Het Eeuwige Leven Cindy Kerseborn (1956-2019)

Door het vuur voor de Caribische literatuur

Ze begon haar loopbaan als verpleegkundige, maar haar hart lag bij films. Een drieluik over Caribische schrijvers werd haar levenswerk. 

Cindy Kerseborn. Beeld Joost van den Broek

‘Ze liep het land in naar een afgelegen boerderij op een verlaten en winderig eiland. Daar vroeg ze aan de bewoonster? ‘Is hier ergens een zwarte vrouw?’ ‘Ja’, zei de vrouw, ‘dat bent u.’

Het gebeurde tijdens de lange zoektocht van documentaire­maker Cindy Kerseborn en haar partner Abram de Swaan (socioloog) naar Astrid Roemer, die in 2016 als eerste auteur van Caribische oorsprong de P.C. Hooftprijs won. ‘Ze zou op Skye zitten, een ­eiland aan de Schotse westkust, waar de golven van de Atlantische Oceaan neerbeukten’, lacht De Swaan.

‘Roemer was daar helemaal niet. Uiteindelijk vonden we haar in Gent.’ De documentaire over Roemer was het laatste deel van een drieluik over Caribische literatuur. De eerdere twee gingen over Edgar Cairo en Frank Martinus Arion.

Haar laatste grote project was een documentaire over de dande, een Caribische muzieksoort die bij de jaarwisseling op Aruba wordt gespeeld door muzikanten die langs de huizen trekken. Alle opnamen zijn voltooid. Maar Cindy Kerseborn zal het eindresultaat niet zien. Ze overleed 17 september aan uitgezaaide baarmoederkanker, die in januari van dit jaar bij haar was vastgesteld. ­Tijdens haar ziekte werkte ze nog heel lang door. Niet alleen gaf ze instructies hoe de documentaire zou moeten voltooid, ook las ze nog honderden dichtbundels als jurylid van een poëzieprijs.

Kerseborn werd geboren in ­Paramaribo. Ze werd samen met haar jongere broer en zus opgevoed door haar vader, die ziekenbroeder was in een ziekenhuis. Op haar 17de vloog ze naar Nederland voor een verpleegkundigenopleiding in Katwijk. Ze kwam daar in contact met journalist en mediatrainer Rudy Lion Sjin Tjoe. ‘Ze had een tijdje verkering met de ex van mijn zuster. We bleken de liefde voor kunst, cultuur en Suriname te delen en bleven vrienden.’ Na haar gewone diploma verpleegkundige haalde ze ook een diploma psychiatrische verpleegkunde en werkte ze enkele jaren in een ziekenhuis in Amsterdam.

‘Maar het was niet echt haar roeping. Haar ambitie was iets te gaan doen in de media. En dat is via de achtertrap gelukt, dankzij haar drive’, zegt De Swaan. Haar eerste baantje was op de knipseldienst van NRC. Via een kantoorbaantje bij de omroep en een cursus aan de fotovakschool lukte het haar op te klimmen tot assistent-producer en assistent-regisseur.

In 1990 trouwde ze met de arts Theo van der Snoek. Na diens overlijden in 2001 kreeg ze een relatie met Abram de Swaan. Toen had ze al besloten zelf documentaires te gaan maken. De allereerste ging over de schrijver en voormalig Volkskrant-columnist Edgar Cairo, die in een eigen mengtaal van sranang en Nederlands schreef. ‘Ik vond het werk van Cairo met die kromme zinnen maar niets’, zegt Rudy Lion Sjin Tjoe. ‘Maar nadat ik de documentaire had gezien, was ik razend enthousiast.’

De Swaan: ‘Het was een zware bevalling. Alleen al het doen van de subsidie-aanvragen kostte zeeën van tijd. Veel fondsen wilden niet meer doen dan eentiende van het project. En dan moest je weer andere fondsen aanschrijven. Ik snap niet dat er niet één loket is.’ In 2015 voltooide ze het drieluik met de documentaire over Astrid Roemer onder de titel De wereld heeft gezicht verloren. Een jaar later kreeg Roemer de P.C .Hooftprijs.

Rudy Lion Sjin Tjoe: ‘Ze had een enorme om drive de cultuur van Suriname vast te leggen. En daarbij was ze een perfectionist. Het ­beste was niet goed genoeg.’ Volgens De Swaan was ze naar buiten toe open en spontaan, ze straalde enthousiasme uit. ‘Privé was ze veel meer gesloten.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden