Column Gidi Heesakkers

Die versbeleving had nooit zo dichtbij hoeven komen

Helemaal overprikkeld raken in een hypermarché met minstens vier versafdelingen en een non-foodsectie is een van mijn vakantiehobby’s. Ik maak op het moment een hypermarchéloze zomer door, maar dinsdag ontdekte ik dat er op drie kilometer afstand van mijn huis een megasupermarkt is geopend. 

Eropaf, met honger als een beer. Een slecht begin, dat weet iedereen die weleens boodschappen doet, maar voor de Jumbo Foodmarkt in Utrecht Leidsche Rijn toch zeker het halve werk. 

De Foodmarkt is een gigantische supermarkt met een soort inpandig foodfestival dat altijd gaande is. La Place is er uit de V&D-dood opgestaan en het draait allemaal om de ‘unieke versbeleving’. Die beleving begint al wanneer je met de vlakke roltrap van de parkeergarage naar de ingang schuift en de vissige versgeur je tegemoet wasemt: hallo buitenlandse supermarkt, even lekker weg in eigen land. 

En dan is daar het foodfestivalgedeelte, waar je als mens met trek alle zeilen bij moet zetten om je boodschappenlijstje niet meteen in een steenoven of frituurpan te gooien. Je kunt er ‘vers voor u gebakken’ kibbeling bestellen, salades, pizza’s, pokébowls of huisgemaakte hamburgers, die allemaal voor je neus worden klaargemaakt. Het is alleen niet de bedoeling dat je zo’n huisgemaakte hamburger al boodschappendoende naar binnen werkt. Je moet ’m mee naar huis nemen, of je gaat, zoals Jumbo het zegt, ‘even lekker zitten en genieten’ in het ‘Food Café’.

In eerste instantie bood ik weerstand. Ik haalde zonder problemen het koekjesschap, waar ik twee vijftigers bevangen zag raken door de keurig gespiegelde overdaad aan keuze. Iets verderop deed zich de mogelijkheid voor om een zak M&M’s te vullen met louter lievelingskleuren, of een plastic emmertje met snoepgroente naar keuze. Niks daarvan.

Ik had nog altijd nasiplannen met een tempehrestje in de koelkast toen ik op de afdeling brood en banket arriveerde. Daar zag ik verse hamburger-briochebroodjes liggen, die ik herkende van de huisgemaakte hamburger die ik daarnet nog succesvol links had laten liggen. 

Dus ik kocht die fucking briochebroodjes met alles wat erop en eraan hoort, en daarna viel ik ook nog voor de charmes van het woord ‘nieuw’ op de verpakking van een ‘burger style’-chipotlesaus in een superonhandige glazen fles. Het was alles bij elkaar duurder dan twee huisgemaakte hamburgers, maar voor ‘even lekker zitten en genieten’ had ik geen tijd. 

Eenmaal terug in de parkeergarage voelde ik me een overprikkelde dief van mijn eigen portemonnee. En van mijn vakantiehobby, bedorven door de versbeleving die nooit zo dichtbij had hoeven komen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.