Een ode aan de melkbussen, pompoenen, boobies

Geen blote borst meer op het strand en alomheersende tepelangst: hoog tijd voor een vrolijk eerherstel.

Beeld Claudie de Cleen

Ik schrijf dit met blote borsten. Het is namelijk behoorlijk heet. Een van de laatste mooie dagen. Als ik naar beneden kijk, kan ik ze zien. Ze zijn vrij groot omdat ik ben aangekomen de afgelopen tijd. Zachtjes bewegen ze een beetje mee met de woorden die ik typ. Het zijn eigenlijk gewoon vethoopjes. Spek met speentjes. Bergjes vlees en klieren met een kek roze hoedje erop. Soms raak ik ze even aan, of houd ze in mijn hand. Het past niet helemaal meer, maar dan knijp ik een beetje. My cup C runneth over. Roomoverstroming. Melk en honing. Ik houd van ze. Ben blij met ze. Toon ze graag. Fier op die bolletjes van plezier. Die bronstige bombonella's, die schitterende genotsheuvels, Bossche bollen, memmen, tieten, prammen, jetsers, airbags, kanonnen. Ik kan nog wel een uur doorgaan. Weinig objecten waarvoor zoveel synoniemen zijn bedacht. Maar ook weinig objecten waar zo'n obsessie mee is als met borsten. Waar de vagina meer staat voor iets engs en onbekends, het grote mysterie, staan borsten eigenlijk voor alles wat fijn, lief, veilig en prettig is. Voor moeders, voor melk, maar ook voor sensualiteit, genot en domweg supergeile seks. We zouden blij met ze moeten zijn, iedere dag. Die meesterwerken van de evolutie.

Ik zie dan ook met lede ogen hoe onze houding ten opzichte van borsten steeds krampachtiger wordt. Hoe onze stranden langzaam verstoffen, daar waar eerst iedereen topless was. Wanneer is dat gebeurd? Niemand kan het aanwijzen. Het is geleidelijk gegaan. Net als het verdwijnen van telefooncellen. En het gaat nog verder, zelfs een glimpje van een glooiing kan tegenwoordig niet meer door de beugel-bh. Jonge meisjes dragen hun bustehouders voorgevuld, zodat je niet per ongeluk een schaduw van een tepel door de kleren heen kunt zien, want dat is vulgair en aanstootgevend. Serena Williams, een van de grootste sporters van het afgelopen decennium, won onlangs Wimbledon. Ze heeft nu 22 grand-slamtitels op haar naam, maar internet viel over haar... tieten. Tijdens een wedstrijd schijnen haar tepels namelijk door haar tennispakje geschenen te hebben. Twitteraars spraken er schande van. Iemand klaagde bij de BBC of er geen waarschuwing bij die gruwelijke beelden had gekund. Op Facebook wordt de vrouwentepel door de Zucker Abteilung nog altijd radicaal verboten. Borstfoto's gelden daar bijna als aanstootgevender dan onthoofdingsfilmpjes. Zelfs wanneer het een van de meest natuurlijke dingen op aarde betreft: borstvoeding. Dat wat ons tot zoogdieren maakt.

Unieke borsten

Onze borsten zijn overigens wel uniek in vergelijking met andere zoogdieren. Ook zij hebben melkklieren en daarmee het vermogen tot lactatie, maar wij zijn de enigen bij wie er rondom de klieren vetophopingen zijn ontstaan. Er zijn meerdere theorieën over. Misschien konden onze kindertjes er zo beter bij tijdens het voeden, omdat ze door de evolutie een andere kaaklijn kregen. Misschien was het louter voor de seksuele aantrekkingskracht, of was het juist een handige plek voor vetreserves. Ja, zou ik zeggen tegen dat laatste. Topidee, evolutie!

In de loop van de geschiedenis hebben borsten vele verschijningsvormen gekregen en zijn ze aan mode onderhevig geraakt. Van het vrij platte Twiggy-model naar de Gaultier-puntborst tot de plastic Pamela Anderson-pornopram. Waar mannen veelal dol op ze zijn, hebben vrouwen zelf vaak een haat-liefdeverhouding met ze. Omdat ze zo vreselijk veel in beeld gebracht en geïdealiseerd worden, kunnen vrouwen in de war raken. Lijken hun borsten wel op de voorbeeldboezems? Voldoen ze wel? Zijn ze niet te groot, klein, puntig, slap, et cetera?

