Een bad op pootjes

Mijn rechteroor doet er pijn van, zo ver probeer ik het uit te rekken om maar niks te missen van het gesprek naast me....

Maar zover is het nog niet. Nu is ze nog hoopvol de Gelderse dorpjes langs de IJssel aan het afzoeken naar die ene plek, die de mooiste dag van haar leven helemaal top moet maken. Het kleine kerkje aan de overkant van het klinkerstraatje voor de inzegening en dan hier in de herberg het feest. Ik hoor honderddertig gasten noemen en een band die op de deel moet spelen. Ik stel me bij de bruid een bruidegom voor met hockeyvriendjes die na afloop van het feest luid brallend door het stadje zwalken.

De twee vrouwen klampen de ober aan. Routineus en met een cynisch lachje om zijn mond geeft hij antwoord. Nee, het kerkje wordt niet meer wekelijks gebruikt. Ja, u kunt het kerkje wel huren, maar dan moet u zelf de pastoor of dominee meenemen. Hoe vaak zou hij die vragen voorgelegd krijgen? Ik vrees dat alle weekeinden in het, volgens velen, romantische Bronkhorst voor 2000 al besproken zijn. Ik durf het niet te vragen.

Ook lijkt het me ongepast aan de leestafel van deze herberg de bruid een tip te geven: ga je huwelijksnacht doorbrengen aan de overkant van de IJssel, in het landhuis Spaensweerd, gemeente Brummen. Daar vind je een oprijlaan met majestueuze bomen, een diepgelegen vijver en kunstig gesnoeide struiken, een Franse kamer met warm blauw tapijt aan je voeten en la reine Marie Antoinette en le roi Lodewijk XVI die op je neerkijken, een bad op pootjes met gouden kranen, warme kamerjassen en veel kussens op je bed waarvan één met een geborduurde S.

Gastvrouw E. Hummelen-Kuster biedt ons een glaasje rode wijn aan wanneer we met het pontje de IJssel zijn overgestoken en enigszins verkleumd bij Spaensweerd aankomen. In het gastenverblijf beneden of boven op onze kamer, vraagt ze. Mijn voeten zijn blauw van de kou en ik wil me graag even warmen in het bad-op-pootjes. Boven dus.

Uit het gastenverblijf neem ik wel een boek mee over monumentale panden in Brummen. Terwijl het bad zich vult, blader ik door het boek en stuit op de geschiedenis van Spaensweerd.

Al in de zeventiende eeuw stond er hier een huis. Klein Spaensweert heette het. Het bijvoegelijk naamwoord klein onderscheidde het huis van het kasteel Spaensweert, eveneens eigendom van de familie Van Spaen. In de loop der eeuwen verdween het kasteel, werd het huis uitgebreid, verviel het woord klein en veranderde de 't' in een 'd'.

Het wit gepleisterde landhuis heeft vele eigenaren gekend. Ik lees over een papierfabrikant Van Pannekoek, een gravin Van Bylandt en een industrieel die relaties had met het koninklijk huis. De prinsessen van Oranje zouden in de jaren zestig bij hem hebben gelogeerd. Als de bruid in spe dat eens wist.

Gastvrouw Hummelen kookt niet voor haar gasten, dus moeten we erop uit. Ze had ons De Gouden Leeuw in Bronkhorst aangeraden, daar waar ik 's middags dat gesprek over de bruiloft heb zitten afluisteren. Maar De Gouden Leeuw is vol. Niet alleen voor bruiloften, ook voor een diner moet je er tijdig reserveren.

We kiezen voor een eetcafé in Brummen zelf. Noodgedwongen dus, maar met als voordeel dat we niet weer de IJssel hoeven oversteken. Want het pontje tussen Brummen en Bronkhorst vaart 's avonds niet, waardoor je als gast van Spaensweerd altijd met de auto via Zutphen heen en weer naar Bronkhorst zult moeten. In Eetcafé Klavertje Vier is het gezellig en druk, maar het eten is er niet bijster.

Voordeel is dat we zo weer op onze Franse kamer zijn waar een mooi klassiek muziekje op de compacte muziekinstallatie bijdraagt aan een gevoel van welbehagen.

Tot enig verdriet van de gastvrouw willen we de volgende ochtend vóór negen uur ontbijten. Zij moet vroeg haar bed uit. Even aarzelen we. Maar ja, de Veluwe, aan de westkant van de IJssel, lonkt en het belooft mooi weer te worden.

De ochtend is inderdaad betoverend: de toppen van de bomen zijn verdwenen in de mist, de vorst heeft prachtige, witte patronen geweven in de struiken en de tuin knispert van de kou.

Onze gastvrouw heeft een overdadig ontbijt voor ons klaar gezet: koffie, warme broodjes en croissants, allerlei soorten brood kaas, ham, eieren, fruit. Of we nog yoghurt willen?

We zien hoe de zon zich langzaam een weg worstelt door de mist. In plaats van in een krant bladeren we in het gastenboek. Haastige randstedelingen bedanken voor de rust, wandelaars hebben hun moede benen in het bad laten zakken, tuinliefhebbers zijn er bij die in de zomermaanden het park rondom Spaensweerd loven en, inderdaad, bruidsparen die zich geen mooiere omgeving voor hun huwelijksnacht konden voorstellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden