het eeuwige levenPaul Bottelier (1938-2021)

Een ex-priester die Willem II redde, maar belangrijker was zijn rol in de gehandicaptenzorg

Niet alleen in Tilburg zijn ze hem dankbaar voor de redding van Willem II. Ook enkele andere clubs zullen er dit seizoen niet rouwig om zijn nu de club zich nogal eens als schietschijf laat gebruiken. Paul Bottelier, de ‘redder van Willem II’, heeft tenminste de 6-0-nederlaag tegen FC Utrecht in het eigen stadion niet hoeven meemaken. Hij overleed op 28 januari.

Paul Bottelier Beeld
Paul Bottelier

Veel belangrijker dan zijn bijdrage aan Willem II was die aan de gehandicaptenzorg. Hij was in Tilburg bestuursvoorzitter van Piusoord dat later opging in Amarant, een organisatie met 3.500 medewerkers. Ook was hij voorzitter van de Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland (VGN) en de Nederlandse Zorgfederatie. Verder was hij bestuurslid bij VNO/NCW en de SER, en voorzitter van de Raad van Commissarissen van de Rabobank Tilburg en omstreken. In al deze functies durfde hij zijn nek uit te steken.

Toen de Rabobank in 2013 in opspraak kwam door het Liborschandaal en 775 miljoen euro boete moest betalen, trok Bottelier ten strijde tegen de hoogste bazen in het hoofdkantoor, die niet hadden opgelet. En Paul Bottelier uitte zich direct. Woorden als ‘schandalig’ en ‘belachelijk’ rolden gemakkelijk uit zijn mond.

Paul Bottelier werd geboren in Haarlem in een gezin met twee zussen. Zijn vader was als architect in dienst van het bisdom Haarlem en was er ­trots op dat zijn enige zoon koos voor het priesterschap. Na zijn priesterwijding werd Paul Bottelier benoemd als kapelaan in Assendelft, maar tijdens een studie theologie en filosofie in Rome viel hij van zijn geloof, trad uit de kerk en trouwde in 1968.

‘Hij had niets meer. Hij volgde een studie aan de sociale academie, maar het was heel moeilijk om in het nog verzuilde Nederland werk te vinden’, zegt zijn zoon Ard Bottelier. Uiteindelijk zou hij als sociaal werker een baan vinden in Zevenaar. Vervolgens stapte over naar de de gehandicaptenzorg.

Eerst werkte hij bij De Sterre in Zeeuwsch-Vlaanderen, maar hij vond dat niet uitdagend genoeg. In 1987 werd hij directeur bij Pius­oord in Tilburg. Hij schrok zich naar eigen zeggen rot over de omstandigheden waarin verstandelijk gehandicapten daar leefden: bedden in rijtjes van 16 en 24 naast elkaar op een slaapzaal, hangende toiletten op de gang met slechts een klein schotje tussen elke pot. Bij zijn afscheid in 2000 zei hij tegen BN De Stem: ‘Er is schandalig veel geld in dit land. We zijn zo rijk als de pest. Als het nu niet kan, wanneer dan wel?!’

Om zijn bestuurservaring werd hij gevraagd zitting te nemen in een commissie van wijze mannen die moest voorkomen dat Willem II vanwege een bankroet zijn betaald-voetballicentie zou kwijtraken. De club had zich financieel vertild aan transfers die niet kwamen.

De commissie stuurde voorzitter Hans Verbunt de laan uit wegens wanbeleid en Bottelier werd crisismanager die organisatorisch en financieel orde op zaken stelde. Ard Bottelier zegt dat zijn vader ongeduld combineerde met een groot rechtvaardigheidsgevoel.

Paul Bottelier koos voor een langetermijnvisie. Toen de club met 5-3 verloor van NEC, zei hij in de Volkskrant: ‘Degradatie is niet het ergste dat ons kan overkomen.’ Vlak daarna kreeg hij last van epileptische aanvallen waardoor zijn gezondheid werd ondermijnd. Uiteindelijk overleed hij aan maagkanker. Bottelier trouwde twee keer. Uit zijn eerste huwelijk had hij twee kinderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden