ColumnAaf Brandt Corstius

Dennis is je buurjongen, geen naam voor een storm

Nu onze stormen ineens namen hebben, vind ik ze veel heftiger. Ik heb deze week twee nachten niet kunnen slapen door het gewoed van storm Ciara, ik ben drie keer bijna van mijn fiets gewaaid en heb een keer de tram genomen, iets wat ik verder nooit doe, omdat ik niet meer vooruit kwam op de fiets.

Steeds als me de afgelopen dagen zoiets overkwam, dacht ik: dat komt door storm Ciara. Terwijl ik vroeger alleen maar dacht: jezus, wat waait het hard. Dat je er een naam bij hebt, zorgt dat je de storm als een persoon gaat zien, een tegenstander. Ik zag er zelfs een heel mens bij; Cruella DeVil, de slechterik uit 101 Dalmatiërs, maar dan niet met een witte, maar een rode jas. Specifiek, ik weet het. Maar Ciara is ook best een specifieke naam.

En nu komt storm Dennis eraan, of misschien is hij er al, want toen ik gisteren halverwege een brede straat toch maar weer van de fiets stapte om lopend tegen de wind in verder te ploeteren, was Ciara volgens alle nieuwsberichten alweer weg en was Dennis op komst.

Dennis, sorry, ik vind het geen naam voor een storm. Dennis is gewoon je oude buurjongen die op tennis zat, Dennis is iemand met een blonde lok half over zijn voorhoofd, Dennis is die ene joviale vader van het schoolplein die altijd de drank regelt voor het schoolfeest, Dennis is de man van de balie van de sportschool die zo hard HALLO roept, Dennis heeft twee kinderen en die heten May-Britt en Sem, maar Dennis is geen storm. Dit ondanks het feit dat Dennis Storm bestaat.

Ik heb de komende stormen al even doorgenomen, want het KNMI heeft een lijst namen paraat, we werken het hele alfabet af, en op die lijst staan inderdaad wat stormachtige stormnamen – Maura, Tara en Vince, je zíét ze woeden – maar ook wat namen waarvan je denkt, is dit een storm of is dit gewoon mijn aardige buurman? Jan. Noah. Hugh.

Hugh! Dat is een Engelse intellectueel met verward haar en charmant-slechte tanden! Dat is geen storm.

Maar het meest verheug ik me op storm Gerda. Die komt er binnenkort al aan, na Dennis, Ellen en Francis (allemaal ouders-van-het-schoolplein-van-vroeger-stormen). Gerda is zo’n naam waarbij je je een volstrekt vriendelijke vrouw van in de zestig voorstelt, met een houten ketting om en een lange, wijd uitlopende rode trui. En die moet ons dan gaan teisteren.

Ik heb veel zin om de hele tijd te zeggen: ‘Niet naar buiten gaan, want daar woedt Gerda.’ Of: ‘Gerda komt eraan, beter binnen blijven.’ Of: ‘Gerda blies me van mijn fiets.’

Maar goed, eerst Dennis doorstaan. Wordt een makkie, denk ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden