ColumnAaf Brandt Corstius

Een kaasbedrijf hacken en zo de voorraden beperken is een van de zwaarste misdaden tegen de mensheid

null Beeld

Soms moet je iets aan den lijve meemaken om echt te begrijpen hoe het is. Het afgelopen jaar hebben we ervaren hoe het is om te leven met weinig of geen kussen, knuffels, gezelligheid, reizen, cultuur en prikkels – dat experiment was interessant, ik ben er nu klaar mee, net als de meesten, en eigenlijk waren we dat na twee weken al. (Weet u nog dat we vorige lente de hele tijd tegen elkaar zeiden: ach, over een paar maandjes is dit allemaal voorbij?)

De afgelopen dagen heb ik meegemaakt hoe het is om zonder kaas te leven. Of: om geen tot heel weinig kaas in mijn lokale supermarkt aan te treffen. Ik noemde het in mijn hoofd de kaashack, maar het bleek echt zo te heten. De kaashack. Een cybercrimineel hackt een kaasbedrijf en zegt dat het computersysteem pas weer op gang zal komen na betaling van losgeld. Kaas ontvoeren, dus. Kaas gijzelen. Kaasnapping. Een van de zwaarste misdaden tegen de mensheid die je kunt plegen wat mij betreft.

Wat me meteen trof, was dat alle kaas kennelijk van exact dezelfde leverancier afkomstig is. Waar je denkt dat er nog vrachtwagentjes uit de Jura, de Auvergne en de Alpen komen aanrijden bij de supermarkt, komt alles van Bakker Logistiek. Als Bakker Logistiek wordt gehackt, is er geen kaas.

Dit doet wel iets af aan de romantiek van de borrelplank die ik regelmatig samenstel, maar goed. Kaas is kaas, dan komt hij maar van Bakker. Zolang Bakker maar levert.

Ik wist dat ik verslaafd was aan kaas, maar ik vond het toch schokkend hoe ontregeld ik raakte van het ontbreken van kaas in de schappen. Met mijn ogen halfdicht probeerde ik andere producten dan kaas te zien. Daar lag een kuipje kruidenboter. Feitelijk gezien geen kaas, maar als je graag wilde, kon het misschien kaas worden. Daar stond een pak melk. Zelf kaas karnen? Was dat een mogelijkheid? Daar lag één vergeten doosje Rambol. Dat is feitelijk gezien kaas, maar ik keek er voorheen op neer. Nu, besloot ik, zou ik het ermee doen.

Zou ik de rest van mijn kaasleven op Rambol kunnen teren? Nee, natuurlijk niet.

Ik ben er sterk op tegen dat mensen de coronatijd vergelijken met de Tweede Wereldoorlog of andere echt erge situaties. Maar heel, heel even kwamen er beelden van sovjetsupermarkten in me op. Die stopte ik gauw weer weg en noemde mezelf verwend.

Een paar dagen later was de kaas terug. Zo mooi is het leven hier. Al moet je er niet aan denken wat er gebeurt als mensen iets gaan hacken wat nog belangrijker is dan kaas.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden