Column

De Nederlandse naaktheid gaat mij soms wat te ver

Prima die Nederlandse openheid op het gebied van seksualiteit en naaktheid. Maar soms loopt het Hayat allemaal over haar schoenen.

Soms gaat de Nederlandse openheid Hayat wat te ver. Beeld Eva Roefs

De vorige keer schreef ik over de komst van wurm nr. 2, een heerlijk frutje dat ik met al haar babyvetjes zo zou willen opvreten. Minder heerlijk was het proces om haar op de wereld te zetten. Maakt u zich geen zorgen: ik was niet van plan de ontberingen die mijn lijf heeft doorstaan om dat kind tevoorschijn te toveren, met u te delen. Nergens goed voor. Al is het niet gek allerlei intieme zaken te delen.

Marokkanen schieten in een kramp over seksualiteit, Nederlanders doen nergens moeilijk over en praten je aan de lunchtafel bij over uitgescheurde schaamlippen terwijl ze je de boter doorgeven. Dat daarbij de helft van de tafelbezetting man is, vormt kennelijk geen drempel. Prima en ontspannen allemaal, maar is dat nodig? Moeten die bevallingsverhalen ook met mannen worden gedeeld?

Mijn eigen man wilde ik er de eerste bevalling niet eens bij hebben; ik vertelde hem dat het ook prima was als hij op de gang bleef en pas naar binnen werd geroepen als ik was opgelapt en fris met een roze baby in bed zat. Was onzin natuurlijk, hij was er gewoon bij, en zo fris kijk je na een bevalling toch nooit meer. Maar ik moest wel iets in mezelf overwinnen. Daar had de verloskundige duidelijk geen idee van, want die vroeg op het moment suprême doodleuk of ze de spiegel erbij mocht pakken zodat we het hoofdje konden zien. Nu is er weinig voor nodig om een vrouw in barensnood kwaad te krijgen, maar als ze ook maar in de buurt was gekomen met die spiegel had ik haar met al d'r spullen de kamer uit gestuurd.

Ik krijg wel vaker de zenuwen van de Nederlandse omgang met naaktheid. Zo ging ik op een vorig kantoor mee op skivakantie, wat een fantastisch gezellige boel was, totdat de collega's na het skiën met z'n allen naar de sauna gingen. Ik twijfelde eerst nog; ik zag het niet echt zitten in badkleding een potje te liggen zweten naast m'n baas, maar vroeg me ook af of ik zomaar kon weigeren zonder een of andere norm te overschrijden. Mijn dilemma werd razendsnel opgelost toen bleek dat er van badkleding helemaal geen sprake was. Ik dacht dat ze gek geworden waren. In welk universum is het ontspannen om met je collega's naakt in een kamertje van twee bij twee te zitten waar je verder niets anders kunt doen dan in al je naaktheid quasinonchalant te zitten kletsen? Al hadden ze me per direct toetreding tot de maatschap beloofd - dan maar geen carrière.

Een ander huh?-moment had ik toen mijn zwager, masseur van beroep, mij een massage aanbood. Natuurlijk, dacht ik, heerlijk even die pijnlijke schouders aanpakken! Hij keek vervolgens raar op toen ik m'n topje aanhield. En ook mijn man zei later dat ik alles uit had kunnen trekken, daar was niks mis mee. Ik viel steil achterover van verbazing. Dus je borsten bij je zwager laten hangen is ook al gewoon?

Bij Marokkanen heb je een duidelijke scheiding tussen mannen en vrouwen. In gemengde gezelschappen gaat men uiterst beleefd en ingetogen met elkaar om, op het afstandelijke af. Om vervolgens bij vrouwen onderling alle terughoudendheid los te laten; ik ben geregeld verrast door keurig gehoofddoekte omaatjes die, zodra de mannen hun hielen hadden gelicht, ware comédiennes bleken te zijn met een bijzonder schunnig gevoel voor humor. De cultuur van Marokkaanse vrouwen is een wereld op zich, waarin de vrouwen juist opener en vrijer zijn vergeleken met de wijze waarop Nederlandse vrouwen met elkaar omgaan. Als je in Marokko alleen naar het badhuis gaat, is er altijd wel iemand die je rug wil inzepen. Voor je het weet, zit je met een wildvreemde dame hoofdmassages uit te wisselen terwijl ze je haar hele levensverhaal toevertrouwt.

De vrijheid om zelf te beschikken over je lijf, seksualiteit en kleding is een geweldig groot goed in Nederland, dat onbetwist moet blijven. Soms vraag ik me alleen af of we niet een beetje doorschieten. Als alles maar gewoon is, is dan niets meer speciaal? We hoeven de totale verkramping over vrouwelijke seksualiteit toch niet meteen in te wisselen voor de totale ontmanteling daarvan? Een beetje mysterie en elegantie is ook wat waard.

hayat@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden