Die ene leerlingMarianne Betjes

Door Lot kon Marianne Betjes het onderwijs van haar hele basisschool verbeteren

Leerkrachten, docenten en hoogleraren over de leerling die hun kijk op het vak veranderde. Deze week: basisschoolleerkracht Marianne Betjes (45) over Lot, wier gezicht bij elke onvoldoende betrok.

Beeld Hedy Tjin

‘Al bij de kleuters wisten we dat Lot niet goed mee zou komen met de rest. Ze was wat trager in haar ontwikkeling. De onderbouw lukt dan vaak nog prima, de middenbouw ook, maar vanaf groep 6 begint het te wringen. De stof wordt te complex.

‘Maar ja, dit is een dorpsschool, de enige hier in Waarland. We verwijzen hier niet graag door naar het speciaal basisonderwijs, omdat kinderen dan met een busje naar Schagen of Heerhugowaard moeten. Dan trek je ze uit hun sociale omgeving. Alle andere kinderen uit het dorp gaan hier naar school.

‘Lot kwam bij mij in groep 7. We gaven vrij klassiek les: bij aardrijkskunde drie lessen over vulkanen, een samenvatting mee naar huis en vervolgens een toets. Lot was gemotiveerd, haar ouders hielpen haar, maar ze kreeg het niet voor elkaar de stof in haar hoofd te persen.

‘Voor de eerste toetsen scoorde ze een onvoldoende, daarna vermeed ik dat woord. Ik zei alleen nog dat ze in ieder geval één vraag meer goed had dan de vorige keer. Zo probeerde ik haar groei te benadrukken. Toch betrok haar smoeltje als ze zag dat veel andere kinderen moeiteloos een tien haalden.

‘Ik trok het me aan. Ook omdat ik zelf vroeger geen hoogvlieger was. Toen ik door een verhuizing naar een andere basisschool moest, liep ik een achterstand op. Ik kreeg een aversie tegen rekenen, werd naar het lbo gestuurd. Pas op mijn dertigste ging ik de Pabo doen. Ook daarom dacht ik bij Lot: ik ga proberen er bij jou het maximale uit te halen.

‘Met een collega bezocht ik in die tijd een school in Heiloo, waar ze de zogeheten zaakvakken thematisch georganiseerd hadden. Dat sprak ons aan. In een vakantie hebben we daarom de methodes van aardrijkskunde en geschiedenis naast elkaar gelegd om te zien hoe we die vakken konden combineren. We kozen de VOC als thema en verzonnen er opdrachten bij.

‘De kinderen mochten zelf een onderzoeksvraag bedenken. Wat wilden ze weten van de VOC? Daar hielpen we ze natuurlijk bij. Ook vertelden we dat ze aan het einde geen toets zouden krijgen, maar dat ze een toneelstuk, een gedicht of een lied moesten maken dat bij het thema paste. Als afsluiting was er een uitvoering voor de ouders. De kinderen schreven teksten. Ze oefenden samen. En ze bouwden een kartonnen schip voor op het podium. Ze werkten aan veel verschillende vaardigheden.

‘Bij de uitvoering zat de zaal bomvol. Ik stond bij de geluidsinstallatie. Toen Lot aan de beurt was met haar toneelstuk, voelde ik plaatsvervangende spanning. Hoe zou ze het doen? Ze had een hoofd als een biet, weet ik nog. Maar de woorden kwamen soepel uit haar mond, helder en duidelijk, zonder dat we haar hoefden te souffleren. De namen, de jaartallen, alles klopte.

‘Mijn collega en ik keken elkaar aan. Blij, trots. We zagen Lot daar staan met een zelfvertrouwen dat we nauwelijks van haar kenden, een zelfvertrouwen dat we met die klassieke vorm van onderwijs niet bij haar konden aanboren. En ze begreep de stof!

‘Voor ons was dit het bewijs dat dit de juiste weg is. Dit is de manier om een meisje als Lot binnenboord te houden. Want waarom zou je leerlingen die moeite hebben met leren blijven pijnigen met stof die vwo’ers nodig hebben, maar die ze zelf nooit zullen gebruiken? We moeten ieder kind het gevoel geven dat het op zijn eigen niveau iets leert. Op deze manier kan dat.

‘In de meivakantie bedachten we het volgende thema. Nu we gezien hadden hoeveel energie de klas van deze nieuwe manier van onderwijs kreeg, wilden we niet meer terug naar die gruwelijke klassikale aardrijkskundelessen. We kozen voor ‘De vakantiebeurs’. De leerlingen moesten zelf een reis bedenken voor een fictieve familie. Ook daarin stond Lot haar mannetje.

‘We zijn nu zes jaar verder. Inmiddels doet de hele school aan thematisch onderwijs. Het is wat meer werk, maar wat mij betreft is dat het meer dan waard. Ik haal er veel voldoening uit. En dat allemaal dankzij Lot.’

Lot heet in werkelijkheid anders.

Lees verder

Lees op deze pagina meer verhalen van leerkrachten, docenten en hoogleraren die vertellen over die ene leerling die hun kijk op het vak veranderde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden