PostuumLex Nelissen 1949-2021

Een kruising tussen André Hazes en Charles Aznavour, maar dan op zijn Limburgs

Lex Nelissen had niks met rondjes om de kerk. Geboren als volksjongen in Heerlen schopte hij het tot diskjockey, pizzabakker, nachtburgemeester en theaterdirecteur. Zelf vond hij dat hij ‘maar wat aan klooide'. Zijn lijflied was Adieë wa (‘Tot ziens maar weer’). Zo wispelturig als hij leefde, zo plotseling kwam zijn dood.

Jurre van den Berg

Toen Lex Nelissen nog een pizzeria runde, corrigeerde hij zijn zoon Rik als die het woord ‘klanten’ gebruikte. ‘We hebben geen klanten’, zei hij dan, ‘we hebben gasten. En die zijn hier vanavond om hun sores te vergeten.’ Diezelfde Nelissen kon een café binnenlopen en tegen de uitbater zeggen: ‘Je hebt een wereldkroeg. Als je wat aardiger zou zijn, zat het hier bomvol.’

Ooit begonnen als diskjockey schopte de gewezen nachtburgemeester van Heerlen het tot theaterdirecteur. ‘Een dienstverlener’, noemde Nelissen zichzelf steevast. Na een bewogen leven dat nooit een sleur mocht worden, overleed hij op 13 november op 72-jarige leeftijd aan hartfalen.

Lex Nelissen Beeld Alexander Dohmen
Lex NelissenBeeld Alexander Dohmen

‘In Heerlen mocht alles’

Nelissen werd geboren in een volksbuurt in het Zuid-Limburgse Hoensbroek, waar zijn ouders een café hadden en zijn jeugd niet gemakkelijk was. Na een periode als beroepsmilitair en twaalf ambachten, dertien ongelukken werd Nelissen dj. Discotheek 't Piepke in Heerlen was waar hij in 1976 doorbrak.

Met gevoel voor timing opende Nelissen in de jaren tachtig Pizzeria Rico. Zoon Rik, die na de scheiding van zijn ouders met zijn moeder naar Brabant vertrok, herinnert zich de vakanties nog levendig. ‘In Heerlen mocht alles. Mijn vader had maar één regel. Niet: om acht uur naar bed. Maar: om vier uur moet de zaak open.’

Na het horeca-avontuur volgde een eigen theater, Lexor, een vrijhaven ‘aan de verkeerde kant van het spoor’. Zoon Rik: ‘Ik kom er nu bij zijn dood pas achter hoe belangrijk mijn vader voor allerlei mensen is geweest die van hem een podium kregen.’

Altijd bezig mensen te behagen

Ruud Kleinen van de Limburgse omroep L1 was net bezig met een documentaire over Nelissen (werktitel: Veur dat ich omval). ‘Gênant’, vond de hoofdrolspeler dat plan aanvankelijk. ‘Ik klooi maar wat aan.’ Toch ging hij om. Kleinen kende Nelissen van allerlei anekdotes en verhalen. ‘Het ene nog sterker dan het andere. Maar naarmate ik hem beter leerde kennen, bleek hij tegelijkertijd een gevoelige man met een brede culturele interesse.’

Die dubbelzinnigheid ging ook schuil in zijn naam. Lex heette eigenlijk Aloys. ‘Maar zelfs ik heb hem lange tijd alleen als Lex gekend’, zegt zoon Rik. ‘Aimabel, theatraal, altijd bezig mensen te behagen. Pas later ontdekte ik dat hij ook een man met diepe gedachten was.’

Zanger noemde Nelissen zichzelf niet. Maar veel van zijn aard ging schuil in de liedteksten in streektaal die hij parlando voordroeg. Als ‘een kruising tussen André Hazes en Charles Aznavour’, zoals Kleinen kenschetst: een jongen uit de volksbuurt die ook de culturele bovenlaag wist aan te spreken. ‘In de culturele scene van Heerlen was Lex een aanjager en een verbinder. Van poëzie tot dragqueens: je moest hem hebben, of hij wist wie je moest bellen.’

Adieë wa

Nelissen vond het moeilijk om duurzame relaties te onderhouden: hij heeft nog twee kinderen uit kortstondige affaires. ‘Hij voelde zich snel belemmerd in zijn vrijheid’, zegt zoon Rik. ‘Dan kun je vertellen wat voor slechte vader ik ben geweest’, zei Nelissen, toen Kleinen Rik benaderde mee te werken aan de documentaire. ‘Dat hij er vroeger vaak niet voor mij was, heb ik hem vergeven. Soms belden we elke dag, soms spraken we elkaar een jaar amper. Dat paste ons.’

Vader en zoon deelden hun liefde voor Berlijn. Lex had er altijd willen wonen, Rik verhuisde erheen. Twee weken voor zijn dood belde Lex nog op: waarom zou ik niet alles achterlaten en jullie kant opkomen?

‘Ik heb niks met rondjes om de kerk’ zong hij in zijn lijflied Adieë wa (‘Tot ziens maar weer’). Hij kon ergens van het ene op het andere moment mee stoppen, zegt documentairemaker Kleinen. ‘Dat heeft hij nu eigenlijk weer gedaan.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden