De wereld die Vanessa heet

Ze zingt al tien jaar niet meer, maar Vanessa geldt nog steeds als een Ster. Dagelijks wordt Connie Breukhoven gevraagd voor interviews en quizzen....

MIDDEN in het gesprek komt zoon Marvin (9) thuis uit school. Hij krijgt meteen alle aandacht en de andere activiteiten in huize Breukhoven (onophoudelijk rinkelende telefoons, huishoudster Janny die zich regelmatig meldt, de aanwezigheid van de journalist) zijn van secundair belang. Het gaat nu even om Marvin, zoals het straks zal gaan om Jordy (15) die door zijn moeder iets te enthousiast is geknipt en later nog om Constanza (22) die over niet al te lange tijd het huis uit wil.

Marvin had een akkefietje op school. Een paar vriendjes hadden hem big genoemd. Hij was zo boos geworden dat de juffrouw hem apart had gezet om af te koelen. 'Boos, alleen maar omdat ze je big noemen? Maar een big is toch een heel leuk dier?', probeert moeder Connie nog. Maar als Marvin erover vertelt, wordt hij weer opgewonden. Als hij de kamer uit is, zegt Connie dat ze in principe tegen geweld is, maar dat als ze Marvin voor 'bruine' hadden uitgescholden (wat meer voor de hand had gelegen voor dit jongetje uit Costa Rica), hij er wat haar betreft best op los had mogen slaan.

Connie: 'Ik vind namelijk dat je je niet moet laten uitschelden, ik ben streetwise opgevoed. Mijn ouders zeiden altijd: ''Laat jij je uitschelden voor jodin?! Hup, pak een bezem en sla erop los - en niet steeds thuis komen klagen, zelf oplossen'' Als je het niet met woorden kunt regelen, dan maar zo. Dat heb ik van mijn vader en moeder geleerd.'

'Ja, zo is Con', zegt man Hans een beetje besmuikt.

Hans (51) en Connie (46) Breukhoven waren vorige maand tien jaar getrouwd. Hans is directeur van de Free Record Shop, het bedrijf dat onlangs zijn 25-jarig jubileum vierde. Connie assisteert hem in een aantal pr-taken en zorgt voor het huishouden dat naast hen beiden bestaat uit vier kinderen: Constanza, Jordy, Shanna en Marvin. Connie was vroeger bekend onder de artiestennaam Vanessa, eerst als fotomodel, later als zangeres. Enkele van haar hits waren Upside Down, Dynamite en Obsession. Wellicht meer nog dan door haar muziek was Vanessa bekend door haar uiterlijk: blond en sexy. Over haar borsten circuleerden destijds talloze moppen. Vliegen twee muggen over het strand, zien ze Vanessa liggen, topless. Jeetje zeg, zegt de ene mug tegen de andere, hebben wij dat gedaan?

Het gezin Breukhoven woont in een grote villa in Wassenaar, een huis waar zelfs de sterren van Dynasty jaloers op zouden zijn. Oprijlaan, enorme tuin met bordes, overdekt zwembad, weldadig gedecoreerd allemaal, een wagenpark met onder meer een Jaguar, een Mercedes en een Range Rover; huishoudster, tuinman.

Connie is al meer dan tien jaar geleden met haar zangcarrière gestopt, maar geldt nog steeds als een Ster. Althans: dat beeld rijst op uit de populaire pers en tv-programma's als Showtime en Villa Felderhof, waarin het echtpaar Breukhoven als hét societypaar van Nederland figureert. Het leven van Hans en Connie lijkt zich af te spelen tussen de premièreparty van de musical Joe en het MTV-gala. Afgelopen zomer vonden ze het zelf ook te veel worden en besloten ze tot een publiciteitsstop.

Hans: 'Het werd een beetje een overkill, publiciteit moet je doseren. Als je elk interviewverzoek inwilligt, zit hier iedere week iemand en er moet nog gewerkt worden ook.'

Connie: 'Iedere week? Ik krijg drie, vier verzoeken per dag! Of ik in een quiz wil, of ik in de jury van een miss-verkiezing wil, of ik in de 5 Uur Show wil. Vanmorgen nog werd er gebeld: of we met het hele gezin met kerst in Koffietijd willen. Dat blaas ik allemaal af, mijn kracht is eerder nee zeggen dan ja. Het is gek hè, ik treed al zo lang niet meer op, maar er blijft belangstelling.

Hans: 'Zodra je in dit land boven het maaiveld uitkomt, ben je interessant. Connie heeft als artieste altijd in de belangstelling gestaan, en is daar slim mee omgegaan. Dat is zo gebleven, ze is een echte vip geworden. En ik ben een ondernemer die niet in de luwte opereert, maar juist op de barricaden. Die combinatie maakt ons kennelijk erg gewild bij de pers.'

Wordt er door bekende Nederlanders vaak afgegeven op de roddelpers, Breukhoven en zijn vrouw hebben geen klagen. De media eten uit hun hand, maar dan moet je ze zo af en toe wel een kluif toewerpen - voor wat hoort wat. Daarom liggen de fotografen op een mooie zomerdag ook nooit in de bosjes om Connie naakt te kieken.

Connie: 'Dat is een soort code. Als ze een foto willen, kan dat, maar dan wil ik me wel eerst even opmaken. Niemand heeft er wat aan als ze me stiekem fotograferen. Als dat wel gebeurt, stap ik naar ze toe en zeg: hé joh, kom even binnen, neem een kop koffie en een boterham, dan beloof ik je dat je over tien minuten een mooie glamourfoto mag maken.'

Hans: 'Waarom zouden ze hier in de bosjes gaan liggen als ze gewoon kunnen aanbellen?'

Het wederzijdse respect tussen de familie Breukhoven en de pers dateert nog uit de tijd dat Vanessa blij was met elk goed verhaal. Dat leverde haar altijd extra werk op, dus waarom zou ze die lui nu ineens buiten de deur houden, kom nou zeg, zoveel kapsones heeft ze toch niet?

De samenwerking gaat ver. Henk van der Meyden wist destijds dat haar derde huwelijk op springen stond en belde haar met de mededeling dat hij wilde publiceren. Ze verzocht hem daarmee te wachten totdat ze samen met dochter Constanza voor zes weken naar Zuid-Frankrijk zou gaan en ze dus geen last zouden hebben van al het rumoer. Henk was zo vriendelijk. Toen het echtpaar een paar jaar geleden in een klap drie kinderen uit Costa Rica adopteerde, hebben ze zelf een serie foto's van dit prille gezinsgeluk gemaakt die vervolgens exclusief aan Van der Meyden werden aangeboden, zodat er geen indianenverhalen verschenen. Zo gaat dat in de wereld die Vanessa heet.

Connie: 'Laatst stond op de cover van Story: Vanessa walgt van seks.'

Hans: 'Ja, ik schrok me rot.'

Connie: 'Het bleek alleen maar te gaan om mijn mening over de seksfilms die SBS 6 tegenwoordig uitzendt. Daar walg ik inderdaad van, daar kan ik van kotsen. Op zaterdag mogen onze kinderen langer opblijven en dan maak ik altijd chocolademelk met een klodder slagroom erop. Kom ik de huiskamer binnen, zit die kleine jongen van negen te kijken naar twee mensen die aan SM doen. Wil ie natuurlijk weten wat dat is. Ik krijg dan meteen een rood hoofd, want ik vind dat hij daar nog niet aan toe is.'

Ze is van mening dat je je geluk best mag uitdragen, als je zo'n tof huwelijk hebt als het hare en een gezin waar je trots op bent.

Connie: 'Als ik niet Connie Breukhoven was en ik zou over haar lezen, dan zou ik best Connie Breukhoven willen zijn.'

Hans: 'Ik ken ook veel mensen die voor geen goud ter wereld met ons zouden willen ruilen.'

Connie: 'Wie dan?'

Hans Breukhoven is een selfmade man, die zijn Free Record Shop stukje bij beetje heeft opgebouwd tot het bedrijf dat het nu is: plusminus tweehonderd winkels in Nederland, België, Luxemburg en Noorwegen, marktleider in Nederland met 23 procent van de totale cd-omzet. Samen met het bedrijf Ceteco is Breukhoven inmiddels bezig met de vestiging van nieuwe winkels in Zuid-Amerika. Er zijn er al zes in Honduras, zes in El Salvador en zes in Guatemala. Ze staan nu op het punt zaken te openen in Venezuela en Argentinië.

Hans: 'Ik vind dat je als ondernemer de plicht hebt een bedrijf te laten groeien. Ik zou best kunnen stoppen met werken en gaan rentenieren, maar daar ben ik de man niet naar. Groeien is makkelijker dan stilstaan. De Japanners doen alle mogelijk moeite om hun bonsaiboompjes klein te houden, maar de natuur wil dat alles groeit. Gelukkig steunt Connie me, ze is de perfecte ambassadrice voor de zaak. Los van haar bekendheid en voorkomen, vinden de mensen haar leuk gek. Ja, ze heeft de Free Record Shop een aureooltje gegeven. Aan de andere kant weet ze donders goed dat een ondernemer geen postbode is, dat ik toch minstens tachtig uur per week aan het werk ben. Ja, Con is voor mij de ideale vrouw, ik ben bijzonder happy met haar.'

Connie: 'Ik denk dat het een soort weegschaal moet zijn. Hans heeft een tegenpool nodig, hij zou niets hebben aan een vrouw die alleen maar ja zit te knikken. Ik heb een duidelijke mening, ik ken die muziekbranche van binnen en van buiten. Je moet niet vergeten dat ik mijn sporen allang had verdiend toen ik Hans ontmoette. Een paar jaar geleden vroeg een kennisje hier uit de buurt of ik niet samen met haar een opleiding voor makelaar wilde doen - om onszelf te bewijzen, zeg maar. Nou, daar had ik geen behoefte aan. Ik ben niet het type meisje dat achter de kassa van Zeeman is weggeplukt.'

Hans en Connie ontmoetten elkaar ruim tien jaar geleden voor het eerst in Cannes, hun huwelijksfeest werd gegeven in Hotel des Indes in Den Haag en ze wonen nu in Wassenaar. Een zekere consequente levensstijl kun je ze dus niet ontzeggen. In Wassenaar leven ze een beetje op zichzelf, ze hebben niet zoveel te maken met de kouwe kak van loden jassen en geruite rokken.

Connie: 'Hier wonen heel beschaafde mensen ja, maar die loden hoedjes zijn niet mijn pakkie-an. Ik kan niet de hele buurt gaan restylen. Kom op zeg, ik heb het al druk genoeg met het huis. Gelukkig ben ik hier in het dorp niet Vanessa maar de moeder van Marvin en Shanna.'

Hans: 'Je hebt kouwe kak en nouveaux riches. Wij zijn nouveaux riches en ik vind dat een eretitel. We hebben alles namelijk helemaal zelf verdiend en zijn beschaafd gebleven. Nouveaux riches in de zin van een of andere aso die in een restaurant met een paar duizend gulden zit te wapperen, dat hoeft voor mij niet, zo zitten wij niet in elkaar.'

Nee, Breukhoven is geen parvenu, en zijn vrouw heeft wat huis-inrichten betreft, absoluut smaak. Wie witleren bankstellen en veel roze verwacht, komt bedrogen uit. De villa is volledig gestoffeerd in warme geeltinten, Toscaans bruin en zandkleuren. Overal groene planten, gouden engeltjes, fotolijstjes, in de leesmand liggen Donald Duck en Weekend gezellig naast elkaar. Het toilet beneden lijkt een dependance van Parfumerie Douglas, zoveel flesjes eau de toilette staan er. In de huiskamer branden overal kaarsen, het houtvuur knappert en onophoudelijk klinkt klassieke muziek.

Connie draagt een roomwitte twinset (hoog gesloten, in weerwil van haar imago), een pittig kort rokje en hoge laarzen. Haar make-up is perfect, evenals haar figuur. Hans draagt een pak met vest, niet klassiek maar eerder modieus in de stijl waarin ook de pakken van Paul Witteman modieus zijn. Tijdens het gesprek houden ze af en toe elkaars hand vast, zij noemt hem regelmatig 'schat'. Uit ieder woord en uit ieder gebaar blijkt dat Connie Breukhoven zich heeft ontwikkeld van vurige vamp tot trouwe echtgenote en moeder.

Connie: 'Ik vind het heerlijk om mensen in de watten te leggen. Ik hou van kaarsjes aan, open haardje, muziekje erbij, gezellig, warm. Bij het ontbijt 's morgens vroeg in de keuken brand ik al kaarsjes.'

Hans: 'Connie heeft dat joodse, dat graag willen verzorgen. Ieder hoekje in dit huis is ingericht, het is al de derde keer dat ze alles heeft gerestyled.'

Connie: 'Toen mijn moeder zo ziek lag, ging ik drie keer per dag in het ziekenhuis op bezoek. Daar lag ook een oud vrouwtje dat niet meer uit bed kwam, ze was helemaal doorgelegen. Ik nam boterkoek voor haar mee en een nieuwe pyjama. Ik heb ook gevraagd of ze een ander bed kon krijgen, zodat ze beter kon liggen. Op een gegeven moment heb ik haar uit bed getild, bij de arm genomen en ben ik met haar door de gang gaan lopen. Echt waar, ze was in jaren niet op geweest en ze liep! Haar familie kwam daarna ook weer eens langs. Ze hadden gehoord dat Vanessa af en toe bij hun moeder op bezoek ging, dat wilden ze wel eens zien.'

Ze zat een keer bij de kapper en hoorde dat een van de klanten geen geld meer had voor een permanentje. Ze heeft toen geregeld dat die vrouw toch werd opgeknapt, onder het mom van 'een cadeautje van de zaak vanwege het 25-jarig bestaan'. Zo lijkt ze vanuit Wassenaar per ongeluk en op kleine schaal het gat te vullen dat na de dood van prinses Diana en Moeder Teresa is ontstaan. Maar kapsones zijn haar vreemd, ze doet dat soort dingen intuïtief, gewoon omdat ze het zo voelt. 'Op zulke momenten heb ik er maling aan of ik Vanessa ben of niet.'

Ze leeft bij de dag, door schade en schande wijs geworden. Na drie eerdere huwelijken heeft ze besloten optimaal te leven, te midden van een kinderschare. Zelf had ze al een adoptiedochter en Hans een adoptiezoon, in hun huwelijk kwamen er nog drie bij. 'De titelsong I'm here for you gaat over mijn kinderen die niet uit mijn buik, maar wel uit mijn hart komen', schreef ze in het hoesje van haar laatste cd.

Connie: 'Constanza heb ik al vanaf mijn drieëntwintigste. Ik zag haar voor het eerst in een kindertehuis in Colombia toen ik daar als fotomodel aan het werk was. Ik had een paar dagen niets te doen en ben toen kindertehuizen gaan bezoeken, omdat ik gek ben op baby's, ze ruiken zo lekker. Ik zag toen dat kleine meisje dat alleen maar Mamita! Mamita! stond te roepen. Ik mocht haar een paar dagen meenemen en kon daarna niet meer zonder haar. Iedereen verklaarde mij voor gek - wat ben jij nou aan het doen, je hebt een hele carrière voor de boeg! De mensen dachten toen dat ik alleen maar man-gericht was, maar ik ben altijd kind-gericht geweest. En carrière-gericht, maar dan alleen als middel om veel geld te verdienen zodat ik later een groot gezin kon stichten.'

Hans: 'Con is regelmatig met het idee gekomen er nog twee kinderen bij te nemen.'

Connie: 'Ja, daar hebben we veel over gepraat, maar een half jaar geleden hebben we besloten het niet te doen. Ik ben nu 46 en Hans 51 en dan moet je je realiseren dat die kinderen een oude vader en moeder hebben als ze straks vijftien zijn. Daar moet je gewoon eerlijk in zijn.'

Als Hans naar zijn kantoor moet om wat telefoontjes af te werken, lijkt het alsof er een soort corrigerende factor verdwijnt. Ze kruipt lekker weg in de bank en praat.

'Constanza wil op zichzelf gaan wonen. Ze is 22 jaar en heeft een productiebaan bij Van den Ende. Maar het is voor mij heel moeilijk, terwijl ik weet dat je je kinderen ook kunt verstikken met je aandacht en je liefde. Ik leg als ze 's avonds laat thuiskomt nog altijd een briefje op haar bed: ''Hé Stans, ik hoop dat je het naar je zin hebt gehad, dikke kus, ik hou van je, tot morgen aan het ontbijt.'' Ik kan me voorstellen dat je dat op een gegeven moment zat bent, dat je je eigen flatje wilt hebben om te ervaren dat de ijskast leeg blijft als je geen boodschappen doet. Maar ik vind het verschrikkelijk dat ze gaat, afschuwelijk. Van de week heb ik hier in mijn eentje een potje zitten janken, dat mag je best weten. Maar ja, ik had al twee huwelijken achter de rug toen ik zo oud was als Constanza nu. Dus waar praten we eigenlijk over!

'Ik ben zelf al heel vroeg het huis uitgegaan. Tussen mijn twintigste en dertigste heb ik mijn vader en mijn zus moeten verliezen. Met mijn zusje, die kanker had, heb ik samen een lange strijd tegen haar ziekte gestreden. Ik wilde altijd bij haar zijn, tot de laatste seconde. Ik kan zo moeilijk afscheid nemen van mensen die me lief zijn. Achteraf is dat een geruststelling, ik hoef geen schuldgevoel te hebben, ik heb gedaan wat ik kon. Mijn zusje heeft eens gezegd: Connie, you're touched by an angel - lief, hè.

'Ik leer mijn kinderen vooral niet naast hun schoenen te gaan lopen. Mijn zoon Jordy heeft nu al een horde meiden achter zich aan omdat ze vinden dat ie op een jongen uit Baywatch lijkt en ook op die voetballer, Dani. Maar dan zeg ik: Jordy, je moet één ding goed onthouden, dat omhulsel dat je hebt gekregen, is hartstikke fijn, dat is hartstikke leuk, maar probeer een leuke vent te zijn van binnen. Geef de mensen een stevige hand, kijk ze recht in de ogen, belazer ze niet, daar gaat het om.

'Mensen denken vaak dat ik de hele dag voor de spiegel sta, maar ik maak me 's morgens één keer op, en dan zit het de hele dag goed. Ik rook niet, ik drink niet, ik eet geen vlees, en ik slik wel dertig vitaminepillen per dag, ik ben een echte vitamine-freak. Nee, bang om oud en lelijk te worden, ben ik niet. Mijn zusje is mooi gestorven, laat mij maar lekker leven en oud worden. Ik wil leven zolang ik zelf kan autorijden en me kan verplaatsen. Als ik afhankelijk word, hoeft het voor mij niet meer.'

Als Hans weer binnenkomt, is ze meteen weer zijn Connie. Hij vertelt enthousiast over de gastcolleges bedrijfskunde die hij twee keer per maand geeft aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Over het succes van zijn zaak, en dat hij net op tijd de bakens heeft verzet. De cd-markt is namelijk geen groeimarkt meer en 30 procent van de omzet komt nu voor rekening van lucratieve spulletjes als videogames, cd-roms, boeken, caps en energydrinks.

Connie steekt nog wat nieuwe kaarsjes aan. Living in a dream is niet voor niets de titel van een van haar liedjes. Huishoudster Janny spuit het bordes schoon, in de keuken worden de voorbereidingen voor het avondeten getroffen, de tuinman maakt de tuin winterklaar. Op het gazon liggen de slingers kerstverlichting klaar om in de bomen gehangen te worden. Het is een verpletterende gezelligheid die hier is neergedaald.

De donkere dagen kunnen beginnen, het licht zal in Wassenaar uit duizenden lampjes stralen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.