Deze 'buitenlander' heeft wat ambivalente gevoelens over honden

Veel Marokkanen hebben weinig op met honden. Aanvankelijk ook de familie van Hayat. Maar een hond in een tasje is een ander verhaal.

De hond op de foto heeft niets te maken met de hond in het verhaal. Beeld Eva Roefs

Ik zit in de tram als een hond vol enthousiasme tegen me opspringt en m'n schoen begint af te lebberen. Wanneer ik mijn voet wegtrek, en daarbij kennelijk een gezicht trek als opgejaagd wild, moppert het baasje tegen een blonde jongen: 'Buitenlanders moeten niets van honden hebben.' Ze verzekert hem dat het beest geen kwaad doet - beweren hondeneigenaar ooit anders? De jongen zelf probeert ondertussen zo goed en kwaad als het gaat de hond van zijn schoot af te krijgen, een spel dat de kwispelaar graag de rest van de rit speelt.

Tja, deze 'buitenlander' heeft inderdaad wat ambivalente gevoelens over honden, dat kan ik niet ontkennen. Marokkanen voelen door de bank genomen weinig hartstocht voor de trouwe viervoeter, wat volgens mij te wijten is aan de boodschap die we van huis uit ingeprent krijgen: honden zijn onrein. Het is mij nog steeds niet duidelijk wat daar mee wordt bedoeld. De geur van natte hond is inderdaad niet heel fris, nee. Maar brengen niet alle harige dieren een zeker aroma met zich mee? De lucht van een kattenbak is ook bepaald geen Chanel, maar alle poezelige beestjes waren gewoon welkom en kregen van mijn moeder een schoteltje melk. Honden daarentegen zouden de engelen verjagen en mochten daarom niet in huis. Dat vond ik best ingewikkeld want als ik bij mijn buurmeisje ging spelen, die dus een hond had, vroeg ik me af waar ik mijn beschermengelen moest laten. Ik stelde me dan maar voor dat ze buiten bij de deur bleven rondzweven tot ik ze weer zou ophalen, wat ik best lullig vond als het regende. Het beeld van smetvrezende engelen heeft grote indruk op me gemaakt want tot op de dag van vandaag wil ik geen hondenkwijl aan m'n lijf. Ik vind het leuke beesten, knuffel en aai ze graag, maar blijf ver uit de buurt van die uitgestoken tong.

Marokkanen hebben sowieso een minder passionele band met dieren. We mogen dan bekend staan als geitenliefhebbers, zaken als dierendag en kattenhotels zijn ons vreemd. Toen mijn moeder en ik eens een gewond vogeltje probeerden te helpen en ik de dierenambulance belde, dacht mijn moeder dat ik haar in de maling nam. Ze was stomverbaasd dat zoiets bestond. In Marokko mag je al blij zijn wanneer de hulpdiensten voor mensen uitrukken, laat staan voor dieren. Waarbij die hulpdienst overigens weinig meer behelst dan een laadbak met brancard. Ze kijken daar in het ziekenhuis wel of er nog iets te redden valt. Mijn vader grapte altijd dat dieren in Nederland het beter hebben dan mensen in Marokko. Je weet dat je in een fijn land leeft wanneer de dieren snoep krijgen terwijl de mensen lijnen.

Het hele 'honden zijn onrein'-verhaal heeft ondertussen minder indruk gemaakt op mijn middelste zusje, want die kwam vorig jaar ineens met een pup aanzetten. Toen ik hoorde dat ze een hond zou nemen, was ik blij verrast. Mijn zusje is namelijk van het soort dat niet doet aan lopen en ze neemt nog liever de taxi naar de bushalte dan dat ze de fiets pakt. Ik vond het daarom erg bemoedigend dat ze voortaan tweemaal daags met een hond een ommetje zou maken en op uitbundige dagen zelfs over het strand of door een bos zou rennen. Dat bleek een naïeve veronderstelling, want ze kocht zo'n beest dat ook niet veel aan lopen doet. Ik heb geen idee van het ras, maar het is zo'n klein, langharig en veel te duur beestje met kraaloogjes, eentje die je in je handtas kunt stoppen. En dat is ook precies wat mijn zusje doet. Compleet met kralenkettinkjes, glinstertjes en afgestemde outfits. Je reinste dierenmishandeling. Middenin de zomer kwam ze op een bloedhete dag met dat beest aanzetten in een roze tutu. Het arme dier had z'n tong uit z'n bek hangen en zag er duidelijk oververhit uit. Toen ik zei dat die achterlijk roze jurk uit moest omdat het veel te heet was, zei ze beteuterd dat het net zo schattig stond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden