ColumnToine Heijmans

De wijn van mijn vader was van een vriend een vijand geworden

Vader Heijmans nam al selfies in de jaren ?70. Beeld uit de album van Toine Heijmans
Vader Heijmans nam al selfies in de jaren ?70.Beeld uit de album van Toine Heijmans

Volkskrantverslaggever Toine Heijmans schrijft wekelijks over zijn vader, die alzheimer heeft.

Één keer slechts, een aanzienlijke tijd geleden al, de verhouding met zijn nieuwe vriend dr. Alzheimer was nog geheim ook al wisten we er natuurlijk van (we leken wel Haagse verslaggevers in die tijd, die weten ook van alles en schrijven het niet op, het is te persoonlijk, ze geloven het niet, ze willen hard bewijs of ze willen niemand kwetsen, zeker niet de bronnen die ze koesteren) - één keer slechts vertelde mijn vader over wat hem overkomt en wat hij daarvan vindt.

Mijn vader is geen prater, hij praat alleen in gezelschap van zijn wijn. En dan nog gaat het nergens over. Met praten over dingen die ergens over gaan, had hij al moeite lang voordat de dr. met hem ging lopen, ik bedoel, je moet de goeie ouwe Alzheimer ook niet overál de schuld van geven.

De eerste en enige keer dat mijn vader informeerde naar de fysieke beleving van mijn verkering met een meisje, een poging tot vaderlijk advies, formuleerde hij een ingewikkelde zin waarvan ik alleen 'metdebloemetjesendebijtjes' verstond, een zin, wist ik meteen, waarop hij stiekem geoefend had en die niet zijn mond verliet zoals hij hem graag zijn mond had horen verlaten. Ik was 21. Ik kende de bloemetjes en de bijtjes. Waarschijnlijk wilde hij die vraag al vier jaar stellen, maar kwam er steeds iets tussen, zoals een Haagse verslaggever altijd wel een ander stukje heeft te tikken dan dat ene zonder hard bewijs.

Ik bedoel: als je in het Tweede Kamerrestaurant mijn vader ziet smoezen met dr. Alzheimer, een goede fles op tafel, zegt dat niks over de fysieke beleving van hun relatie. Pas als hun coalitie begint te wankelen wordt het politiek relevant - en ben je te laat.

Die ene keer dat mijn vader over zijn relatie met de dr. vertelde, zaten we in de auto. Eerst legde hij zijn hand op mijn knie. De zin die hij vervolgens uitsprak, lag vermoedelijk al een tijdje te rijpen in de kelder, maar kwam er smetteloos uit.

'Al het leuke van het leven verdwijnt.'

Voor dit feit was hard bewijs. In overleg met de medische autoriteiten hadden we mijn vader net een quotum opgelegd van één glas wijn per dag. Een slap compromis op weg naar de complete drooglegging, dat begreep mijn vader ook wel. Zijn wijn was van een vriend een vijand geworden.

Ach, zei ik, gun die man zijn pleziertje. Wist ik veel dat hij samen met de prof. dr. ir. in de werkkamer aan het moonshinen was.

De dr. had het slim bekeken. Mijn vader mocht een glas per dag drinken, maar dat glas vergat hij weer, dus was er geen glas geweest. Het is zo mogelijk op één dag meerdere eerste glazen wijn te drinken.

Die avond volgde ik hem naar zijn werkkamer, een bijzondere bestemming, er was niets meer te werken. De wijnfles had hij verstopt achter een rij belangrijke ordners. Hij dronk uit die fles, toen ik binnenkwam. Er zijn poses waarin je je vader niet graag ziet, en dit was er duidelijk een van.

Wat zei ik tegen mijn vader?

Niets.

t.heijmans@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden