Een blauwe nacht in Frankrijk

De elektronische wekker meldde dat het 4.18 uur was toen een enorme klap de hele flat rechtop in zijn bed zette....

's Ochtends half acht poolshoogte genomen in de brasserie, waar de buurman achter zijn eerste pils staat. De barman kijkt met de desinteresse die ze hier 'sérénité' noemen. Nee, hij heeft niks gehoord, hij woont niet in deze buurt. Ja, het was een aanslag, op het Amerikaanse paviljoen van de universiteitscampus. Een bom van dertien kilo naar het schijnt. Hij haalt zijn schouders op.

Slachtoffers? informeer ik voorzichtig. Hij gromt een 'non' op de toon van waar bemoei je je mee en ook de man achter de rookwarentoonbank kijkt nu op bij zo'n curieuze nieuwsgierigheid.

Tot mijn grote teleurstelling melden de kranten 's middags ook al niets over mijn bom, die inderdaad een bommetje van niks moet zijn geweest, zo onbeduidend dat de daders niet eens de moeite hebben genomen hun aanslag op te eisen.

Even later ga ik de schade opnemen bij het Amerikaanse paviljoen. De monumentale smeedijzeren voordeur hangt uit zijn hengsels, de ruiten zijn eruit, maar er is niet eens publiek komen opdagen. Er staat één gendarme te staan, die tenminste in zijn rol blijft met de mededeling dat hij geen commentaar heeft. Wat zou er in Nederland gebeuren als een bom de pui van laten we zeggen de Amsterdamse universiteitsbibliotheek zou treffen? Dat haalde minimaal het acht-uur-journaal?

We zijn hier in de grote wereld, en een nacht eerder gingen op het eiland Corsica 56 bommen af. Maar zeggen dat Frankrijk daarvan is 'opgeschrikt', zou beslist overdreven zijn. Ook dit nieuws werd op het Franse journaal met grote sérénité gebracht. De nieuwslezer maakte in verband met het Corsicaanse bommentapijt melding van een 'nuit bleu' - blauwe nacht - wat de luidruchtige gang van zaken niet alleen mooier maakt, maar ook meer voorstelt als een natuurgegeven, zoals de paardenslager hier 'hippophagique' heet en je meteen trek doet krijgen in een flinke paardenbiefstuk. Als 56 bommen op Corsica het Franse evenwicht niet kunnen verstoren, dan blijft er van mijn bom niet meer over dan een rotje.

Hoe groot Parijs is, realiseer ik me als ik het dagelijkse kaartje in de krant Le Figaro onder ogen krijg. Dat kaartje leert de Parijse autorijder in welke delen van de stad hij rekening moet houden met oponthoud wegens demonstraties en ander volksoproer.

Deze dag zijn er vier manifestaties: om zes uur een demonstratie voor Birma in de Rue de Courcelles, om negen uur een van Kongolese studenten van de Place Victor Hugo naar de Rue Paul Valéry, om half zeven eentje van Mexicanen in de Rues de Longchamps en Boissière, en om twee uur demonstreren de werknemers van de boekengigant FNAC op het Place de la Bastille.

De reden van al die uiteenlopende opwinding geeft het kaartje niet. Het ongerief wordt met superieure sérénité gepresenteerd. Als een natuurwet van de grote stad.

Martin Sommer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden