Column Aaf Brandt Corstius

Dijenkletsen volgens Jerry Seinfeld; daar kunnen we nog wat van leren

Ik kijk graag naar Jerry Seinfelds programma Comedians in Cars Getting Coffee, want er is weinig leuker dan naar twee grappige mensen kijken die elkaar aan het lachen proberen te maken. Dat Seinfeld aan het begin over een bijzondere auto praat waarin hij zijn komische gast van die aflevering gaat ophalen, neem ik voor lief, net als de eindeloze tussenshots van Lavazzakoffie die in espressokopjes wordt gegoten. Het gaat om de momenten dat Ellen Degeneres en Jerry Seinfeld met een soort van bijna de slappe lach net iets te lang over paté zitten te praten.

Sommige komieken vallen door de mand tijdens het programma. Zach Galifianakis, die man met die baard die wel grappig was in de film The Hangover en die een leuk programma maakt waarbij hij tussen twee varens in beroemdheden ontvangt, blijkt in het echt het type beroemdheid te zijn dat zeurt over hoe beroemd hij is geworden. (Daarvan heb je er veel, trouwens.)

Galifianakis zeurt tegen Jerry (ik mag Jerry zeggen) dat hij in restaurants vaak door mensen wordt gefilmd, waarop Jerry antwoordt dat een restaurant een openbare plek is waar je anderen mag filmen. Daarna vraagt Galifianakis of Jerry niet de hele dag van die irritante fans achter zich aan heeft die ‘Hi Jerry!!!’ naar hem roepen, en dan antwoordt Jerry dat dat klopt, en dat hij dan ‘hi’ terugzegt.

Dodelijk. Heerlijk.

U heeft misschien al door dat ik Jerry Seinfeld een beetje verafgood. Hij heeft alleen één rare gewoonte, ontdekte ik na het kijken van 72 uur comedians in auto’s die koffie gingen drinken.

Heel vaak moet Jerry erg lachen om de komiek in kwestie, en dat is logisch, maar er worden zo ongelofelijk veel grappen uitgewisseld dat Jerry soms ook alleen maar dit doet: hij slaat op zijn dij.

Dat is dijenkletsen, zou je zeggen; dat doe je als je om iemand moet lachen, maar het rare is, Jerry lacht er niet bij. Hij heeft het dijenkletsen geheel losgezongen van het lachen. Hij slaat op zijn dij als code voor: ik vind dit grappig. Maar de natuurlijke reactie van de lach heeft hij niet.

Neplachen is natuurlijk best moeilijk, vooral als je een eerlijk iemand bent als Jerry Seinfeld. Op je dij slaan, daarentegen, is makkelijk. Dijenkletsen kun je prima faken. Meestal slaat Jerry twee keer. Klap, klap. En door. Hopen dat er zo iets gezegd wordt waarom hij wél echt om moet lachen.

Het leukste is dat de andere grappenmakers helemaal niet doorhebben dat Jerry tijdens het dijenkletsen niet lacht. Zij zijn alweer te druk met de volgende grap die ze gaan maken, zien in hun ooghoek een hand op een dij slaan en denken dat het wel snor zit.

Heel slim. Iets om in het dagelijks leven te proberen bij mensen die net iets te flauwe grappen maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.