lust & liefde

‘Deze zomer zullen er vast veel relaties sneuvelen. Tot die tijd is liefde troebel’

Het zelfbeeld van Floor veranderde in deze tijd zonder nieuwe contacten. Had ze wel voor de juiste man gekozen?

null Beeld Sasa Ostoja
Beeld Sasa Ostoja

‘Echt eenzaam ben ik door alle beperkingen het afgelopen jaar niet geweest. Maar ik heb me wel op mezelf teruggeworpen gevoeld. De meeste van mijn vrienden wonen samen met een partner of met huisgenoten, ze ontfermden zich heus over me, boden me bij wijze van spreken de plek aan van een van hun tafelpoten om mij een gevoel van gezamenlijkheid te geven. Maar uiteindelijk heb ik toch veel uren in mijn eentje doorgebracht. Het rare van die gedwongen eenzelvigheid is dat je situaties en mensen anders gaat beoordelen. Het is of de frisse wind van het gewone leven ontbreekt; de vluchtige samenkomsten met onbekenden op straat en op feestjes hielden op, al die mannen en vrouwen van wie ik de volgende dag hun gezichten nauwelijks meer zou herkennen, ontmoette ik niet meer. Het leven werd niet alleen statischer, maar ook stoffiger. Als er niks nieuws gebeurt, is er geen beweging, en als er geen beweging is, kom je in een vicieuze cirkel terecht. Er is geen verte meer. Ik heb lang nagedacht over hoe ik zo verdrietig heb kunnen zijn over de breuk met de man met wie ik vorig voorjaar vierenhalve maand ge­datet heb, aan wie ik mijn hart verloor, ook al zei ik van niet, en tegen wie ik loog toen ik zei dat-ie niets meer betekende dan een fantastische quarantainerelatie. Ik was toen al van hem gaan houden. Onder andere omstandigheden had mijn gevoel voor hem nooit zo kunnen groeien, dan waren mijn ontmoetingen met hem als het ware verdund door ontmoetingen met anderen. Dan had ik eerder ingezien dat hij niet echt geïnteresseerd was.

Veel tijd doorbrengen in je eentje verstoort je beoordelingsvermogen en doet iets met je zelfbeeld. Als met oogkleppen op, ging ik met hem door. Ook toen bleek dat hij soms dagenlang niet op berichten antwoordde en alleen iets liet horen wanneer het hem uitkwam. Alle rode vlaggen en signalen heb ik genegeerd, niet met bravoure, maar uit blindheid. Of uit verveling. Hij was erg leuk, maar ook: gebrek aan beter. Hij woonde een paar honderd meter bij me vandaan, het was gewoon makkelijk en fijn om elkaar op te zoeken. Maar wat minder voor de hand lag en wat me nog het meest overviel, was de gehechtheid die ik desondanks had ontwikkeld en die mij na dat krappe halfjaar achterliet met klassiek liefdesverdriet. Ik wist toch dat deze relatie niet levensvatbaar was? Waarom at ik dan niet meer na dat ene telefoontje op die ene avond, kwam ik de deur niet meer uit, had ik het steeds maar koud en nergens meer zin in? Het weekend voor hij belde hadden we nog samen doorgebracht, en plannen gemaakt voor een barbecue met zijn vrienden. En nu zei hij: ik heb het idee dat jij meer voor mij voelt dan andersom, ik denk dat we beter kunnen stoppen. Hij wilde zich concentreren op zijn werk, op zijn toekomst en daar hoorde geen vriendin bij. Ik schoot in de lach, antwoordde dat ik het waardeerde dat hij kennelijk genoeg om me gaf om het officieel uit te maken. En weer leek ik losgezongen van wat ik echt wilde en ervoer, alsof iets me tegenhield door en door te voelen.

Ik heb dat ook bij anderen gezien in mijn omgeving. Alsof leeftijdgenoten massaal gedreven werden door wanhoop, in plaats van door de gebruikelijke nieuwsgierigheid en kritisch vermogen. De wanhoop van de uitzichtloosheid: van hoelang gaat deze prikkelarme tijd nog duren. De bereidheid genoegen te nemen met minder, zoals je, als je honger hebt, gewoon iets in je maag wilt hebben. Ik zie mensen die binnen een jaar zijn gaan samenwonen, van wie ik zeker weet dat ze onder andere omstandigheden juist allang uit elkaar waren gegaan, mijn zus heeft een vriend die niet verliefd is op haar en al meerdere malen is vreemdgegaan, toch mag hij blijven. Een vriendin van me ziet haar vriend, die ze nu een jaar kent, als bezigheidstherapie. Hij heeft haar veroverd met cadeautjes en bloemen, ze geeft toe dat ze in intellectueel opzicht nauwelijks raakvlakken hebben, maar de seks is goed en hij is grappig, en het is makkelijker hem te houden dan weg te doen. Ze wonen intussen zelfs samen. Door alle gebrek aan variatie en keuzemogelijkheden lijkt ook de waardering voor verliefdheid te veranderen, want hoezo op zoek naar die speld in de hooiberg als je blij mag zijn dat je überhaupt iemand bereid hebt gevonden om de weekenden mee door te brengen? Als straks alles open is, zal ieders blik zeker wel weer verruimen, die van mij, van mijn zus, van mijn vriendin. Het kan bijna niet anders of deze zomer zullen er veel relaties sneuvelen en omwaaien. Tot die tijd is liefde troebel.

Wat mijzelf betreft: mijn ongerede liefdesverdriet om de man van wie ik steeds wist dat-ie niet bij me past, is nog altijd niet voorbij. Het komt in vlagen en soms merk ik dat ik een week niet aan hem heb gedacht. Maar dat doet niets met mijn vertrouwen in de toekomst. Ik ben bang dat ik bezig ben de aansluiting op de ‘relatiemarkt’ te missen. Een ex van mij bezit intussen een koophuis met zijn verloofde, vriendinnen worden zwanger, nog even en iedereen is voorzien. Vroeger wilde ik voor mijn 30ste mijn eerste kind, dat gaat vast niet meer lukken, ik ben al 27. Een heel jaar is mij afgenomen. Het is alsof ik me in een soort tunnel bevind. In een volle kroeg reageerden mannen op me; contacten met anderen slepen de manier waarop ik over mezelf dacht. Nu dat al een jaar lang niet meer bestaat, weet ik minder goed wat ik waard ben. De dagelijkse bevestiging hield op, en dus koos ik vorig voorjaar voor de eerste de beste, de verkeerde. Nu ik opkrabbel, begin ik weer met daten, maar waarom dan toch, date ik nu met een man die volgend jaar naar het buitenland gaat? Nog altijd blijkt er iets mis met mijn gewoonlijk heldere beoordelingsvermogen, opnieuw neig ik naar een doodlopende relatie.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Floor ­gefingeerd.

Zomerliefdes oproep

Voor komende zomer zijn we (weer!) op zoek naar lezers die willen vertellen over een bijzondere vakantieliefde van lang of kort geleden. Ook wanneer jullie niet meer bij elkaar zijn. We willen ook de vakantieliefde zelf aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek. Meedoen? Mail een korte ­toelichting naar: lust@volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden