Die ene leerlingSanne Kuyt

Docenten over de leerling die ze altijd bijbleef: ‘Jij ziet mij te weinig’

Beeld Hedy Tjin

Leerkrachten, docenten en hoogleraren over de leerling die hun kijk op het vak veranderde. Deze week: Sanne Kuyt (44), basisschoolleraar in Haarzuilens over de jongen die hij over het hoofd zag.

‘Die dag vroeg ik de leerlingen van groep 7/8 hoe ze over mij dachten. Ik vertelde dat ik als leerkracht altijd die dingen probeer te doen, waarvan ik denk dat ze goed zijn. Maar soms sla ik de plank misschien mis. 

‘Ik deelde briefjes uit met de cijfers 1 tot en met 3. Daar mochten ze alles opschrijven volgens een methodiek die we bij ons schoolbestuur ‘bassen’ noemen: het moet bruikbaar, aardig en specifiek zijn. Dus niet: Sanne is een lul.

‘Ik heb de leerlingen gevraagd of ik de briefjes hardop mocht voorlezen in de klas. Dat leek me wel zo transparant. Ze moesten niet het idee krijgen dat ik kritiek zou wegmoffelen. En dan konden we er meteen over praten. Ze vonden het prima.

‘Veel kinderen schreven iets op over de inhoud van het onderwijs. Dat ik ze meer zou moeten helpen bij het rekenen. Dat ze op een stillere plek wilden werken. Of dat ze meer werk mee naar huis wilden. Maar er was ook een jongen die iets heel anders schreef.

‘Het was een gozer met een scherp gevoel voor humor. Hij kwam vaak te laat, reageerde soms een beetje traag en was in de klas vaak wat stil. Maar hij voetbalde wel gewoon met de populaire jongens op het plein. Op zijn briefje had hij dit gekrabbeld: ‘Jij ziet mij te weinig.’

‘Het is continu een worsteling in het onderwijs: dat je alle kinderen aandacht moet geven. We hebben er niet veel tijd voor met dat rooster dat we draaien, een continurooster van half 9 tot 2 uur. Het is echt jakkeren soms. Al die vakken die aan bod moeten komen, er is geen minuut meer onbenut. Zelfs dat kwartiertje dat ze eten moet tegenwoordig een doel hebben – dan moet je voorlezen of het Jeugdjournaal staat aan. Het maakt het niet makkelijk om alle kinderen voldoende aandacht te geven.

‘Toen ik las wat die jongen had opgeschreven, ging ik heel snel na of het klopte. Ik spoelde in mijn hoofd de film terug. Maar eigenlijk wist ik meteen dat hij gelijk had, ontzettend gelijk. Ik liet hem te veel aan zijn lot over. Het voelde als een natte handdoek in mijn gezicht, want dit is zo ongeveer het ergste wat je als leerkracht kunt horen.

‘We hebben er daarna zo’n mooi gesprek over gehad in de klas. Hij zei dat ik meer tijd aan de anderen besteedde. Je hebt gelijk, antwoordde ik. Ik heb toen in het bijzijn van alle kinderen gezegd dat we een heel druk programma hadden, maar dat dat geen excuus was. Als hij het gevoel kreeg dat ik hem minder aandacht gaf dan de anderen, dan deed ik het niet goed.

Beeld Hedy Tjin

‘Het hield me wel bezig. In bed dacht ik erover wat ik ermee moest. Kort daarna heb ik hem bij me geroepen, om te bespreken hoe we de situatie konden veranderen. Ik stelde hem voor dat hij twee keer per week om half 9 aan mijn bureau zou komen, en dat we dan even met elkaar zouden praten. Dat vond hij een goed idee.

‘Het waren geen zware gesprekken. Gewoon: hoe gaat het met je, lukt het met de sommen, krijg je je werk af? Soms had hij mot met iemand. Dan spraken we daarover. Dat was voldoende.

‘Sindsdien ben ik me er veel bewuster van dat je als leerkracht iedereen moet proberen te zien, ieder kind elke dag even moet spreken. En als dat niet vanzelf gaat, dan moet je het structureren, organiseren.

‘Dus ja, onlangs had ik ook nog een meisje dat elke dag om half negen even bij me kwam. Zij had wat problemen met rekenen en volgde daarom een extra programma. Voor haar was het fijn te weten wanneer ze samen met de andere kinderen in de klas de instructie moest volgen en wanneer ze door kon met haar eigen werk. Dat vertelde ik haar dan vast. En zo kon ik meteen even peilen hoe het met haar ging.’

Onderwijzers over de leerling die ze altijd bijbleef: ‘Mijn moeder is een antisemiet, zei hij’

Leerkrachten, docenten en hoogleraren over de leerling die hun kijk op het vak veranderde. Vorige week: Iris Driessen (42), docent Nederlands bij het Hyperion Lyceum in Amsterdam, over Anis.

Gezocht: méér verhalen over die ene leerling!

Bent u zelf docent (geweest) en is er een leerling door wie u anders naar het vak bent gaan kijken? De Volkskrant zoekt deelnemers voor de rubriek Die ene leerling. Het gaat daarbij nadrukkelijk niet alleen om succesverhalen, waaruit blijkt hoe de docent een leerling weer op de rails wist te krijgen. Ook interessant zijn verhalen waarin een docent pas later inziet wat hij had moeten doen. Tips? Mail r.kuiper@volkskrant.nl. We houden rekening met de privacy van de leerling.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden