Eefje de Visser.

Interview Eefje de Visser

Eefje de Visser: ‘Mijn teksten zijn niet bedoeld om van papier te lezen als poëzie’

Eefje de Visser. Beeld Ivo van der Bent

Popartiest Eefje de Visser (32) werkt aan haar vierde album, tourt met een soloshow door het land en staat volgende week op Lowlands.

Gent of Utrecht?

‘Ik woon nu een jaar in Gent en daarvoor was ik er ook al heel veel, omdat mijn verkering hier vandaan komt. Ik ben verhuisd voor de liefde, ja. Ik vind het fijn dat de omgang in Gent rustiger is. En ik hou van het Bourgondische leven. In Gent is het leven minder individualistisch dan in Utrecht. Mensen groeien hier op en gaan niet meer weg. Daardoor ontstaan langdurige vriendschappen en grote groepen die met elkaar omgaan. Dat heeft wel iets. Ik heb in Utrecht, waar ik heb gewoond na mijn jeugd in Moordrecht, nooit helemaal mijn plek kunnen vinden, ook al is het een fijne stad.

‘Met mijn vriend (Pieterjan Coppejans, red.) woon ik in een huis waarin ook een studio en repetitieruimte zitten. Hij is producer, mixer en geluidsman en we hebben veel samengewerkt aan Nachtlicht, mijn laatste album. Nu werken we samen aan mijn volgende plaat. Soms is het wonen en werken in één ruimte wel lastig, maar ik werk heel verspreid, een paar dagen hier, een paar dagen daar, tussen het toeren door. We zitten niet fulltime met elkaar in de studio.’

Eefje de Visser

1986 Geboren te Voorburg

2006 Studie songwriting aan Rockacademie

2009 Tv-debuut bij De Wereld Draait Door met het lied Hartslag

2009 Winnaar Grote Prijs van Nederland in categorie singer-songwriter

2011 Debuutalbum De Koek

2011 Eerste optreden op Lowlands

2013 Album Het is

2016 Album Nachtlicht

2018 Solotour

Akoestisch of elektronisch?

‘Ik heb mijn hele leven akoestische gitaar gespeeld en op een gegeven moment was ik er een beetje op uitgekeken. Mijn interesse ligt nu veel meer bij synthesizers en elektronische producties. Maar ik zou geen volledig elektronische plaat maken. Het onderscheid tussen akoestisch en elektronisch is sowieso niet zo zwart-wit als mensen denken. Ik ben op zoek naar een bepaalde warmte, sfeer of diepte in de klank, of dat nou elektronisch of akoestisch is maakt me niet uit.

‘Het verhaal ‘akoestisch meisje gaat elektronisch’ klopt trouwens niet. Op mijn eerste plaat, De Koek, stond ook elektronica en synthpop. En de plaat daarna, Het is, klonk akoestisch, maar had ook zachte beats en synths. Ik zag er vroeger vooral meer uit als een akoestisch meisje, ging vaak met een gitaar, weinig make-up en gewone kleding op de foto. Toen ik me begon te profileren met artistieke of moderne styling en foto’s gingen mensen mij opeens meer als elektronische artiest zien.’

Pop of poëzie?

‘In tegenstelling tot wat mensen denken, ben ik geen poëzieliefhebber. Poëzie kan ik heel goed verdragen als het in popmuziek verwerkt is, maar poëzie lezen in een bundel vind ik maar zeer zelden interessant. Ik ben teksten gaan schrijven vanwege de muziek. Ik zag mezelf niet als goede tekstschrijver. Ik wilde gewoon pop maken. Die teksten zijn uiteindelijk wel poëtisch geworden, maar dat is nooit mijn bedoeling geweest. Ik luister ook graag naar poëtische pop, vooral associatieve teksten, de stream of consciousness-liedjes, zoals van Frank Ocean of Joanna Newsom.

‘In mijn liedjes wil ik een bepaalde wereld, een beeld, een sfeer of een herinnering beschrijven en daar zoek ik als vanzelf ook een surrealistische kant bij. Ik wil niet een af of eenduidig verhaal vertellen. De realiteit is ook heel verwarrend en niet af. Het is niet alsof er een begin, een moraal en een einde is. In het echt is het een warboel van gedachten, gevoelens, losse eindjes. Dat wil ik in mijn liedjes vatten. Al schrijvende komt dat intuïtief tot stand. En dat kan dan poëtisch worden. Maar mijn teksten zijn absoluut niet bedoeld om van papier te lezen als poëzie. Soms hoor ik wel dat mensen dat doen en dan denk ik: ugh, vind je dat dan goed? Uitgevers hebben me ook weleens benaderd voor een dichtbundel. Maar die ambitie heb ik niet.’

Melodie of tekst?

‘De melodie komt eerst. Ik neurie een melodie en dan bedenk ik er een Engelse brabbeltekst bij. Meestal zing ik dat in op mijn iPhone. Later vul ik de zanglijnen met Nederlandse woorden in. Soms lukt dat niet. Dan blijft het te geforceerd of leeg. Heel af en toe lukt het om een tekst te maken die wel van betekenis is. Soms heb ik zin om te schrijven en dan ga ik pianospelen en komt er vanzelf een beginnetje van iets. Op andere momenten schiet er opeens een flard van een melodie door mijn hoofd. Ik voel dan echt: nu heb ik inspiratie.’

Student of autodidact?

‘Ik kom uit een muzikaal gezin, thuis stonden overal instrumenten en ik heb mezelf geleerd om die te bespelen. Ik ben dus autodidact, maar ik heb ook songwriting gestudeerd aan de Rockacademie in Tilburg. Die opleiding heb ik niet afgemaakt, omdat ik De Grote Prijs van Nederland won en snel een plaat wilde maken. 

‘Ik begrijp wel dat veel jonge artiesten een opleiding doen. Je kunt fulltime met muziek bezig zijn, je leert heel veel en bouwt een goed netwerk op. Maar door die opleidingen gaat wel de charme van imperfectie verloren. Muzikanten zijn zó goed tegenwoordig. Vroeger had je bandjes als Nirvana of Blondie, die eigenlijk niet heel goed konden spelen, maar wel een eigen geluid hadden. Ik had het hier laatst over met mijn vader. Hij zit in een indorockband, hij is zelf niet Indonesisch, maar speelt met twee Indonesische vrienden. ‘Wij hadden vroeger niet eens monitors’, zei hij. Ze deden vierstemmige zang en ze moesten gewoon spelen op het zaalgeluid. Dat kun je je nu niet meer voorstellen.’

Solo of band?

‘Ik doe nu een solotour. Ik speel gitaar, synths, gebruik een drumcomputer en een apparaat waarmee ik loops kan maken en de visuals kan aansturen. In mijn eentje op tour is een bevrijding en een beperking tegelijkertijd. Je moet aan heel veel dingen tegelijk denken. Als ik een steek laat vallen, kan niemand dat opvangen. In het begin was ik dus wel gespannen. Maar het is ook leuk. Ik heb er vooraf drie maanden aan kunnen werken met een producer. Met een band kun je nooit zo veel samenkomen en repeteren. En het is erg moeilijk om met vijf mensen tegelijk iets te maken. Met een grote groep op pad zijn is ook heel intens, omdat je zo veel prikkels krijgt. We zijn allemaal vrienden en maken alleen maar grapjes met elkaar. In je eentje op pad is wat rustiger, al mis ik m’n bandgenoten wel. Het nadeel van een solotour is dat je niet kan bewegen over het podium. Ik sta ingebouwd tussen de synths en de pedalen van de machine waarmee je de muziek loopt. Volgende week sta ik ook solo op Lowlands in de X-Ray, een kleine hangar waar het altijd heel donker en zweterig is. Ik denk dat het een toffe plek is voor mijn show.’

Lowlands of huiskamerconcert?

‘Huiskamerconcerten heb ik veel gedaan, die zijn altijd heel speciaal en intiem. Maar ik geef nu de voorkeur aan een groot festival als Lowlands. Wat leuk is aan festivals is dat iedereen zin heeft om te feesten. Mensen zijn heel open en helemaal los. Ik merk ook een enorm verschil tussen festivals en clubs. In clubs zijn mensen veel meer in luisterstand. Op festivals gaan ze makkelijker dansen, gooien ze sneller de handen in de lucht. Ze zijn vaak ook veel zatter en meer in een feeststemming. Ik stond laatst op Wildeburg, een klein festival waar veel mensen aan de drugs zitten en komen om te dansen. Ik maakte een megafout aan het begin, ik moest opnieuw beginnen, maar dat vond niemand erg, ze hadden het misschien niet eens door.’

Drank of drugs?

‘Ik vind drugs leuker dan drank op dit moment. Alleen bepaalde drugs, hè, niet alle drugs. Geen speed of coke, niet de hardere drugs, maar vooral de feelgooddrugs of psychedelische drugs, zoals mdma of paddo’s. Drugs gebruiken kan bevrijdend en therapeutisch zijn, als je het niet te vaak doet. Het is heel fijn om eens uit je eigen huls te stappen. Of om remmingen los te laten en uit je vaste denkpatronen te breken. Vroeger was ik snel overprikkeld, verlegen of een beetje geïntimideerd in drukke menigtes op festivals of tijdens het uitgaan. Als je dan mdma doet, besef je: je hoeft je helemaal geen zorgen te maken over die andere mensen. Het is niet alsof je helemaal geheeld bent na een avond drugs gebruiken, maar ik ben er wel een losser mens van geworden. Er is helaas veel onwetendheid en vooringenomenheid over drugs. Drank is geaccepteerd, maar als je ladderzat bent, is dat veel destructiever dan als je high bent. Ik vind het ook jammer dat we in het Westen zo sceptisch tegenover psychedelica en spiritualiteit staan. Wat is er interessant aan een leven waarin je dat soort dingen niet eens een kans geeft?’

Platenmaatschappijtje of platenmaatschappij?

‘Ik heb mijn eerste drie albums in eigen beheer uitgebracht, bij mijn label Eefjes Platenmaatschappijtje. Ik heb dat zo gedaan omdat ik volstrekt zelfstandig wilde zijn en me tegenover niemand wilde verantwoorden. Maar het is ontzettend veel werk en het levert veel kopzorgen op die niet met muziek te maken hebben. Het was geklungel soms. De vierde plaat gaat bij Sony uitkomen, een heel grote partij, heel professioneel. Ik ben erg benieuwd of dat een verschil gaat maken. Gelukkig mag ik wel in mijn eigen studio opnemen en heb ik volledige artistieke vrijheid. Het volgende album blijft softpop met danceinvloeden, maar ik ben ook op zoek naar iets meer psychedelische sounds en lo-fi, het rafelige geluid van cassettedecks, ruis en analoge opnamen. Ik heb al veel liedjes af, maar weet nog niet wanneer het album uitkomt. Ik ga er rustig de tijd voor nemen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.