En dan is er het dubbele gevoel wat bijna ieder meisje gaat ervaren ten opzichte van haar lichaam. Aan de ene kant schijnt haar naaktheid haar vreselijk veel macht te geven. Er wordt over geschreven, gezongen, gedicht en gedroomd. 'Oh, schitterend sensueel wezen met je prachtige rondingen.' De vrouw als verleidster, als muze, sirene, puur door haar schoonheid. Aan de andere kant is haar naaktheid iets waarvoor ze zich moet schamen en misschien zelfs gestraft zou moeten worden. Slet! Met je aantrekkelijke lichaam. Met je te korte truitje, of rokje, met je te strakke boerkini. Het is een vreemde spagaat. Sexy is mooi en sexy wordt bestraft. Borsten, dat is waar een man naar verlangt; borsten, die zijn fout, moeten bedekt, leiden af. Borsten maken je minder serieus. Vrouwen met te grote borsten worden over het algemeen nog altijd gezien als dommer. Ook als het om natuurlijke tieten gaat, niet vergroot door cosmetische ingrepen. En zijn ze weer niet groot genoeg, dan ben je niet vrouwelijk, niet aantrekkelijk. Er wordt van vrouwen altijd gezegd dat ze onzeker zijn over hun uiterlijk. Heel wonderlijk is dat niet, bij al die tegenstrijdige boodschappen.

Keerzijde van aantrekkelijkheid

En dan heb ik het nog niet gehad over een derde aspect van het vrouwelijke naakt: het gevaar. Het feit dat je misschien aangeraakt wordt als je rondloopt met dat lichaam, of erger, aangevallen of aangerand. De keerzijde van aantrekkelijkheid. Op een bepaalde manier is het voorstelbaar dat sommige vrouwen een grote lap stof over zoveel ambivalentie gooien. Het vrouwelijk lichaam als projectiezone van een cultuur. De tiet als tikkende tijdbom. Weapons of mass distraction of is het destruction? Verleidelijk zijn of niet? Je schamen of trots zijn? Gekke driehoekjes aan touwtjes over je borsten hangen of ze juist helemaal vrij laten hangen? Hangen? Optakelen dan maar? Je kind ermee voeden of niet? In het openbaar of thuis? En dan ontstaat vanzelf de vraag: van wie zijn die dingen nou eigenlijk? Wie is de baas over de borst? Er worden regels over het al dan niet bedekken ervan gemaakt - op kantoren, vaak door mannen in pakken. Door overheids- en andere instanties. De ultieme uiting van feminisme lijkt te zijn om je bovenlichaam te ontbloten en te beschrijven met zwarte letters. Als om te zeggen: het zijn mijn tieten, ik doe ermee wat ik wil.

Hoeveel neutraler is het mannelijk naakt. Een ontbloot bovenlichaam wordt niet in alle ruimten op prijs gesteld, maar zo zwaarbeladen als dat van de vrouw, is het bij lange na niet. Het idee dat een machtige instantie een man zou bekeuren om het al dan niet dragen van een kledingstuk, is bijna absurd. De mannentepel is op Facebook dan ook niet verboden en zoals ik al zei, ben ik trots op mijn mijn kokosnoten, knuskussens en liefdesballonnen en laat ik ze graag zien. Dus op een dag besloot ik tot een experiment. Ik fotoshopte een prachtig mannelijk tepelexemplaar op mijn borst, plaatste het op mijn muurtje en wat schetste mijn verbazing? Suikerberg had hier niet van terug! Het mocht blijven staan. Zo kon ik doorgaan met het fier vieren van mijn sieraden van vlees. En ik zou willen dat iedereen meevierde. Ik zou een feestdag willen uitroepen. Het liefst internationaal. Wereldborstendag. Een dag waarop we die levensbrengers eens goed in het zonnetje zetten. Geen straf voor tetten. Geen oorlogen uitvechten over een vrouwenlichaam. Wees blij met ze. Die melkbussen, pompoenen, meloenen, perziken. Boobies, hoezee! Gefeliciteerd mensheid. Gefeliciteerd met je borsten en met die van je vrouw, vriendin of moeder. Ze zijn mooi, ze zijn puur, ze zijn lief. Wie is er niet groot mee geworden?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden