Column Aaf Brandt Corstius

Duncan kan nu met zijn keyboard in de achterbak heel Europa door naar Koffietijd-equivalenten

Beeld d

Het is ook wel logisch dat ik in het winnen van het Songfestival het begin van een nieuwe wereldorde zag, want ik had het zelf nog nooit meegemaakt. In 1975 was ik 0. Ik wist niet beter dan dat Nederland nooit won, en daar had ik ook verklaringen voor: Nederland had bijna nooit een goed liedje en alle Oost-Europese landen waren vrienden. Met dat soort ideeën groei je op en daar kom je niet meer van los.

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie

Maar nu was ineens alles anders. Dat merkte ik al tijdens het kijken naar de acts, zaterdagavond. Dat er een Franse jongen opkomt met lang blond haar, nepwimpers en een naveltruitje, en dat je denkt: wat een cliché. Dat lijkt me goed nieuws voor de wereld, dat jongens met lange blonde haren en nepwimpers nu volstrekt middle-of-the-road zijn.

Of: die twee Duitse vrouwen die een feministisch nummer zongen met de strekking dat vrouwen sisters moeten zijn en elkaar niet zo moeten afvallen. Hallo, nieuwsflits: vrouwen zijn allang sisters! Of in ieder geval sinds #MeToo! En ze vallen elkaar helemaal niet meer af! Ze vallen mannen af! Veel beter!

Of: Jan Smit die Madonna keihard bekritiseert. En dat je dan denkt: ja, Jan Smit heeft het artistiek gezien wel echt beter in de gaten dan Madonna.

Dan weet je dat je in een nieuwe wereldorde leeft.

Of: dat iedereen het erover eens is dat alle acts vóór Madonna beter waren dan Madonna. Zelfs de Cypriotische nep-Madonna. Ik bedoel: Madonna had dansers bij zich die gasmaskers droegen. Gasmaskers met bloemen erin. (Oorlog, vrede, vat u hem?) Dat kan echt niet meer.

Ik had trouwens besloten dit jaar de Songfestivalacts te beoordelen met het criterium of ze in Koffietijd zouden kunnen optreden. Dat is iets wat weinig mensen zich realiseren: dat je als artiest bij het Songfestival al die hysterische voorronden toewerkt naar slechts één doel: een jaar door Europa reizen en daar in de Koffietijd-equivalenten van elk land je nummertje zingen.

Als je het zo bekijkt, wordt zo’n act als die van Australië, met drie vrouwen in Frozen-jurken die opera zingen terwijl ze heen en weer zwiepen op lange flexibele palen, heel lastig uit te voeren. Ook waren er opvallend veel nummers van mensen die allerlei schermen met hun eigen beeltenis nodig hadden om zichzelf in zevenvoud mee te laten zingen. Dat gaat allemaal niet bij Koffietijd.

Nee, dan Duncan Laurence. Die heeft alleen maar zichzelf, zijn ledlamp en zijn keyboard nodig. Kan in de achterbak van elke auto zo heel Europa door. Hij hoeft bij de tv-studio in kwestie alleen maar om een verlengkabel te vragen, of misschien heeft Duncan zijn eigen kabel bij zich, kan ook. Zo flexibel lijkt hij me wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden