Stamgasten Café De Werf in Amsterdam

'Dit is mijn momentje, het lekkere, warme plekje waar ik me altijd welkom voel'

Talitha (42) pakt elke middag een momentje voor zichzelf bij café De Werf, bij haar om de hoek in Amsterdam. Met rosé, thee, cola of ginger ale.

Talitha (42) uit Amsterdam.

Talitha: ‘Sinds Els en Bas het café hebben overgenomen, zes jaar geleden, is dit mijn dagelijkse ritueel. Eerst ga ik met mijn moeder naar de Dappermarkt. Meestal haal ik er groente en fruit, vandaag toevallig helemaal niks. We spreken zo rond 1 uur af, maar met deze temperaturen kom ik maar moeilijk op gang. Dan zit zij meestal stipt om 1 uur op het terras van café ’t Dappertje en belt ze tien minuten later al om te vragen waar ik blijf.

‘We drinken wat, eten een broodje en om een uur of 4 zijn we wel weer klaar. Dan gaat zij naar huis en plof ik nog even neer bij Els en Bas. Mijn moeder woont aan de overkant, maar dit is mijn café, hier mag zij van mij niet komen. Dit is mijn momentje, het lekkere, warme plekje waar ik me altijd welkom voel en nooit met een rood hoofd naar binnen ga. Ze is weleens mee geweest hoor, maar ze drinkt sherry en dat hebben ze niet.

‘Er zijn weleens dagen dat we elkaar een beetje zat zijn. Af en toe weet ik ook niet zo goed waar we het over moeten hebben, zoveel zien we elkaar, maar ze begint altijd wel weer ergens over. Ze klaagt graag, over van alles. Dat ze weer van d’r sokken is gefietst, dat ze allerlei ziektes naar haar hoofd geslingerd heeft gekregen toen ze daar wat van zei. ‘Wat moet je nou eigenlijk, mislukt fotomodel?’, riep ze iemand laatst na – dat vond ik wel een goeie van haar. Zelf ben ik juist ontzettend rustig, ik zal nooit een fietser verrot schelden. Als we samen zijn en zoiets gebeurt, loop ik door. Ik ga liever de confrontatie niet aan met bepaalde mensen.

‘Soms, als ik zin heb om een middag helemaal niks te doen, zeg ik dat eerlijk: vandaag even geen markt. ‘Zal ik dan bij jou langskomen?’, vraagt ze dan meestal. Ik ben enig kind, net als mijn dochter van 13. Ik voel me verantwoordelijk, omdat ik weet dat mijn moeder zich niet zo goed in haar eentje kan vermaken en uitkijkt naar ons uitje. Na zo’n telefoontje kan ik me best schuldig voelen. Van de andere kant moet je ook af en toe aan jezelf denken. En zodra ik werk heb gevonden – ik ben druk aan het solliciteren – zal het ook anders worden. Maar dan hebben we gelukkig altijd het weekend nog.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden