columncindy hoetmer

Drinken met vrienden op een beeldscherm bleek ik slechts 1 procent leuker te vinden dan drinken in normale eenzaamheid

AFGEKOCHT Cindy Hoetmer Beeld Eva Roefs
AFGEKOCHT Cindy HoetmerBeeld Eva Roefs

Ook Cindy moet eraan geloven: digitaal vergaderen in het nieuwe kantoornormaal.

Bij het koffieapparaat werd ik aangesproken door een postbezorger. Hij vroeg of ik nog op vakantie zou gaan. Ik ga nooit in de zomer op vakantie, omdat ik dan, als freelancer, meestal veel werk heb.

‘Ik werk juist wanneer anderen op vakantie gaan’, zei ik.

‘Wat aardig van je’, antwoordde de postbezorger ernstig. Mensen werken doorgaans niet om aardig te doen, dacht ik, maar zoiets paste niet in het gesprek. Zelf ging de postbezorger naar Italië, naar een hotel aan het strand met een zwembad en een sportzaal. Waarschijnlijk had hij slechts naar mijn vakantie gevraagd om op te kunnen scheppen over die van hem. Ik vond het desondanks een nuttige conversatie, want ik was al heel lang niet op een kantoor geweest en moest nog oefenen met koffieapparaatgesprekken. In het afgelopen jaar had ik thuis gezeten en bijna niets gedaan, behalve een paar stukjes tikken.

Het kantoor, waar eerder altijd een man of zestig werkten, was nagenoeg leeg. Thuiswerken was de vaste kantoormensen kennelijk goed bevallen. Hoewel op dit moment weer van ze verwacht werd dat ze twee dagen per week ter plaatse door zouden brengen, met hun stoffelijke lichaam op een bureaustoel.

‘Nee, die werkt thuis’, werd me meegedeeld over iemand waar ik mee moest samenwerken, ‘want ze moet wel een uur reizen om hier te komen.’ Dat moest ze waarschijnlijk altijd al, maar sinds de lockdown wordt forenzen opeens gezien als tijdverspilling. Zelf woon ik ook niet dichtbij, maar ik vind de fietstocht van tien kilometer een prettige secundaire arbeidsvoorwaarde, vooral zomers, wanneer ik door de buitenwijken fiets in het zonnetje, of zachte warme regen (of plensbui), en nadenk. Zo fiets ik deze zomer elke ochtend langs een twee meter lange, glimmende gouden doppinda op een sokkel, die daar staat vanwege een terugkerende openluchttentoonstelling. Is dat wel kunst?, vraag ik me dan af. En dan zeg ik elke ochtend weer tegen mezelf, dat het geen reet uitmaakt, dat de gouden reuzenpinda ook bestaansrecht heeft.

Het nieuwe kantoornormaal was nu ook voor mij begonnen; er werd op afstand vergaderd. Als late adopter, had ik nog nooit het vergaderprogramma Teams gebruikt. Wel een paar Zoomborrels bezocht, in het begin van de pandemie, toen we ook nog bananenbrood bakten en YouTube-lichaamsbeweging deden. Drinken met de pratende gezichtjes van vrienden op een beeldscherm bleek ik slechts 1 procent leuker te vinden dan drinken in normale eenzaamheid.

Op het moment dat mijn eerste Teams-meeting begon was ik onderweg naar een dringende afspraak, zodat ik de vergadering noodgedwongen bijwoonde op mijn telefoon, vanaf een stoeprand in de berm, waardoor de andere deelnemers het qua beeld moesten doen met de binnenkant van mijn neusgaten, een plukje haar en verder zo’n typische Hollandse wolkenlucht. Wat ik te zeggen had was onverstaanbaar door wind, verkeer en loeiende koeien. Bij de tweede zat ik op kantoor, met iemand die wel vaker met dit bijltje had gehakt. ‘Kijk, je kunt je scherm delen’, legde ze uit. ‘Potverdorie’, zei ik, want met zes mensen op verschillende plekken naar hetzelfde scherm kijken vond ik opeens nogal sciencefiction. Hahaha, vergaderingen op een scherm, dat gaat nooit gebeuren, dacht ik als kind wanneer zoiets voorkwam in tekenfilms die zich afspeelden in de toekomst. Ik dacht al nooit in mogelijkheden.

Mijn derde Teams-bijeenkomst – het werd nu al een soort routine – woonde ik bij vanuit mijn eigen huis. Ik moest eerst ballonnen (van mijn verjaardag die ik weken daarvoor vierde, tijdens het ene weekend dat alles mocht) naar beneden halen, de droger uitzetten en mijn dementerende kat, een aandachtshoer die altijd in beeld wil staan en bovendien keihard overal doorheen miauwt, in de keuken opsluiten. De thuisvergadering bleek veel uitputtender dan vergaderen op kantoor of zelfs maar vanuit de berm. Het kostte me moeite om tijdens het vergaderen geen crackers te eten of mijn nagels te lakken omdat ik me thuis volkomen vrij voel om alles te doen waar ik zin in heb. Mijn professionele persoonlijkheid bestaat alleen in een kantooromgeving, voor zover ze überhaupt bestaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden