De Zwolse pauperflat van mijn jeugd: ik kende geen spannender plek om op te groeien

.

Nadia EzzeroiliBeeld De Volkskrant

Waarom filmmakers nog niet hebben bedacht een serie te maken over een willekeurige flat in een Nederlandse provinciestad, is me een raadsel. Flatbewoner zoekt ontsnapping: geheide hit.

Ik was gelukkig in de Zwolse pauperflat van mijn jeugd, ik kende geen spannender plek om op te groeien. Maar dat gold niet voor de chagrijnige en gedeprimeerde volwassenen die er woonden. Zij zagen de flat vooral als een tijdelijke stop in hun zoektocht naar een betere plek.

Het racistische oude vrouwtje bijvoorbeeld, met haar poedel. Die zag haar flat veranderen, kon dat niet verkroppen en liet het iedereen weten. 'Gehoord dat die negers er eindelijk uit zijn gegooid?', hoorde ik haar eens met schelle stem tegen een van de weinige niet-gekleurde buurmannen roepen.

Ze doelde op mijn Antilliaanse vriendinnetje, haar broertje en moeder. Van mijn eigen moeder mocht ik niet bij haar thuis spelen toen duidelijk werd dat haar moeder niet op de taxi stond te wachten wanneer ze in weinig verhullende kleding verveeld voor de flat heen en weer liep tot ze werd opgehaald door schimmige figuren. Na een cocaïnevondst in haar wc-ruimte was het einde oefening voor het gezin.

De poedel van de oude buurvrouw werd overigens ooit bijna vermorzeld door een koelkast die door de aso's' van vierhoog naar beneden werd gekeild. De aso's, voormalige kampers en de enige buren voor wie ik huiverde omdat ze zelfs kinderen dreigden te slaan, bleven niet lang hangen. Zelfs voor onze paupermaatstaven waren zij te onaangepast.

Daarvoor in de plaats kwam een Iraaks gezin; in het land van herkomst behorend tot de elite, nu gevlucht voor het regime. De assertieve en hardwerkende heer des huizes zou ik tien jaar later in een Nederlands actualiteitenprogramma zien vertellen over de val van Saddam Hoessein. Het gezin verhuisde binnen enkele jaren lachend naar een mooier huis.

En dan mijn favoriet, meneer de Manke. Een lange, stram lopende, vrolijke oude man die altijd bij de lift stond te fluiten. Het type dat 's winters kinderen een bezem gaf om sneeuw van de bevroren sloot te vegen zodat we over onze eigen schaatsbaan konden glijden. Misschien wel de enige volwassene die gelukkig was met zijn flatje.

Een paar jaar geleden overleed meneer de Manke. Enkele maanden later, toen ik even bij mijn ouders logeerde, stonden weer eens hulpdiensten bij de flat. Nu niet voor huiselijk geweld of een opgerolde wietplantage, maar om het lichaam van zijn vrouw af te voeren. Ze had niet verder gewild zonder haar man en was van het balkon gesprongen.

Met het overlijden van het oude stel was ook de liefde uit de flat vertrokken. Sindsdien kom ik er niet meer graag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden