week uit

De week van Yesim Candan: ‘Zolang je niet kunt kijken naar wat er mis is, kun je niet groeien’

null Beeld Erik Smits
Beeld Erik Smits

De week zit er weer op. Met schrijver, columnist en radiohost Yesim Candan (45) nemen we de hoogte- en dieptepunten door.

De dag was nog maar net begonnen toen Yesim werd gebeld met het nieuws dat haar lievelingsoom Ömer (70) was overleden. Hersenbloeding, pats-boem, weg. Yesim: ‘Toen ik een tijdje in Ankara woonde met een huisgenootje, nam hij ons vaak mee uit eten om de stad te leren kennen. Hij was altijd geïnteresseerd, altijd vrolijk, stond open voor alles en iedereen. Het erge is dat ik niet eens naar zijn uitvaart kan, want in Turkije worden mensen binnen 24 uur begraven en dat red je gewoon niet, qua organisatie. Maar moeilijk vind ik het wel. Zo’n goeierd ontmoet je maar ééns in je leven.’

Haar tranen waren nog niet gedroogd of talkshow Op1 belde: of ze aan wilde schuiven om mee te discussiëren over Lale Gül, de jonge Turkse vrouw die haar streng-islamitische gezin ontvluchtte, daar een boek over schreef en sindsdien ondergedoken zit? Nou en of ze dat wilde, dan maar met jankogen. Yesim: ‘De grap is dat ik toevallig net een column had geschreven over hoe belangrijk de emancipatie van de bi-culturele vrouw is. Die is namelijk heel anders dan die van de Nederlandse vrouw. Wij moeten niet alleen strijden voor gelijkwaardigheid op de werkvloer, die strijd begint al veel eerder: om op kamers te kunnen, om vriendjes te kunnen hebben, om te kunnen dragen wat we willen.’ Zelf had ze de mazzel ouders te hebben die haar daarin vrijlieten, maar dat dat geen vanzelfsprekendheid is, bewijst Lales verhaal, dus daar ging ze, op naar Op1, waar ze tijdens de uitzending hartstochtelijk pleitte voor meer zelfreflectie in de Turkse gemeenschap. ‘Meteen daarna werd ik gebeld door een Turkse journalist van een Turkse krant, die zich afvroeg hoe hij het woord zelfreflectie precies moest vertalen. In Turkije bestáát namelijk niet eens een woord voor zelfreflectie, wat natuurlijk al genoeg zegt. Terwijl: zelfreflectie hoort bij je ontwikkeling, bij geestelijke groei. Zolang je niet kan kijken naar wat er mis is en je uitsluitend focust op je eergevoel, op dat enorme ego, dan kun je niet groeien, als mens niet, en als volk niet.’

Zo, dat is ze kwijt.

Kijkt ze zo’n uitzending eigenlijk terug, om te zien hoe ze het heeft gedaan? Lachend: ‘Nee nee nee, ik kan niet naar mezelf kijken, dat doe ik nóóit. Dan denk ik alleen maar: shit, ik had dit moeten zeggen, ik had dat moeten doen.’

Je kunt ook te véél zelfreflectie hebben, vrouw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden