdam? Het is gewoon een maatschappij waar je een beetje moet uitkijken. Daar is niet veel mis mee.’

Wat merk je daarvan?

Van der Gijp: ‘Jij dacht niet dat als ik in Scheveningen naar de Crazy Piano’s ga, ik een sleuteltje vraag zodat ik via de achteruitgang het Kurhaus in kan? Dat ik nooit iemand tegenkom die zegt: hé idioot, met je kankerkop, wat je allemaal over ADO zegt, kankergek. Die homo’s zijn echt geen issue meer. Ja, tuurlijk is het een issue, maar het is ook een issue wat ik op tv doe. Er lopen er zat rond die iets in hun neusje of mondje hebben gestopt waardoor je een beetje moet uitkijken.’

Maar zij worden in elkaar geslagen om hun geaardheid en bij jou is het om…

‘Ja, en bij mij is het om wat ik zeg.’

Dat zijn toch wel twee verschillende dingen.

‘Nou, dat vind ik niet zo’n groot verschil hoor, het is allebei gek, toch. Of niet?’

Zeg je vanwege je eigen veiligheid bepaalde dingen niet op tv?

‘Nee. Maar ik vind het nog steeds ongelooflijk dat na wat Johan en ik op tv hebben gezegd, er nooit iets met ons is gebeurd. Omdat ik weet hoe gekwetst mensen zijn.

‘Bij het WK hadden we het broertje van Ibrahim Afellay (toenmalig international) op de redactie als stagiair. En dan ging Johan in de uitzending los over Ibrahim, dat broertje werd gek. Toen dacht ik: logisch. Ik vond dat zo zielig. Ik heb niks meer over Afellay gezegd, vier weken lang niet.’

Ben je ermee bezig wat voor impact jouw opmerkingen hebben op mensen?

‘Zeker weten, lieffie. Ik hoop altijd maar dat mensen denken: als je zo veel live-tv maakt, komt er ook weleens wat uit dat nergens over gaat of niet handig is.’

Van Eijck hoort het allemaal onbewogen aan. Hij heeft eerder in het gesprek al zijn ongenoegen geuit over de ‘criticasters’ die alle uitspraken in Veronica Inside onder een vergrootglas leggen. ‘Je moet eens weten hoeveel mensen ik op dinsdag in het ziekenhuis zie, ook specialisten, die dan weer zo gelachen hebben om het programma. Natuurlijk zeggen ze ook weleens: die René was weer lekker bezig. Maar daar gaat het niet om. Het is entertainment. Je moet er met een knipoog naar kijken.’

Van Eijck maakt aanstalten om te vertrekken. Van der Gijp heeft al aangekondigd dat hij een paar uur in het zwembad gaat liggen, de oncologisch chirurg heeft heel andere plannen: hij moet nog een patiënt voor morgen voorbereiden.

Van der Gijp: ‘Hoe laat moet je opereren, lieverd?’

Van Eijck: ‘Om acht uur.’

Van der Gijp: ‘Tot?’

Van Eijck: ‘Als het meezit half vier, als het tegenzit half zes.’

Van der Gijp: ‘Ik zeg heel eerlijk, ik sta niet om half zeven op, hoor.’ Ondeugende blik, je voelt dat er iets gaat komen.

‘Misschien ga ik effe bij hem kijken. Om een uur of half twaalf.’

Overleeft een liefde ziekte, een miskraam of vreemdgaan? In Van Twee Kanten interviewt Corine Koole twee partners apart van elkaar over een heftige gebeurtenis in hun relatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden